delta Nilu blues

                                            idę
                                         jeszcze
                                      nóż w sercu
                               ukrzyżowaliście mnie
                           na szczycie czarnej piramidy
                     ale zszedłem z tego krzyża w zasadzie
                   to mnie strącił wiatr   jak z gałęzi nasiono
                które na dno czarnego oceanu upadło i rodzi
            popiół pokarm kolejnych pokoleń martwych piskląt

                                           widzę
                                        j e s z c z e
                                 noc ciemną jak wnętrze
                             niezbadanej               piramidy
                       a prawe oko horusa wbija się we mnie
                     zamglonym spojrzeniem i swoim światłem 
                 napełnia mnie jak strzykawkę której słodyczą
             raczyć się będziesz ty sama wielkie wschodzące słońce
           kapłani budujcie ołtarze i spalcie na nich tysiąc skór węży

77 wiosen

gdy człowiekowi już 77 wiosen
szronem na szybie szkicuje wspomnienia
na wschodzie kraju kiełkuje pierwiosnek
łapczywie chłepcąc ze słonecznego strumienia
światło w życie przemienia

gdy ludzie już wieku starczego dożyją
ich kości kruche jak chrust na polanie
ranami zlepieni w nocy czuwają z nadzieją
że się zmiłujesz panie i żeby oszczędzić cierpienia
słońce nazajutrz nie wstanie

człowiek u kresu swej drogi
każdą sekundę jak strunę anielskiej
harfy na palcu owija
za ten etap życia dziękuje z radością
i jak kropla wpływa do morza


gdzie nic nie przemija

Pióra

Wyłup nasze oczy, Panie!
Abyśmy ujrzeli Prawdy zwiastowanie.

Zamknij nasze uszy, Panie!
Abyśmy słyszeli dźwięk muzyki duszy.

Zalep nasze nosy, Panie!
Abyśmy poczuli anielskie wonności.

Odetnij nam język, Panie!
Abyśmy poznali smak krwi Zwycięzcy i...
Smak wolności...

Zostaw nam tylko dotyk, Panie!
Abyśmy, odrzuciwszy miecze i wrogości,
Przylgnęli - jeden do drugiego. 

I jak promień światła,
Co mrok jaskinny niweczy,
Oświetlali twoje ukochane drzewo,
My - białe pióra orła podniebnego,
My - Naród Człowieczy.

męka

przypalasz mnie ogniem tak gorącym że tracę nadzieję i wiarę
wtedy zaglądam do wnętrza butelek
i rozrywam serca pradawnych ziaren
wyciskam z nich czerwony atrament

ziarna mają jedno wspólne wnętrze i jeden cel
gromadzą się pod jednym niebem i obserwują
biel splątanych chmur
dźwigają wspólne brzemię rozpłodu
ciężar świadomości bycia przyczyną rozkładu
rozrzucone zasiedlają niebosiężne szczyty gór

strząśnięte z korzenia pradawnego drzewa
ręką sędziwego wiatru który morskie fale jak włosy układa
na opróżnionych butelkach melodię wygrywa
rozbijając słone fale u podnóży skalistego wybrzeża

wypijasz mnie jak butlę najlepszego wina
czuję dziwne obce ciepło
pusty w twoich rękach jak wyschnięty ocean

no dalej jeśli chcesz rozbij to szkło
niechaj na poszarapanych krawędziach

 w i a t r
                     b e z t r o s k o
                                                    ś p i e w a

a slab of a blue

the slabs of the space
fall on my face like cinders
from a fiery furnace
the wind's blasts appear to me
as pure as the beginning word
spoken by our lord
at the inception of the world
the sunbeams
burn away the ghastly
vision of a horrid countenance
the sun streams
wipe out my fears
of love possessive
oh how I adore
the note of the leaf
hovering beneath
poor breathless me
and thoughts roaring through
the mind like mossy stones
tumbling down the slope
the ultimate hope
I've thrown the universe
cut up into splinters
to the furnace of my heart
and from the burnt ashes
the glowing bird rises
devouring the darkness wild
I a tree
gale my
how precious are
the sculptures that you've made
in the chambers of my brain
and when you blow through the oak's grain
they're my beloved brethren
I've been hesitating for too long
it is as deep as misery
now I behold the flicker that will save me
it is a petal of a rose
do not pluck the flower
let it stick to its mother's bower
moon the silver clarion
stars the horseshoes of his dark
haired stallion
let me take a ride and explore
the nostrils of the night
thoughts
leaping on the wind
like gallows' knots
thoughts dripping on the rind
what was shall come once again
yeah I'll take it it's a bargain
I am empty emptyer the emptyest
devoid of content
containing nothing vacant
no elements inside me
free clear devoid of anything
unburdened
having nothing to carry with me
hollow insubstantially thus hallow
unfruitful
lacking sense and knowledge
yet happy

Płomień zieleni

Płomień zieleni
Twój smutek spopieli
Choć naćpane dziatki
Tego nie widzieli

40 pieśni niewinności
Dla
Owijam się wokół pnia
Mgła

Jak
Rozgrzana galaktyka
Nad polami trwa
Rozpostarte skrzydło

Zstępowanie w
Gasnący blask
Słychać wrzask
Korony gwiazd

Kiedyś nadejdzie
Ostateczny brzask

dym zzz komina blues

chorus 1 - Jerozolima

jadłem wiatr
szedłem po wielkiej okrągłej ziemi

ona się obraca
liście i= pogob pogoń

palisz mo=ózga'

wielki szept zegar połuududuina

kompy naz zeźrą

znowu że w kwietniu zakwitnie
trup jego kolegi z fronttyyyyuuuu
oupuuuff

kradnę, panie t.s.

okropna rzeźba tego poprzedniego terenu
czerpiesz z wyobraźni tylko
nie z pamięci

błogosławiony jesteś
który żyjesz

tym razem strzał

ile kurzu się nażarł
u bram Jerozolimy

chorus 2 - 32-20

Tu, z powierzchni księżyca,
Kula ziemska wygląda jak źrenica.

Śpiew pekających winogron,
sen uśpionego psa zagrzebanego w ogrodzie.

Nie słyszę was tu.

W kwietniu następnego roku,
zakwitnie pocałunkiem wiosny.

chorus 3 - Tsoyaha

przysiadłem z papierosem w ręku
i oto na źdźble trawy

krople rosy
kopalnie diamentów

ze wszystkich rzeczy widzialnych
to kurz jest najbardziej podobny do czasu

ze wszystkich rzeczy niewidzialnych
to czas jest najbardziej podobny do kurzu

chorus 4 - who love have the karma of dove

he's got the eyes of a buddha
the bus driver
sitting here
i travel, earth
my mother

wyloguj się

i każdą myśl
rozwiń we wstęgę motyli

kiedyś gdy nie byłem dzieckiem
myślałem że wiersze to
tylko ekstrakty
z przewrażliwień

uspokaja mnie roślinna ręka
gładzi moje myśli
skąd przyszliśmy
nie potrzebna ta udręka

a dokąd poszliśmy

brama zamknięta

stąd ta piosenka

spis wytrychów:

góra
drzewo
rzeka
ptak
morze
kamień
kwiat
korzeń

odchodzę

odchodzę w stronę modlitwy
twoja wola napawa mnie przerażeniem

sam...

jestem zwykłym istnieniem
mgnieniem oka pustelnika

trwoga wypełnia me serce
krztuszę się w tym zaduchu
muszę umrzeć dla świata

oczyść mą duszę
abym mógł
Umrzeć 

koncert

z głośników bije strumień
dźwięku
i przeobraża się w żelazne motyle

na ich skrzydłach wypisane
słowa
po hebrajsku aramejsku

część ludzi wychodzi w kierunku
światła
pozwalając motylom spalić się

reszta stojąc w mroku
obserwuje żelazne motyle
przysiadające na ich ramionach
jak na gałęziach
bezlistnych krzewów

śpiewają im piosenki
o falach rozbijających się
na brzegu

z gałęzi krzewów wyrastają liście
ból przeobaraża się w mądrość
śmiech przeobraża się w radość

róże nie miały kolców

mur chmur
        i
ruch piór

skrzydła anioła ulepione z chmur

pławię się w
gęstym
kosmosie

szelest liści na drzewie to jego pocałunek

podocean snu
wyrzuca świadomości
na piaszczysty
brzeg rzeczywistości

złote kłosy to jego włosy

ziarna piasku
nieograniczone
formą klepsydry

pękające pod ziemią ziarenka to jego piosenka

ludzka forma
przed stworzeniem

rzeczne strumienie struny jego harfy 

ruch piór
        i
mur chmur

róże nie miały kolców

promienie

promienie słońca
oświetlają kamienie
leżące u podnóża gór
sprawiając że z każdego
wypływa woda
pożerana przez
korzenie zgromadzeń
przydrożnych kwiatów

pieśń słowika -
spojrzenie świętego franciszka

księgi

gdy porzucisz
kurz pradawnych ksiąg
twoje serce wraz zanuci
płyń srebrny księżycu

płyń aż po widnokrąg
i zabierz mnie daleko stąd

nie porzucaj butli wina
nie zadeptuj pąków róż
noc się ma już ku końcowi
a Przyjaciel jest tuż tuż

promień słońca to twój brat
kamień w rzece o tym wie
korzeń przydrożnego kwiatu
śpiewać pieśni chce

dłonie wszechświata

kobieta o włosach czarnych jak dłonie wszechświata
śni mi się po nocach rzuca we mnie łodygą kwiatka

jestem wtedy jak matka
wiecznie w trzecim miesiącu ciąży
chcę kochać to dziecko nie mogę go zabić
nie mogę go też urodzić

jej oczy tlą się jak dwa ogniska
na drugim brzegu wyschniętej rzeki
wspomnienie jak gałąź wrzucam do paleniska
i z bólem przymykam powieki

niekiedy idąc samotnie wśród tłumu
zobaczę twarz tak podobną do tamtej
lecz wiem że czarny opar rozumu
przesłoni wnet blask wyobraźni

***
w krainie do której zmierzam
na każdym krzaku rosną pąki złote i białe

krople porannej rosy
złoty blask rozrzucają

uchylę te wielkie żelazne drzwi
i wstąpię ponownie do wnętrza ogrodu

tam w szatę ze światła mą duszę odzieją
i ona nie zazna juz głodu

***

twarze pracowników
wdychających kurz
spomiędzy regałów fabryki

chmury za szyber dachem
kłębią się jak tumany kurzu

chmury za szyber dachem
kłębią się jak owcze futro

twarze pracowników
nie wiedzą o swoim pięknie

czy można czerpać
z tysięcy kolumn
nic nie znaczących cyfr?

niekończący się korytarz

i chmury
klębią się jak ludzka masa

gdy zaprzestaniesz
kształtować rzeczywistość
ona przyjmie formę
twojej wyobraźni

pisanie wierszy to sadzenie drzew

każdy napotkany kamień to budda
głoszący ogniste kazanie

odchodzący dzień jest porośnięty czasem
pnie mijanych drzew porośnięte mchem

Van Gogh (Haiku)

stare skórzane
buty lśniące w słońcu
zmarszczki na dłoniach

Potem doszedłem do tego, że

  nie
wiem

Dialogi

Ka-mil rzekł:

- Zawsze szukałem *** w odległych miastach. Nigdy nie pomyślałem o tym, że może kryć się dosłownie za rogiem mojego domu.


__________



Kac-per rzekł:

- Z historycznego punktu widzenia, przed Chrystusem narodziło się wielu mędrców, którzy mówili o przebaczeniu i miłości.

Sła-wek rzekł:

- Chrystus był jeszcze przed stworzeniem świata, dlatego też mędrcy służyli jedynie jako zwiastuni nadejścia Mistrza z Nazaretu.


___________


Grze-gorz rzekł:

- Bo to jest wiara, człowieku! To jest Wiara!


___________

Kac-per rzekł:

- Za pieniądze z wypłaty chciałem pojechać do Jerozolimy, Betlejm, odwiedzić święte miejsca, w których doszło narodzin Miłosierdzia, myśląc że byłby to ważny etap na drodze duchowego rozwoju. Mistrz z Nazaretu rzekł jednak do mnie, żebym lepiej wykorzystał te pieniądze do pomocy innym, rozdał je ubogim, pomógł matce i ojcu, niż marnotrawił je na zwiedzanie dawnych świątyń i odległych krajów. Powiedział łagdodnie, że Człowiek to Miejsce Święte, do którego, mimo najbliższej odległości,  dostać jest się najtrudniej ze wszystkich znanych nam miejsc, gdyż prosty z pozoru szlak wiedzie przez Drogę, na której pełno jest ostrych kamieni i zwalonych kłód egoizmu, które bardzo ciężko przesunąć. 

liść

s                      G             s
 y                  O            y
   m             R          m
    e           E         e 
     t          J          t
      r        Ą        r
       i        C       i
        a      Y      a
         d    K     d
           r   Z    r
            z  R  z
             e E e
               W
                s
                i
                e
                w
                c
                a
                r
                z
                u
                c
                a
     Z* I* A* R* N* A
d o c z a r n e j  g l e by

          W E D Y

chciałbym

chciałbym umrzeć na krzyżu
co ja gadam
ja tego

CHCĘ

jest pewien wers...

oczyści mnie

M T

sześć dwadzieścia sześć


manekinowate oczy nie widzą
tego
grzegorz grzęźnie
w grzęzawisku

żmije
żaby

i łyk piwa
jak porada psychiatry

bary...
posiedzenia...
senne rozmowy bez początku i bez końca...

dreszcz przeszywający układ nerwowy
twoje wielkie, smutne, planetowate
Oczy
spowite mgłą...

człowiek najbardziej potrzebuje samego
Siebie
__________________________________________________________________________________
Nagle, Zegar stanął w miejscu i wyszedł z niego Czas, wieczny młodzieniec ubrany w prostą białą szatę.

-O! Cześć Czas! Jak to dobrze, że wpadłeś!
Jeszcze Ty wstąpiłeś do naszego wesołego amalgamatu!
masz takie przekrwione
Oczy...Ty, wiecznie na imprezie.
Chodź, skręcimy fajkę.
Tylko uważaj, bo z włosem będziesz miał, no, Czas.
Pewnie już zajrzałeś w
Oczy...
Tym wszystkim gwiazdorom rocka
i może też wszechwiedzącym filozofom.
Ale fajki to Ty skręcić nie umiesz.
No cóż, Czas, Twoje kłamstwa
w pewnym momencie nie wystarczają...

- Ty, no, a czy wiesz ile krwi musisz przelać,
żeby zostać uwzględnionym na kartach Historii?
Ci mówię, człowieku, że naprawdę wiele...Wiedz też, że Historia używa Wojny tak jak człowiek używa antybiotyku...żeby oczyścić krew...

- Myślałem, że jak narkotyku bardziej...Szczerze powiedziawszy, to nie zastanawiałem się nad tym, Czas...mogę Ci tylko powiedzieć, że z całym szacunkiem dla Ciebie, ale jak widzę lot jerzyka pomiędzy liniami wysokiego napięcia i słyszę jego śpiew, to całe życie stoi mi przed oczami, wiesz...i wtedy też znikasz, wiesz...no nie ma Cię. Jak książę Myszkin wtedy jestem, wiesz - totalny Idiota. A tamta, gdy idzie przez chodnik, to tak jakby opowiadała o Nieruchomym Poruszycielu, rozumiesz to, Czas?

- Aa to, że Bóg jest Miłością, czy TY rozumiesz TO?! Lecę!

- O.K. To leć już, leć i dzięki Ci za wszystko...po spotkaniu z Tobą, Czas
to mogę chyba tylko wziąć haust powietrza

i chyba zaraz w jedną noc okrążę całą kulę ziemską

w moim niewiemi'e (uwięziono niewolę)

Poproszę dwie brzoskwinie
i dwa jabłka.

Mógłbym zamieszkiwać te ławki
Razem z żulami.

Gdy z nimi przebywam,
jesteśmy hostią na dnie kielicha.

uderza we mnie

uderza we mnie                                                                                                     orszak chmur
przepołowione                                                                                        pod chorągwią słońca                          
nasiono rośliny
                                                                                                                             pocałunki wiatru
we wnętrzu nasiona                                                             rzeka wijąc się u stóp wzgórza
białe włókna                    

nie znam jej fachowej nazwy                                                jak srebrny wąż w zaroślach
ale to chyba topola                                                                                               zgroza zgroza

Na poczie

- Jak tam zdrowie?

- A Bogu dziękować, już mężowi mówiłam, żeby grób betonowy tylko robił, żeby było lepiej, jakoś tak przytulniej, a nie samą tylko ziemią sypał.

dziesięć do minus trzydziestej piątej metra

czas penetruje przestrzeń
przestrzeń przepływa przez czas
czasoprzestrzeń oplata się wokół ludzi

jak

dwa węże
para kochanków
niekończąca się ekstaza wiecznego poranku

a

wiatr nawleka świadomości
jak paciorki
rosy na pajęczej nici

trzymam wszystkie sznurki
którym szarpnąć
wszystkie linie w jednym punkcie

odgłos rdzewienia

Odgłos rdzewienia
Rozłożysty dąb
Płomień
Przemienia w żołądź
Jakby rzucał białe płatki
Na zgliszcza
Starożytnych miast
Na dogasające
Ogniska gwiazd

Krzyk rozlewanej krwi jest nawozem Historii

następstwo czasu

jutro zrobi

e za dwa dn

i może za tydzie

ńe no w przyszły

m a w ogóle to może w...




Oho!

umarł

em

herzog

nie wyważam drzwi

mam klucz dzikich gęsi

otwieram wrota

jestem wewnątrz izdebki

przetapiam łańcuchy i miecze

na czyste srebro

przetapiam monety i posążki

na czyste złoto

Telegram

\j/ 

                        a-k       w      i      a      t

                fontanna                                                                   -Ó-

            tryskam

          z

     ziemi

   z

ziarna

[j]
     a-d     r     z     e     w     o
              modrzew                                                                    _Y_
                         słoje
                              układają
                                       się
                                          we
                                              wzorze

(j)
     a-p     r     o     m     i     e     ń
                        księżyc                                                               ____
                                    ja
                                       sność
                                              z
                                                 wy
                                                      cięży

wersy

sfora psów
kości słów

***

masz mózg i ręce
czego potrzeba więcej

***

kwiaty rumianku
wysypują się z wyznań augustyna

joy division - day of the lords

bas

oddech zdyszanego konia
ciągnącego wóz kości i żył

głos

napełnia żyły krwią
a kości szpikiem

gitara

łzy świętego kapiące na marmurową posadzkę
z witrażu zapomnianej kaplicy


perkusja

szelest nadrzecznych trzcin

przechadzam się wzdłuż
rzeki tej muzyki
wpatruję się w pomarszczone lustro wody
zmierzającej do oceanu

Cisza

w dotyku podobna
wiecznym śniegom na najwyższych
górskich szczytach

materia tak krucha jak substancja
chwili

jak zdziczały zwierz
gdy cię dostrzeże
ucieka powodując wielki hałas

Pieśniarzu

[][][][][][][][][][][][][]][][][]][][][][][][][][][]
[]..                                                                     |
[]..lśniące szable                                              |        
[]..roziskrzone trafiają w tarczę                   |                      
[]                                                                               | 
[]..                                                                          |
[]..ostre kosy                                                          |           
[]..wirują ścinając kłosy                                        |                 
[]                                                                                    |        
[]..                                                                                    | 
[]..bezdenne studnie                                                    |                   
[]..słońce czerpie blask w południe                       |

[][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][-]_____|                          
                                                           (_to nasze oczy.
                                                              _wrota ciała.
                                                                _zostaną zamknięte.
                                                                  _by ciemność panowała.
                                                                    _to twoje oczy.
                                                                      _strażniku najemny.
                                                                        _ujrzały blask.
                                                                          _z dna celi więziennej.
                                                                            _to twoje słowa.
                                                                              _niemy pieśniarzu.
                                                                                _otworzą wrota.
                                                                                  _i drogę wskażą.)----------------------------->

O

o

trzy

mam

ją

o

trzymam

ją

otrzymamją

o

czy

mam

ją

oczy

mam

ją

oczymamją

oczy mamią

Olimp przeciwko tobie...

…Hektorze

Taki los tobie Przeznaczony

On zaiste posiada władzę

Nawet nad Władyką Egidy

Ojcem ziemian i niebian

Nieskazitelny Hektorze

Bogom podobny

Zgubiła cię żadza sławy

Pomyliłeś Patrokla z kimś innym

Zdobyłeś zbroję Pelidy

Jednak bujnokędziorny

Najlepszy w pogoni

Rozlał twoją krew

nad brzegiem Xanta

Płacze Andromacha
Płacze twój syn

Milsze dla ciebie ich towarzystwo

Niż zgiełk wojennej kurzawy

Cny wojowniku

Mężu nad mężami

Lamentuje Hekabe

Priam ubolewa przepasany kirem

Całe miasto Ilion pogrążone w żałobie

Ani wino ani złoto ani polowania

Nie przesłonią pustki

Pasterz Trojan nie żyje

Los nie zna litości

Nieznane są jego drogi

Oto ciało najdzielniejszego wojownika

Rozszarpywane przez sępy

Oto ciało wspaniałego człowieka

Rozszarpywane przez psy

A Helios nieporuszony
Jakby nieświadomy i senny

W blasku złota

Lśni nad wodami Hellespontu

I Różanopalca śni Jutrzenka

Śni

O tym że bogom podobny Hektor

Jako pierwszy wychodzi jej na spotkanie

I pełen pasji skrzykuje swych braci do boju

I już przebudziła się Aurora

Aby ujrzeć duszę Hektora

Zstępującą do przybytków Aida
I nie tak strwożoną

Jak podczas pojedynku z Achillem

Bez zbroi

Bardzo spokojną

Ukradzione z Norwida

Krótka wymiana jeszcze krótszych monologów starszego pana

Z szatniarzem w zielonogórskiej bibliotece Norwida

(obok nich stoi młoda ładna skromna przysłuchuje się

Ja też obok ale szybko uciekam zaraz wiadomo czas nagli)

- No, jak tam, panie Władku? Kurtka, proszę.

- Dziękuję, panie Heniu. Tu pan ma numerek. Widzi pan, czytałem u Platona i Sokratesa, że człowiek żyje tylko z przyzwyczajenia. No, to na mnie pora już. Do widzenia panu!

Na ostatnie słowa

1.

Crowley powiedział że

Jest w zakłopotaniu

Bestia apokaliptyczna jest w zakłopotaniu
Drżał

Może ze strachu może z radości

Pomyślał o wolności

2.

Norwid poprosił żeby go lepiej przykryli

Może zwrócił się do innych dziadów

Z tego paryskiego przytułku

Żeby przykryli go połatanym kocem

Drżał
Z choroby zimna wycieńczenia

Ekscytacji

Ciekawości

Pomyślał o wolności

3.

Mistrz z Nazaretu

Zawołał donośnym głosem

Rozdzierającym niebiosa

Że oddaje w twoje ręce swego ducha

Ojcze

Wykonało się

Ofiara spełniona
Drżał w uniesieniu wolności
Pomyślał o Miłości

4.

Sam nie zastanawiam się

Co powiem kiedy nadejdzie

Czy zdążę cokolwiek powiedzieć

Ale

Jeśli okoliczności pozwolą

Będę śpiewał.
Będę śpiewał.

Jadam kwiaty akacji

Jadam kwiaty akacji
Chleb i woda to danie godne króla

Nadaję przekazy myśli z mózgu do mózgu

To naprzeciw ciebie

Na które patrzysz

Jak na pożar
Nie ugasisz go

Jest zbyt piękny

Patrzę się na ślimaka
Patrzę się na samolot
Obserwuję światło wypływające z róży

I ciemność bijącą z nicości

Prosty lud

Pracujący na powszedni chleb

Próbuje rozbić mrok ogromnej jaskini

Iskrą wykrzesaną z krzemienia

w innej głowie możesz istnieć tylko jako zespół wzorów

Słucham muzyki

Patrzę się na wyłączony telewizor

Dym unosi się

Ponad linię horyzontu

Wyznaczoną przez gałęzie akacji

Pod sklepem pijaczki omawiają swoje sprawy

Grypsują trochę jak więźniowie
Prorokują trochę jak aniołowie

Nad ich rozmowami przepływają chmury

***

Koszulka Michael Jackson king of pop

Wystawiona w sekund hend szop

To wszystko

Hop!

Epitafium

Staniemy się kurzem

Opadającym na posągi

Na rzeźby

Rzeźby chodźcie

Dotknijmy tego promienia

Będzie inaczej
 

Na dnie rzeki stoją posągi

Podobizny przodków

Zaznaj miłości mój bracie

I ty moja siostro

Nie zamień się w wapień

Spotkanie z przechodniem w XXI wieku

Bili go do krwi chociaż nie zawinił niczym

Tak przynajmniej twierdził

Wierzę mu…

Swoimi słowami przemawiał jakby był

Przedstawicielem pewnej odrębnej grupy

Społecznej lub nawet narodu

Jakby całe cierpienie świata

Zogniskowało się w jego istocie

„bili mnie do krwi jak psa

czy tobie przeszkadza że idę obok po ulicy?”
niech pan idzie do domu i wypocznie
„ja nie mam domu mój dom jest o tam na górze w niebie

gdzie są ptaki i gwiazdy

bili mnie do krwi

jak psa!”

Mgła i Woda

I - Mgła

Mgła prześlizguje się pod mostem

Porośniętym siecią pajęczyn

Jedynym świadkiem tego widowiska

Jest samotna gwiazda  bez gwiazdozbioru
Błyskająca w bezmiarze przestrzeni kosmicznej

Przemyka się pomiędzy nićmi

Struktury pajęczej
Dzieła geniuszu architektonicznego

Aspekt fizyczny człowieka

Drąży jego wymiar duchowy
Jak młot pneumatyczny 
Przebija beton

Dźwięk dzwonu niszczy ciszę

Buldożer ciała kruszy mur duszy

Mgła pełznie pod mostem oplata pustą przestrzeń

Pomiędzy mostem a powierzchnią rzeki

Obracają się jak koła zębate maszyny
Spleceni jak kochankowie: mgła i pusta przestrzeń

W gorączkowych objęciach całują się z zatrzaśniętymi oczyma

Widzą więcej niż gdy obserwuje się lot orła nad lasem

Lub żebrzącą staruszkę

I widzą jaśniej niż gdy wpatrujesz się w słońce
Aż do oślepienia

Flaga która nie zaznała podmuchu wiatru

Kwiat który chciał zostać skałą

Tak niewiele czasu nam zostało

Czasu wciąż za mało

Ogień który miał tylko ogrzewać – spalił
Ogień który miał płonąć wiecznie – wypalił się

Wszystko co pozostało
Gęste kłęby tytoniu

Mgła pełznie po rzece
Skrada się jak szczur po szkielecie

Językiem mgły jest cisza

II - Woda

Nie mogę znieść 
Milczącej bieli kwiatów przedwiośnia

Pociąg wiezie tysiące masek
Wiatr gwiżdże na krawędzi rozbitej butelki

Oczy tlą się jeszcze nie zgasły
Szukam jakiejś Ostatecznej Prawdy

Uderz kijem w skałę mojego serca

Moje dekady skaczą jak krwiożercze pchły
Rozmnażające się na brzegu futra Odźwiernego

I wtedy

Woda tryska 

I wtedy

Nie ma Niczego

7 rano

Zielona Góra
ulica sulechowska
obdarte kamienice
mijamy się w ogromnym pośpiechu

nawet nie spoglądając sobie w oczy
każdy w swoją stronę

Robota

Wiozą cię jak węgiel zielonym wagonem
Wąsaci panowie w uniformach
Żeby zasilić płuca korporacji
Która oddycha czarnym dymem spalonych marzeń

(w)

stań

!

w świetle błysku ostrza noża
biegnij za stadem saren
nie wytrzyma obroża
MOŻE BYĆ INACZEJ

EpItAfIUm dLa ImPeRiUm

nasze imperium jest coraz większe
czasy wspanialsze niż kiedykolwiek
i więcej trupów…
i kobiety piękniejsze…

Odrzański spleen

spiszę teraz to wszystko
(a zaiste niewiele rzeczy mnie wkurwia ale na pewno hipokryzja chrześcijan ich głęboki sen zamiast stanu czuwania także pretensje ateistów myślących że odkryli prawdę sami są przecież uwarunkowani gdyż ateizm zakłada reakcję potrzebują boga żeby ich idee miały sens zwalczają więc przyczynę swego bytu są po trosze samobójcami wkurwia mnie jeszcze parę innych rzeczy mój konformizm i tymczasowy brak sprzeciwu i to że jesteś ode mnie lepszy wkurwia mnie tłusta świnia w krawacie wykorzystująca kobiety i dzieci a na plakatach obiecuje że dba o dobro i bezpieczeństwo pracownika wkurwia mnie to że nie można się zgubić że wiem wciąż za mało i nienawidzę cię pastwiący się nad słabszym tyranie i powieszę cię jeszcze zanim słońce wstanie)

wyciekającą gorycz

w umierającym państwie

będziemy świętować rocznice

odzyskania niepodległości

i wielkie bitwy popijając niemieckie piwo

przygryzając wurst i bredząc brednie

ta polska to wcześniak martwy płód

wyskrobali go

telewizja próbuje zrobić z nas połykaczy gówna

niektórzy już się nimi stali

nie czytajcie jakichś zbuk

owskich

zrobią wam zbuka z głowy („czarnoleskiej rzeczy tu trzeba”)

wciskają w was swoje kompleksy

a wy bez mrugnięcia okiem łykacie to jak wyborny pasztet

i ta mała chora na padaczkę

jest szczęśliwsza niż wy wszyscy filozofowie i artyści

razem wzięci

upośledzona i szczęśliwa takie jej tao

a ty co

śnieg stopniał zima przeszła masz większego doła

gdyby nie niemcy nie wygralibyśmy wojny

próbuję zasłonić pustkę

ostatecznie jesteśmy tylko my i pustka

próbuję ją zatkać sztuką pisaniem muzyką miłością i tak dalej

teraz istnieje pięć wymiarów

ziemski tu nurzamy się w brudzie

jest to ziemia

później zstępujemy do piekła

gdzie oczyszcza nas ogień

a w czyśćcu gaszą ten ogień wodą

i jeszcze czystszymi nas czynią

następnie

w niebie osuszają nas powietrzem

i stamtąd

podążamy w miejsce jeszcze większe

którego nie umiem nawet sobie wyobrazić ani pojąć

a co dopiero opisać (to jest chyba ta kraina poza dobrem i złem)

o gdzie jesteś matko tego świata

znamy ojca tego świata gdzie jest matka

matko zamień ludzi

w ślimaki

zamień mnie w starca

będę rozmawiał z rzeką i karmił ślimaki szczawiem to już wszystko

Akwatyki

1.

Jadę nad morze po wiersz
Umówiłem się z Bałtykiem że dostarczy mi piasku soli fal i słońca
Abym z tych kruszców mógł przeprowadzić syntezę poetycką
W procesie której wytwarzana jest substancja wiersza

2.

Córka człowieka napotkanego w pociągu
Pracownika miejskiego centrum sportowego w Zielonej Górze

Gra na gitarze i ma głos jak dzwon Zygmunta
Jej ojciec pije sobie beczkowe mocne pils
Jakby to było whiskey&ice
Mętnym spojrzeniem oznajmia mi że jest gotów do rozmowy
„Czemu ten pociąg się wlecze?”
Wyrzuca pusta puszkę przez okno – czy to płonący anioł wyfrunął z pociągu?

Wysiada w Będowie
Drapiąc się po głowie

3.

Dziewczynka idzie po chodniku w nadmorskiej miejscowości
Pyta starszego brata ile razy powiedział w życiu „tak”

Odpowiada że nie wie

4.

Aniołowie zrzucają do Bałtyku słońce
Rozgrzaną do czerwoności kulę
Bałtyk oddycha spokojnie
Bałtyk oddycha wściekle jakby się dławił
Hipnotyczny dźwięk oddechu sędziwego Bałtyku

5.

Na dnie morza czystego jak spojrzenie dziecka

Urodziła się muszla

Dziecko słucha pieśni muszli

Wierząc że zaklęto w niej śpiew morza

Odpływ odsłania szczątki martwych roślin

To my – dorośli

z pamiętnika

Ach! Gdzież są te czasy dobrobytu...?!
Czasy, kiedy te wspaniałe istoty były godne nazywania ich:
Ludzkością...?
A teraz...
Tylko ciała z oczyma...
ciała...
z...
Oczyma...
O pustym wzroku...
Jak sądzisz, Synu Mój!

Cóż należałoby uczynić?

„ogień pokornieje wobec oblicza wody
a jednak jego siła wzrasta

gdy wiatr rozczesuje mu włosy

podmuchy wiatru układają ocean
i złote łany zbóż
tak jak matka gdy tuli dziecko do snu”

ześlij stado sępów na nasze gnijące dusze

straciliśmy kontakt z Tajemnicą Istnienia
koszmar urzeczywistnia się
mechanizacja społeczeństwa postępuje
ludzie cierpią na nudę życia

a w szczególności młode pokolenie
urodzone już w czasach tzw. Wolnej polski

ześlij sforę psów i watahy wygłodniałych wilków
rzuć im na pożarcie nasze przegniłe dusze
i rozerwij krępujące nas łańcuchy

ześlij wolność

Kolory rozkładu

w porze rozkładu
      drzewa szepcą i drżą
        liście wirują na wietrze jak nuty symfonii

          w rytm uderzeń skrzydeł setek czarnych wron
            przyniosłem tobie garść pożółkłych płatków róży

                                                                                        róż
                                                                                      ró
                                                                                    r

                                                               [ślady kolców mam na dłoni]
                                                  dlatego nie mów mi o jesieni przecież to oczywiste
                                                      że w kolorach rozkładu bogactwo drzemie niezmierzone
                                                        tak jak w myśli że śmierć może być cudem tajemnym wyzwoleniem

                                                                                                                   lub po prostu marnym końcem

Vivaldi

świece płoną na drzewach!
Festiwal świetlnych miraży!
Iluminacje!

Kobiety piękne jak sarny!
Jak płonące jasne świece!

Dziwniejsze od chmur
płynących po rzece!

Poczwórny cykl przemian
odzwierciedlenie biegu historii

4 pory roku metaforą ludzkich losów (naszych zmagań z Tajemnicą Bytu)

skrzypce mistrza rodzą przedziwne wszechświaty
rozpalają nieznany ogień, nowy rodzaj ognia
który buduje

*

kiedy twoje skrzypce przestały śpiewać
stało się to dla mnie jasne i niedosiężne jak spojrzenie prawdy

że cisza ma także przerażające oblicze
jej wzrok wywołuje trwogę
jest w pewnym sensie jak kobieta
piękna – gdy spokojna
przerażająca – kiedy wpadnie w gniew

chłód cegieł biel farby na ścianie
i szum industrialnego monstrum (gdzieś w oddali)
grasującego w lasach
pożerającego rzeki

przyjaciele...

przyjdźcie przybądźcie

przejdźmy przez wrota
do wnętrza przybytku

gdzie czasoprzestrzeń i jaźń
wirują między kolumnami komnat
jak oderwane skrzydła owadów

wsiąkniemy w ziemię jak krew wojownika
przenikniemy do korzeni roślin i chwastów
i tak zakwitniemy
w odległej epoce
bielą przedwiośnia kwiatów

Kafkaesk

czekają już na ciebie
dwie zgarbione postaci odziane w czerń
jedna z nich trzyma klucz z twoim imieniem
wygrawerowanym na nim

a druga sporządza dokument
przypatrują się tobie w milczeniu
poważnie

niecierpliwią się
czekając kiedy zaśniesz

fiery leaves

fiery leaves
eternal bliss
autumn leaves
perennial heaves
detoxicate your body
cut the wrist
don't be so fast
relish the mist
never it begins
never it ends
there's no end
come
i won't give you my hand

mózgi

mózgi jak zimne kamienie
obmywane gorącym
strumieniem krwi
są po prostu piękne
jak gwiazdozbiory
tonące w oceanie
serca
a samotna gwiazda
tląca się
na powierzchni kałuży
jak niedopałek w palcach włóczęgi
jest po prostu cudowną
tęczą samotnej nocy
lilią pustyni
i wizją płonącego proroka
śpiewającego
o tym że
ludzkość jest jak róża
w ustach
pijanego tancerza

I dig You, Grzegorz!

grzeczny grzegorz
grzesznie grzechocze
grzebiąc w grząskich grzędach
rzuca grzegorz węgorza gżegżółce

grzmi grzegorz
brzegi przemierza
żnie żyto
pożogę przebieża

brzęczy brzoskwinia
w brzuchu papieża

bażant w bezmiarze przestrzennym
wrzeciono w pożarze brzemiennym
cmentarzem
talerz pobrzmiewa w korytarzu wieży

grzegorz gorzałki żłopie żołądkowej
że róże przeżarte żarem przemijania
żonkil przekwitły w przydrożnych przebłysnął
krzakach
grzegorz przeszedł przez drzwi

i gorzko zapłakał

Ścieżka mądrości

na mapie wytyczył
drogę

ścieżkę mądrości

pełną trudów i wyrzeczeń

gdy dotarł do celu

okazało się że droga mądrości

doprowadziła go na skraj

głębokiej przepaści

na dnie

przetaczają się kłęby dymu

tumany kurzu

pośród kłębów kurzu i dymu

zataczają koła ptaki

kruki wrony sępy

orzeł i sokół

jaskółka

i feniks

po drugiej stronie przepaści

pałac głupoty

zbudowali go ze szkła

diamentów i pyłu

drzewo poznania

majaczy poza szklanymi

murami

pałacu głupoty

gdzieś w oddali

gdzieś w niezbadanej dali

Sarna

złota sarna biega pośród drzew

podnoszę łuk

napinam cięciwę

tropiony zwierz

nie daje się schwytać

mięso przyrządzone nad ogniskiem

najwyborniejsza potrawa

tak słyszałem w

słowach pieśni

wspomnienie tych słów

podsyca moją wyobraźnię

choć nie pamiętam ich dokładnie

i snuję plany

zabicia złotej sarny

na razie tylko

niewyraźne ślady

odbite w błocie

A Poem for Old Bull Lee

world language no something
the meant in strange
Union is the one
Africa. has fore- our
weeks Christmas fren- ing
celebration biting extraordi- inwardly
in plete are lated
doing? around to in
overpower- less supris- al
sits Then pre- visions
and things an are
to see of got
have him adverse ster
gap miserable filled thawed
chil- feel of by
the Tiny false The
sentimental- Scrooge television. new
this long-buried Christmas love
Heath which their his
the and their the
tunelessly formed Bells, mas
supermarkets ure music Tiny
this and cor-ing
plastic family every party
in The of story
com- be clothes that
Christmas chology trium -an
splen- mentally brimming tunnel
overflowing cannot the other
eyes over-commercial others face
and can it the
alive

Panie McGuire

1

On panu wybaczy panie mcguire

na mocy Prawa Chrystusowego

i ta murzynka też – tak jak jej rodzina

oni wezmą pana za ręce

                                                                                                ronię łzy nad pana losem

synowie ludzi skazali pana

na wygnanie z tego żywota

na śmierć

sądząc pana na mocy prawa hammurabiego

2

czy może pan określić

jak smakuje mieszanka

midazolamu i hydromorfu?

a jak smakuje pot gwałconej

ciężarnej kobiety?

jakiego koloru są jej włosy?

panie mcguire

mówi pan że spotkamy się w niebie

my i wszyscy sędziowie

i kaci

i poeci

i dzieci

spotkamy się w niebie

panie mcguire

Werter Współczesny, czyli jak sobie radzić

Lotta!

chcę Ci coś wyznać...

po prostu spierdalaj!

jesteś zbyt „tania”...

przemyślałem sobie to wszystko

i idę na dziwki

(może uratuję którą?)

ciebie nie mogę

(będę grał dla dziwki na cytrze)

(będę pisał wiersze o pięknych opalizujących oczach dziwki)

będę się wpatrywał w jej źrenice

w których czai się milion galaktyk

i tak będę myślał o tobie:

sama sobie strzel w łeb

ja chcę żyć

kocham

4 róże

bar otwarty jak grób

to jest wszędzie to jest tu

przekrwione wyłupiaste oczy

wtaczają się przez próg

to jest wszędzie to jest tu

oczy nie widziały światła latarni

bar jest otwarty

to jest tu

alkoholem rany opatrzone

zgniłe marzenia plany rozjątrzone

to jest wszędzie to jest tu

to jest wszędzie to jest tu

Glad Day

***
obraz Williama Blake'a – Glad Day

ukazał się

świetlisty chłopiec

rozrzucał lilie

rozrzucał róże

i śpiew jaskółki

i pył słoneczny

złote ampułki

pocałował mnie w usta

poczułem przypływ gorąca

i podmuch wiatru gdy

zniknął we wnętrzu słońca

Gwiazdozbiór psa

poszczuj go psem
poczujesz
że rzeczywistość
(to przecież oczywistość)
to nie sen

zgaś tą iskrę
roznieć ogień
wyłupmy im oczy
nie będą widzieli
chodzimy po wodzie

blask gwiazd
układa się automatycznie
w pradawne wzory
tej nocy możemy zniszczyć to miasto

albo

dokonać rytualnego
oczyszczenia ciała z krwi

albo

zmieszajmy nasze krwi
w glinianym naczyniu
moją i twoją
hipnotyzujący dźwięk cytry
i blask świec
przemierzam wnętrza drzew
od korzeni do liścia
rozbijmy się jak morskie fale
o skały serca

lub

milczmy
jak zapomniany grób
w ktorym spoczęło ciało
najlepszego człowieka