Jadam kwiaty akacji

Jadam kwiaty akacji
Chleb i woda to danie godne króla

Nadaję przekazy myśli z mózgu do mózgu

To naprzeciw ciebie

Na które patrzysz

Jak na pożar
Nie ugasisz go

Jest zbyt piękny

Patrzę się na ślimaka
Patrzę się na samolot
Obserwuję światło wypływające z róży

I ciemność bijącą z nicości

Prosty lud

Pracujący na powszedni chleb

Próbuje rozbić mrok ogromnej jaskini

Iskrą wykrzesaną z krzemienia

w innej głowie możesz istnieć tylko jako zespół wzorów

Słucham muzyki

Patrzę się na wyłączony telewizor

Dym unosi się

Ponad linię horyzontu

Wyznaczoną przez gałęzie akacji

Pod sklepem pijaczki omawiają swoje sprawy

Grypsują trochę jak więźniowie
Prorokują trochę jak aniołowie

Nad ich rozmowami przepływają chmury