Mgła i Woda

I - Mgła

Mgła prześlizguje się pod mostem

Porośniętym siecią pajęczyn

Jedynym świadkiem tego widowiska

Jest samotna gwiazda  bez gwiazdozbioru
Błyskająca w bezmiarze przestrzeni kosmicznej

Przemyka się pomiędzy nićmi

Struktury pajęczej
Dzieła geniuszu architektonicznego

Aspekt fizyczny człowieka

Drąży jego wymiar duchowy
Jak młot pneumatyczny 
Przebija beton

Dźwięk dzwonu niszczy ciszę

Buldożer ciała kruszy mur duszy

Mgła pełznie pod mostem oplata pustą przestrzeń

Pomiędzy mostem a powierzchnią rzeki

Obracają się jak koła zębate maszyny
Spleceni jak kochankowie: mgła i pusta przestrzeń

W gorączkowych objęciach całują się z zatrzaśniętymi oczyma

Widzą więcej niż gdy obserwuje się lot orła nad lasem

Lub żebrzącą staruszkę

I widzą jaśniej niż gdy wpatrujesz się w słońce
Aż do oślepienia

Flaga która nie zaznała podmuchu wiatru

Kwiat który chciał zostać skałą

Tak niewiele czasu nam zostało

Czasu wciąż za mało

Ogień który miał tylko ogrzewać – spalił
Ogień który miał płonąć wiecznie – wypalił się

Wszystko co pozostało
Gęste kłęby tytoniu

Mgła pełznie po rzece
Skrada się jak szczur po szkielecie

Językiem mgły jest cisza

II - Woda

Nie mogę znieść 
Milczącej bieli kwiatów przedwiośnia

Pociąg wiezie tysiące masek
Wiatr gwiżdże na krawędzi rozbitej butelki

Oczy tlą się jeszcze nie zgasły
Szukam jakiejś Ostatecznej Prawdy

Uderz kijem w skałę mojego serca

Moje dekady skaczą jak krwiożercze pchły
Rozmnażające się na brzegu futra Odźwiernego

I wtedy

Woda tryska 

I wtedy

Nie ma Niczego