Kolory rozkładu

w porze rozkładu
      drzewa szepcą i drżą
        liście wirują na wietrze jak nuty symfonii

          w rytm uderzeń skrzydeł setek czarnych wron
            przyniosłem tobie garść pożółkłych płatków róży

                                                                                        róż
                                                                                      ró
                                                                                    r

                                                               [ślady kolców mam na dłoni]
                                                  dlatego nie mów mi o jesieni przecież to oczywiste
                                                      że w kolorach rozkładu bogactwo drzemie niezmierzone
                                                        tak jak w myśli że śmierć może być cudem tajemnym wyzwoleniem

                                                                                                                   lub po prostu marnym końcem