svantetic

ponad 50 lat temu
gdzieś w połowie stulecia
samemu będąc w połowie drogi

zadał komeda pytanie

uderzeniem palca

rozchylając czarno białą klawiaturę

jak firanę 

z rzek i osiedli wyłaniają się

wyrwy w historii

w które melodie rzucają nas

jak w paradoks ciszy

wyciekający z pustych przestrzeni
pudeł rezonansowych 

a ja brnę w te machiny zębate

z uśmiechem na ustach

i strachem w sercu

kryję twarz w dłoniach

gdy nikt nie patrzy

rozważając przedeptane ścieżki

błoto
wszędzie błoto

i z błota wyrosły
te piękne jabłonie
wyniosłe i smagłe jak
kolumny greckie
podtrzymujące
miedzianą taflę
zastygłego nieba


oktawy deszczu 
piętrzą się nad osiedlami

majaczy we mgle
wyczekiwany horyzont