wieczorem

otwieram puszkę piwa
słuchając słów
amerykańskiego poety
który twierdzi że
oślepiła go włócznia
białego światła
rzucona przez boga

zastanawiam się

nie wiem gdzie jest mój dom

w śpiewie ptaków
przelewającym się jak strumień
pomiędzy gałęziami akacji

w komnatach oceanu
głębokich
przyozdobionych srebrnymi zasłonami

przede mną rzędy milczących ksiąg
zagasła świeca
i szept nadciągającej nocy
w którą wstępuję
cichy i z pochyloną głową
jak do podziemnej komnaty

nazajutrz
feniks podnosi moje ciało
i odlatujemy w kierunku wschodzącego
słońca
aby ucałować dobrą jutrzenkę
zawsze gotową dzielić się swoją
mądrością

pij pij z tego kielicha
nie pozwól żeby się oddalał 

for martin sparrow

2016-05-15
06:15

Jak ważki nad stalowym mostem

Tak nasze słowa i spojrzenia krążą

Nad rantami puszek

Ręce drżą z zimna i ekscytacji

Jutro będziemy wstawać

Ze słońcem odległych wysp

Zatopionych na bezdrożach

Oceanu

Jak orle pióra na gałęziach drzew

I wszystko jest takie proste

Jak wielorybia pieśń