Żeglarz

"Wypłyń na głębię"
tak mówisz
do mnie spokojnym ale stanowczym głosem
takiej nauki nie można zlekceważyć
płynę więc po morzu za kompas mając jedynie
tamte słowa powiedziane nad jeziorem
ale gdzie bym nie dopłynął tam morze wydaje się być
niewystarczająco głębokie a woda niedostatecznie niezbadana.
żegluję więc na jeszcze większą głębię

ludzie...! usłyszcie mnie tutaj...! halo...! słyszycie mnie...?!
czy ktoś mnie słyszy .....???!!!

chodźcie...!! nie bójcie się...!!!

haaalooo!!! haaaloooo!!!
haaaa........

Pisane 7 lipca 2012 roku

Owoc wiśni....
Szkarłatna kula (w niej robak mieszka),
Inna od znanych : perły, ziemi, oka.
Przeglądam się w niej, niby w lustrze.
Widać tam setki rozsypanych cywilizacji, które ukształtowały tę kulę.
Zgodnie z pewną doktryną, moje spopielone kości pewnego dnia
mogą zostać wchłonięte przez korzeń drzewa i odrodzą się pod postacią owocu.
A teraz pytam Ciebie! Czy zamieszkujesz te rozmaite kształty : pioruna zdarzenia horyzontu
ziarenka źdźbła posągu
owocu wiśni?
Nie czekając na odpowiedź, całuję i zjadam tę szkarłatną kulę -
Jej zdrewniałe serce wpycham między grudy czarnej ziemi,
A sok owocu wiśni jednoznacznie daje do zrozumienia, że
Tak Smakuje Twoja Ślina...

Myśl(i)my

Mimo różnych powłok cielesnych, tzn. miejsc zamieszkania, mimo różnych dróg postępowania, tzn. czynów, wreszcie mimo różnorodnych kolorów : skóry, oczu, włosów, flag, emocji, słyszę zawsze to jednostajne, miarowe uderzenie, niby melodię graną przez starożytnego, siwobrodego pieśniarza, o błękitnym spojrzeniu dziecka. Jestem też lodową kulą, w której zawarto mieszaninę ognia, wody i krwi. Potrafię na strzępy rozerwać tępymi kłami analizy delikatne ciało motyla-wiersza, a z ruin zburzonej idei mogę wymurować solidny fundament kolejnej rewolucji. Jestem Myśl.

Stara historia

Ujrzałem rydwany
Nie zostałem :
zobaczyłem psa - w jego oczach rybi strach
pod palcami sierść na asfalcie stara śmierć
stara to historia na oczach ciemna folia
płoną świece dwie obok krzyża słychać kruka
śpiew
płoną gwiazdy dwie krzyż na drzazgi słychać ciemny
śmiech
grudka ziemi na deskę oczy na ścianie wydrapują czarną
kreskę

Lampa

w ziarnku piasku widzieć świat

w lustrze człowieka twarz

wojna symboli trwa

różne imiona ma

zbiera wielkie żniwo
w świecie równoległym
uwięziono miłość prawdziwa

są uszy które nie słyszą
są oczy które nie widzą

wolna wola zmienia stan skupienia
w postać przeznaczenia

patrzę wstecz ślady stóp
cóż za kręty szlak ale jestem już

żelazne zęby żrą drzewa
kamienna rzeźba do nieba
jak mityczna wieża

czemu ktoś z głodu umiera
gdy złote jabłka obieram

próbuję zrozumieć

odpalam zgasłe zapałki
wracam do walki

Tak wielu

Tak wielu bogów już dane było mi poznać

Nauka obracająca się na osi koła

Gdy dachy wieżowców zasłaniają blask słońca

Chodzę od drzwi do drzwi

Od okna do okna

Zdejmując kolejne powłoki

Docieram do wnętrza istoty

Czuję przypływ nieznanej mocy

Niespodziewany atak wiosny

Nocne niebo zachwyca mnie

Więc patrzę i uśmiecham się

Prawdziwe skarby choć martwe

Tętnią żywym blaskiem

W południe biegnę miastem

Słyszę człowiek zapija się na śmierć

Płaczę

Zaciskam mocno pięści

Czuję kolce róży dla której żyję

Okna

Kałuże

Okna na inne światy

Rozwarte na oścież

Źrenice

Powybijane szyby

Z czarnego szkła

Słowa

Wrota prowadzące do wnętrzności

Fundamenty rzeczywistości

Ręce moje

Dwaj spragnieni wędrowcy

Niosący ciężar kroków

Ręce twoje

Dwa lecznicze źródła

Oni zgromadzeni wokół

Poszedłem

Poszedłem do lasu

Zamieniłem się w porośnięty

Mchem pień

I tak wrosłem w ziemię

Tak oto trwam

Słuchając braci moich

Omszałych kamieni

I czuję że jestem na

Właściwym miejscu

Że nie jestem tu sam

Wczoraj

Wiesz

On do mnie przyszedł

Zaczął szeptać

I znowu przyszedł

I począł krzyczeć

Że chce sedna

I przerwał ciszę

Jak nożem jak brutal

I jeszcze do mnie rzecze

Że jestem przybity jak gwóźdź

Do nie tego co trzeba krzyża