„Gdy wyrosnę”
[...]
a gdy już wyrosnę z tego żywota
i stanę się czystą Treścią,
samą blizną z tętniącą pode mną
krwią,
wtedy przeniosę się wraz z moim
synem
do ogrodów i będziemy liczyć gwiazdozbiory i chmury,
a także wyznaczać ich nowe
granice.
Wtedy też dojdziemy razem do
pewnej myśli, że
możliwe jest dla ludzkich rąk
opisanie i zrozumienie idei Boga,
dowiemy się, że potrzeba do tego
jedynie
całej wieczności!
(która ziarno po ziarnie
przesypuje się nam między palcami)
[...]
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz