Owoc wiśni....
Szkarłatna kula (w niej robak mieszka),
Inna od znanych : perły, ziemi, oka.
Przeglądam się w niej, niby w lustrze.
Widać tam setki rozsypanych cywilizacji, które ukształtowały tę kulę.
Zgodnie z pewną doktryną, moje spopielone kości pewnego dnia
mogą zostać wchłonięte przez korzeń drzewa i odrodzą się pod postacią owocu.
A teraz pytam Ciebie! Czy zamieszkujesz te rozmaite kształty : pioruna zdarzenia horyzontu
ziarenka źdźbła posągu
owocu wiśni?
Nie czekając na odpowiedź, całuję i zjadam tę szkarłatną kulę -
Jej zdrewniałe serce wpycham między grudy czarnej ziemi,
A sok owocu wiśni jednoznacznie daje do zrozumienia, że
Tak Smakuje Twoja Ślina...
Podoba mi się ten wiersz. Szacunek dla natury, odnalezienie wielkości w rzeczach na pozór małych, mikroskopijna wyobraźnia. Wpływy franciszkańskie?
OdpowiedzUsuńPozdrawiam
Można by tak powiedzieć, że wpływy Franciszka. Dzięki za komentarz. Teraz mam dużo wierszy nowych, ale już nawet tu nie publikuję ostatnio. Pzdr! :-)
Usuń