odgłos rdzewienia

Odgłos rdzewienia
Rozłożysty dąb
Płomień
Przemienia w żołądź
Jakby rzucał białe płatki
Na zgliszcza
Starożytnych miast
Na dogasające
Ogniska gwiazd

Krzyk rozlewanej krwi jest nawozem Historii

następstwo czasu

jutro zrobi

e za dwa dn

i może za tydzie

ńe no w przyszły

m a w ogóle to może w...




Oho!

umarł

em

herzog

nie wyważam drzwi

mam klucz dzikich gęsi

otwieram wrota

jestem wewnątrz izdebki

przetapiam łańcuchy i miecze

na czyste srebro

przetapiam monety i posążki

na czyste złoto

Telegram

\j/ 

                        a-k       w      i      a      t

                fontanna                                                                   -Ó-

            tryskam

          z

     ziemi

   z

ziarna

[j]
     a-d     r     z     e     w     o
              modrzew                                                                    _Y_
                         słoje
                              układają
                                       się
                                          we
                                              wzorze

(j)
     a-p     r     o     m     i     e     ń
                        księżyc                                                               ____
                                    ja
                                       sność
                                              z
                                                 wy
                                                      cięży

wersy

sfora psów
kości słów

***

masz mózg i ręce
czego potrzeba więcej

***

kwiaty rumianku
wysypują się z wyznań augustyna

joy division - day of the lords

bas

oddech zdyszanego konia
ciągnącego wóz kości i żył

głos

napełnia żyły krwią
a kości szpikiem

gitara

łzy świętego kapiące na marmurową posadzkę
z witrażu zapomnianej kaplicy


perkusja

szelest nadrzecznych trzcin

przechadzam się wzdłuż
rzeki tej muzyki
wpatruję się w pomarszczone lustro wody
zmierzającej do oceanu

Cisza

w dotyku podobna
wiecznym śniegom na najwyższych
górskich szczytach

materia tak krucha jak substancja
chwili

jak zdziczały zwierz
gdy cię dostrzeże
ucieka powodując wielki hałas

Pieśniarzu

[][][][][][][][][][][][][]][][][]][][][][][][][][][]
[]..                                                                     |
[]..lśniące szable                                              |        
[]..roziskrzone trafiają w tarczę                   |                      
[]                                                                               | 
[]..                                                                          |
[]..ostre kosy                                                          |           
[]..wirują ścinając kłosy                                        |                 
[]                                                                                    |        
[]..                                                                                    | 
[]..bezdenne studnie                                                    |                   
[]..słońce czerpie blask w południe                       |

[][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][][-]_____|                          
                                                           (_to nasze oczy.
                                                              _wrota ciała.
                                                                _zostaną zamknięte.
                                                                  _by ciemność panowała.
                                                                    _to twoje oczy.
                                                                      _strażniku najemny.
                                                                        _ujrzały blask.
                                                                          _z dna celi więziennej.
                                                                            _to twoje słowa.
                                                                              _niemy pieśniarzu.
                                                                                _otworzą wrota.
                                                                                  _i drogę wskażą.)----------------------------->

O

o

trzy

mam

ją

o

trzymam

ją

otrzymamją

o

czy

mam

ją

oczy

mam

ją

oczymamją

oczy mamią

Olimp przeciwko tobie...

…Hektorze

Taki los tobie Przeznaczony

On zaiste posiada władzę

Nawet nad Władyką Egidy

Ojcem ziemian i niebian

Nieskazitelny Hektorze

Bogom podobny

Zgubiła cię żadza sławy

Pomyliłeś Patrokla z kimś innym

Zdobyłeś zbroję Pelidy

Jednak bujnokędziorny

Najlepszy w pogoni

Rozlał twoją krew

nad brzegiem Xanta

Płacze Andromacha
Płacze twój syn

Milsze dla ciebie ich towarzystwo

Niż zgiełk wojennej kurzawy

Cny wojowniku

Mężu nad mężami

Lamentuje Hekabe

Priam ubolewa przepasany kirem

Całe miasto Ilion pogrążone w żałobie

Ani wino ani złoto ani polowania

Nie przesłonią pustki

Pasterz Trojan nie żyje

Los nie zna litości

Nieznane są jego drogi

Oto ciało najdzielniejszego wojownika

Rozszarpywane przez sępy

Oto ciało wspaniałego człowieka

Rozszarpywane przez psy

A Helios nieporuszony
Jakby nieświadomy i senny

W blasku złota

Lśni nad wodami Hellespontu

I Różanopalca śni Jutrzenka

Śni

O tym że bogom podobny Hektor

Jako pierwszy wychodzi jej na spotkanie

I pełen pasji skrzykuje swych braci do boju

I już przebudziła się Aurora

Aby ujrzeć duszę Hektora

Zstępującą do przybytków Aida
I nie tak strwożoną

Jak podczas pojedynku z Achillem

Bez zbroi

Bardzo spokojną

Ukradzione z Norwida

Krótka wymiana jeszcze krótszych monologów starszego pana

Z szatniarzem w zielonogórskiej bibliotece Norwida

(obok nich stoi młoda ładna skromna przysłuchuje się

Ja też obok ale szybko uciekam zaraz wiadomo czas nagli)

- No, jak tam, panie Władku? Kurtka, proszę.

- Dziękuję, panie Heniu. Tu pan ma numerek. Widzi pan, czytałem u Platona i Sokratesa, że człowiek żyje tylko z przyzwyczajenia. No, to na mnie pora już. Do widzenia panu!

Na ostatnie słowa

1.

Crowley powiedział że

Jest w zakłopotaniu

Bestia apokaliptyczna jest w zakłopotaniu
Drżał

Może ze strachu może z radości

Pomyślał o wolności

2.

Norwid poprosił żeby go lepiej przykryli

Może zwrócił się do innych dziadów

Z tego paryskiego przytułku

Żeby przykryli go połatanym kocem

Drżał
Z choroby zimna wycieńczenia

Ekscytacji

Ciekawości

Pomyślał o wolności

3.

Mistrz z Nazaretu

Zawołał donośnym głosem

Rozdzierającym niebiosa

Że oddaje w twoje ręce swego ducha

Ojcze

Wykonało się

Ofiara spełniona
Drżał w uniesieniu wolności
Pomyślał o Miłości

4.

Sam nie zastanawiam się

Co powiem kiedy nadejdzie

Czy zdążę cokolwiek powiedzieć

Ale

Jeśli okoliczności pozwolą

Będę śpiewał.
Będę śpiewał.

Jadam kwiaty akacji

Jadam kwiaty akacji
Chleb i woda to danie godne króla

Nadaję przekazy myśli z mózgu do mózgu

To naprzeciw ciebie

Na które patrzysz

Jak na pożar
Nie ugasisz go

Jest zbyt piękny

Patrzę się na ślimaka
Patrzę się na samolot
Obserwuję światło wypływające z róży

I ciemność bijącą z nicości

Prosty lud

Pracujący na powszedni chleb

Próbuje rozbić mrok ogromnej jaskini

Iskrą wykrzesaną z krzemienia

w innej głowie możesz istnieć tylko jako zespół wzorów

Słucham muzyki

Patrzę się na wyłączony telewizor

Dym unosi się

Ponad linię horyzontu

Wyznaczoną przez gałęzie akacji

Pod sklepem pijaczki omawiają swoje sprawy

Grypsują trochę jak więźniowie
Prorokują trochę jak aniołowie

Nad ich rozmowami przepływają chmury

***

Koszulka Michael Jackson king of pop

Wystawiona w sekund hend szop

To wszystko

Hop!

Epitafium

Staniemy się kurzem

Opadającym na posągi

Na rzeźby

Rzeźby chodźcie

Dotknijmy tego promienia

Będzie inaczej
 

Na dnie rzeki stoją posągi

Podobizny przodków

Zaznaj miłości mój bracie

I ty moja siostro

Nie zamień się w wapień

Spotkanie z przechodniem w XXI wieku

Bili go do krwi chociaż nie zawinił niczym

Tak przynajmniej twierdził

Wierzę mu…

Swoimi słowami przemawiał jakby był

Przedstawicielem pewnej odrębnej grupy

Społecznej lub nawet narodu

Jakby całe cierpienie świata

Zogniskowało się w jego istocie

„bili mnie do krwi jak psa

czy tobie przeszkadza że idę obok po ulicy?”
niech pan idzie do domu i wypocznie
„ja nie mam domu mój dom jest o tam na górze w niebie

gdzie są ptaki i gwiazdy

bili mnie do krwi

jak psa!”

Mgła i Woda

I - Mgła

Mgła prześlizguje się pod mostem

Porośniętym siecią pajęczyn

Jedynym świadkiem tego widowiska

Jest samotna gwiazda  bez gwiazdozbioru
Błyskająca w bezmiarze przestrzeni kosmicznej

Przemyka się pomiędzy nićmi

Struktury pajęczej
Dzieła geniuszu architektonicznego

Aspekt fizyczny człowieka

Drąży jego wymiar duchowy
Jak młot pneumatyczny 
Przebija beton

Dźwięk dzwonu niszczy ciszę

Buldożer ciała kruszy mur duszy

Mgła pełznie pod mostem oplata pustą przestrzeń

Pomiędzy mostem a powierzchnią rzeki

Obracają się jak koła zębate maszyny
Spleceni jak kochankowie: mgła i pusta przestrzeń

W gorączkowych objęciach całują się z zatrzaśniętymi oczyma

Widzą więcej niż gdy obserwuje się lot orła nad lasem

Lub żebrzącą staruszkę

I widzą jaśniej niż gdy wpatrujesz się w słońce
Aż do oślepienia

Flaga która nie zaznała podmuchu wiatru

Kwiat który chciał zostać skałą

Tak niewiele czasu nam zostało

Czasu wciąż za mało

Ogień który miał tylko ogrzewać – spalił
Ogień który miał płonąć wiecznie – wypalił się

Wszystko co pozostało
Gęste kłęby tytoniu

Mgła pełznie po rzece
Skrada się jak szczur po szkielecie

Językiem mgły jest cisza

II - Woda

Nie mogę znieść 
Milczącej bieli kwiatów przedwiośnia

Pociąg wiezie tysiące masek
Wiatr gwiżdże na krawędzi rozbitej butelki

Oczy tlą się jeszcze nie zgasły
Szukam jakiejś Ostatecznej Prawdy

Uderz kijem w skałę mojego serca

Moje dekady skaczą jak krwiożercze pchły
Rozmnażające się na brzegu futra Odźwiernego

I wtedy

Woda tryska 

I wtedy

Nie ma Niczego

7 rano

Zielona Góra
ulica sulechowska
obdarte kamienice
mijamy się w ogromnym pośpiechu

nawet nie spoglądając sobie w oczy
każdy w swoją stronę

Robota

Wiozą cię jak węgiel zielonym wagonem
Wąsaci panowie w uniformach
Żeby zasilić płuca korporacji
Która oddycha czarnym dymem spalonych marzeń

(w)

stań

!

w świetle błysku ostrza noża
biegnij za stadem saren
nie wytrzyma obroża
MOŻE BYĆ INACZEJ

EpItAfIUm dLa ImPeRiUm

nasze imperium jest coraz większe
czasy wspanialsze niż kiedykolwiek
i więcej trupów…
i kobiety piękniejsze…

Odrzański spleen

spiszę teraz to wszystko
(a zaiste niewiele rzeczy mnie wkurwia ale na pewno hipokryzja chrześcijan ich głęboki sen zamiast stanu czuwania także pretensje ateistów myślących że odkryli prawdę sami są przecież uwarunkowani gdyż ateizm zakłada reakcję potrzebują boga żeby ich idee miały sens zwalczają więc przyczynę swego bytu są po trosze samobójcami wkurwia mnie jeszcze parę innych rzeczy mój konformizm i tymczasowy brak sprzeciwu i to że jesteś ode mnie lepszy wkurwia mnie tłusta świnia w krawacie wykorzystująca kobiety i dzieci a na plakatach obiecuje że dba o dobro i bezpieczeństwo pracownika wkurwia mnie to że nie można się zgubić że wiem wciąż za mało i nienawidzę cię pastwiący się nad słabszym tyranie i powieszę cię jeszcze zanim słońce wstanie)

wyciekającą gorycz

w umierającym państwie

będziemy świętować rocznice

odzyskania niepodległości

i wielkie bitwy popijając niemieckie piwo

przygryzając wurst i bredząc brednie

ta polska to wcześniak martwy płód

wyskrobali go

telewizja próbuje zrobić z nas połykaczy gówna

niektórzy już się nimi stali

nie czytajcie jakichś zbuk

owskich

zrobią wam zbuka z głowy („czarnoleskiej rzeczy tu trzeba”)

wciskają w was swoje kompleksy

a wy bez mrugnięcia okiem łykacie to jak wyborny pasztet

i ta mała chora na padaczkę

jest szczęśliwsza niż wy wszyscy filozofowie i artyści

razem wzięci

upośledzona i szczęśliwa takie jej tao

a ty co

śnieg stopniał zima przeszła masz większego doła

gdyby nie niemcy nie wygralibyśmy wojny

próbuję zasłonić pustkę

ostatecznie jesteśmy tylko my i pustka

próbuję ją zatkać sztuką pisaniem muzyką miłością i tak dalej

teraz istnieje pięć wymiarów

ziemski tu nurzamy się w brudzie

jest to ziemia

później zstępujemy do piekła

gdzie oczyszcza nas ogień

a w czyśćcu gaszą ten ogień wodą

i jeszcze czystszymi nas czynią

następnie

w niebie osuszają nas powietrzem

i stamtąd

podążamy w miejsce jeszcze większe

którego nie umiem nawet sobie wyobrazić ani pojąć

a co dopiero opisać (to jest chyba ta kraina poza dobrem i złem)

o gdzie jesteś matko tego świata

znamy ojca tego świata gdzie jest matka

matko zamień ludzi

w ślimaki

zamień mnie w starca

będę rozmawiał z rzeką i karmił ślimaki szczawiem to już wszystko

Akwatyki

1.

Jadę nad morze po wiersz
Umówiłem się z Bałtykiem że dostarczy mi piasku soli fal i słońca
Abym z tych kruszców mógł przeprowadzić syntezę poetycką
W procesie której wytwarzana jest substancja wiersza

2.

Córka człowieka napotkanego w pociągu
Pracownika miejskiego centrum sportowego w Zielonej Górze

Gra na gitarze i ma głos jak dzwon Zygmunta
Jej ojciec pije sobie beczkowe mocne pils
Jakby to było whiskey&ice
Mętnym spojrzeniem oznajmia mi że jest gotów do rozmowy
„Czemu ten pociąg się wlecze?”
Wyrzuca pusta puszkę przez okno – czy to płonący anioł wyfrunął z pociągu?

Wysiada w Będowie
Drapiąc się po głowie

3.

Dziewczynka idzie po chodniku w nadmorskiej miejscowości
Pyta starszego brata ile razy powiedział w życiu „tak”

Odpowiada że nie wie

4.

Aniołowie zrzucają do Bałtyku słońce
Rozgrzaną do czerwoności kulę
Bałtyk oddycha spokojnie
Bałtyk oddycha wściekle jakby się dławił
Hipnotyczny dźwięk oddechu sędziwego Bałtyku

5.

Na dnie morza czystego jak spojrzenie dziecka

Urodziła się muszla

Dziecko słucha pieśni muszli

Wierząc że zaklęto w niej śpiew morza

Odpływ odsłania szczątki martwych roślin

To my – dorośli

z pamiętnika

Ach! Gdzież są te czasy dobrobytu...?!
Czasy, kiedy te wspaniałe istoty były godne nazywania ich:
Ludzkością...?
A teraz...
Tylko ciała z oczyma...
ciała...
z...
Oczyma...
O pustym wzroku...
Jak sądzisz, Synu Mój!

Cóż należałoby uczynić?

„ogień pokornieje wobec oblicza wody
a jednak jego siła wzrasta

gdy wiatr rozczesuje mu włosy

podmuchy wiatru układają ocean
i złote łany zbóż
tak jak matka gdy tuli dziecko do snu”

ześlij stado sępów na nasze gnijące dusze

straciliśmy kontakt z Tajemnicą Istnienia
koszmar urzeczywistnia się
mechanizacja społeczeństwa postępuje
ludzie cierpią na nudę życia

a w szczególności młode pokolenie
urodzone już w czasach tzw. Wolnej polski

ześlij sforę psów i watahy wygłodniałych wilków
rzuć im na pożarcie nasze przegniłe dusze
i rozerwij krępujące nas łańcuchy

ześlij wolność

Kolory rozkładu

w porze rozkładu
      drzewa szepcą i drżą
        liście wirują na wietrze jak nuty symfonii

          w rytm uderzeń skrzydeł setek czarnych wron
            przyniosłem tobie garść pożółkłych płatków róży

                                                                                        róż
                                                                                      ró
                                                                                    r

                                                               [ślady kolców mam na dłoni]
                                                  dlatego nie mów mi o jesieni przecież to oczywiste
                                                      że w kolorach rozkładu bogactwo drzemie niezmierzone
                                                        tak jak w myśli że śmierć może być cudem tajemnym wyzwoleniem

                                                                                                                   lub po prostu marnym końcem

Vivaldi

świece płoną na drzewach!
Festiwal świetlnych miraży!
Iluminacje!

Kobiety piękne jak sarny!
Jak płonące jasne świece!

Dziwniejsze od chmur
płynących po rzece!

Poczwórny cykl przemian
odzwierciedlenie biegu historii

4 pory roku metaforą ludzkich losów (naszych zmagań z Tajemnicą Bytu)

skrzypce mistrza rodzą przedziwne wszechświaty
rozpalają nieznany ogień, nowy rodzaj ognia
który buduje

*

kiedy twoje skrzypce przestały śpiewać
stało się to dla mnie jasne i niedosiężne jak spojrzenie prawdy

że cisza ma także przerażające oblicze
jej wzrok wywołuje trwogę
jest w pewnym sensie jak kobieta
piękna – gdy spokojna
przerażająca – kiedy wpadnie w gniew

chłód cegieł biel farby na ścianie
i szum industrialnego monstrum (gdzieś w oddali)
grasującego w lasach
pożerającego rzeki

przyjaciele...

przyjdźcie przybądźcie

przejdźmy przez wrota
do wnętrza przybytku

gdzie czasoprzestrzeń i jaźń
wirują między kolumnami komnat
jak oderwane skrzydła owadów

wsiąkniemy w ziemię jak krew wojownika
przenikniemy do korzeni roślin i chwastów
i tak zakwitniemy
w odległej epoce
bielą przedwiośnia kwiatów

Kafkaesk

czekają już na ciebie
dwie zgarbione postaci odziane w czerń
jedna z nich trzyma klucz z twoim imieniem
wygrawerowanym na nim

a druga sporządza dokument
przypatrują się tobie w milczeniu
poważnie

niecierpliwią się
czekając kiedy zaśniesz

fiery leaves

fiery leaves
eternal bliss
autumn leaves
perennial heaves
detoxicate your body
cut the wrist
don't be so fast
relish the mist
never it begins
never it ends
there's no end
come
i won't give you my hand

mózgi

mózgi jak zimne kamienie
obmywane gorącym
strumieniem krwi
są po prostu piękne
jak gwiazdozbiory
tonące w oceanie
serca
a samotna gwiazda
tląca się
na powierzchni kałuży
jak niedopałek w palcach włóczęgi
jest po prostu cudowną
tęczą samotnej nocy
lilią pustyni
i wizją płonącego proroka
śpiewającego
o tym że
ludzkość jest jak róża
w ustach
pijanego tancerza

I dig You, Grzegorz!

grzeczny grzegorz
grzesznie grzechocze
grzebiąc w grząskich grzędach
rzuca grzegorz węgorza gżegżółce

grzmi grzegorz
brzegi przemierza
żnie żyto
pożogę przebieża

brzęczy brzoskwinia
w brzuchu papieża

bażant w bezmiarze przestrzennym
wrzeciono w pożarze brzemiennym
cmentarzem
talerz pobrzmiewa w korytarzu wieży

grzegorz gorzałki żłopie żołądkowej
że róże przeżarte żarem przemijania
żonkil przekwitły w przydrożnych przebłysnął
krzakach
grzegorz przeszedł przez drzwi

i gorzko zapłakał

Ścieżka mądrości

na mapie wytyczył
drogę

ścieżkę mądrości

pełną trudów i wyrzeczeń

gdy dotarł do celu

okazało się że droga mądrości

doprowadziła go na skraj

głębokiej przepaści

na dnie

przetaczają się kłęby dymu

tumany kurzu

pośród kłębów kurzu i dymu

zataczają koła ptaki

kruki wrony sępy

orzeł i sokół

jaskółka

i feniks

po drugiej stronie przepaści

pałac głupoty

zbudowali go ze szkła

diamentów i pyłu

drzewo poznania

majaczy poza szklanymi

murami

pałacu głupoty

gdzieś w oddali

gdzieś w niezbadanej dali

Sarna

złota sarna biega pośród drzew

podnoszę łuk

napinam cięciwę

tropiony zwierz

nie daje się schwytać

mięso przyrządzone nad ogniskiem

najwyborniejsza potrawa

tak słyszałem w

słowach pieśni

wspomnienie tych słów

podsyca moją wyobraźnię

choć nie pamiętam ich dokładnie

i snuję plany

zabicia złotej sarny

na razie tylko

niewyraźne ślady

odbite w błocie

A Poem for Old Bull Lee

world language no something
the meant in strange
Union is the one
Africa. has fore- our
weeks Christmas fren- ing
celebration biting extraordi- inwardly
in plete are lated
doing? around to in
overpower- less supris- al
sits Then pre- visions
and things an are
to see of got
have him adverse ster
gap miserable filled thawed
chil- feel of by
the Tiny false The
sentimental- Scrooge television. new
this long-buried Christmas love
Heath which their his
the and their the
tunelessly formed Bells, mas
supermarkets ure music Tiny
this and cor-ing
plastic family every party
in The of story
com- be clothes that
Christmas chology trium -an
splen- mentally brimming tunnel
overflowing cannot the other
eyes over-commercial others face
and can it the
alive

Panie McGuire

1

On panu wybaczy panie mcguire

na mocy Prawa Chrystusowego

i ta murzynka też – tak jak jej rodzina

oni wezmą pana za ręce

                                                                                                ronię łzy nad pana losem

synowie ludzi skazali pana

na wygnanie z tego żywota

na śmierć

sądząc pana na mocy prawa hammurabiego

2

czy może pan określić

jak smakuje mieszanka

midazolamu i hydromorfu?

a jak smakuje pot gwałconej

ciężarnej kobiety?

jakiego koloru są jej włosy?

panie mcguire

mówi pan że spotkamy się w niebie

my i wszyscy sędziowie

i kaci

i poeci

i dzieci

spotkamy się w niebie

panie mcguire

Werter Współczesny, czyli jak sobie radzić

Lotta!

chcę Ci coś wyznać...

po prostu spierdalaj!

jesteś zbyt „tania”...

przemyślałem sobie to wszystko

i idę na dziwki

(może uratuję którą?)

ciebie nie mogę

(będę grał dla dziwki na cytrze)

(będę pisał wiersze o pięknych opalizujących oczach dziwki)

będę się wpatrywał w jej źrenice

w których czai się milion galaktyk

i tak będę myślał o tobie:

sama sobie strzel w łeb

ja chcę żyć

kocham

4 róże

bar otwarty jak grób

to jest wszędzie to jest tu

przekrwione wyłupiaste oczy

wtaczają się przez próg

to jest wszędzie to jest tu

oczy nie widziały światła latarni

bar jest otwarty

to jest tu

alkoholem rany opatrzone

zgniłe marzenia plany rozjątrzone

to jest wszędzie to jest tu

to jest wszędzie to jest tu

Glad Day

***
obraz Williama Blake'a – Glad Day

ukazał się

świetlisty chłopiec

rozrzucał lilie

rozrzucał róże

i śpiew jaskółki

i pył słoneczny

złote ampułki

pocałował mnie w usta

poczułem przypływ gorąca

i podmuch wiatru gdy

zniknął we wnętrzu słońca

Gwiazdozbiór psa

poszczuj go psem
poczujesz
że rzeczywistość
(to przecież oczywistość)
to nie sen

zgaś tą iskrę
roznieć ogień
wyłupmy im oczy
nie będą widzieli
chodzimy po wodzie

blask gwiazd
układa się automatycznie
w pradawne wzory
tej nocy możemy zniszczyć to miasto

albo

dokonać rytualnego
oczyszczenia ciała z krwi

albo

zmieszajmy nasze krwi
w glinianym naczyniu
moją i twoją
hipnotyzujący dźwięk cytry
i blask świec
przemierzam wnętrza drzew
od korzeni do liścia
rozbijmy się jak morskie fale
o skały serca

lub

milczmy
jak zapomniany grób
w ktorym spoczęło ciało
najlepszego człowieka