***

To co nigdy nie ujrzy światła dziennego
I to czego światło dzienne nigdy nie oświetli

Żyłem sobie na ulicach starożytnych miast
Ja biedak który posiadał tajemnice
Dorobiłem sobie klucze u Św. Piotra
I otwierałem nimi wnętrza serc
Lub jak kto woli - bram niebieskich
Żyłem w zaułkach wielkich miast
Jednocześnie daleko i blisko ludzi
A jedyną czynnością jaką nieprzerwanie wykonywałem
Było miłowanie
Boga w Człowieku i
Człowieka w Bogu
Którzy nigdy nie szczędzili mi powodów
Aby ronić gęste łzy
Na końcu opowieści moje poszarpane kłami radości serce
Skończyło recytować swą tryumfalną pieśń
A podmuchy wiatru zamknęły moje oczy
Umęczone oglądaniem cierpienia i niesprawiedliwości
Tak jak jak starą nasyconą mądrością księgę
Napisaną w języku którego nikt nie zna

ah the matches are burnt

Ah the matches are burnt
Already it has been too absurd
And the olive garden strangles
A cloud that dangles from the hair of the
Angels are asking dead corpses
About infinite desires that drove them
Afar off from some fruitful tree
A man learnt how to be free
And how did it use to be a-burnin' in
Almighty's fiery furnace

sax

Saxofon Coltrane'a
Zielony motyl
*
Ludzie nie rozumieją na ogół mentalności pustelnika, który umarłszy dla świata porzucając pociechy i utrapienia zmysłowości , żyje z dala od wściekłości pożądania trawiącego martwe dusze niczym nieugaszony ogień. Obserwuje pustynie jak orzeł szybujący pod południowym niebem.  Społeczeństwo wraz ze swoimi ograniczeniami i poczuciem uniewrażliwiającej wolności, jakie przynosi ze sobą świadomość przynależenia, jest murami klasztornej celi porośniętymi muszlami ślimaków i wilgotnym mchem. Ściany otaczają pustelnika ze wszystkich stron. Posiadając jednak głębię oceaniczną, potrafi rozbić otaczający go mur najdelikatniejszym drgnieniem myśli.
*
Możliwość odtwarzania muzyki, obcowania ze sztuką lub odczytywania wierszy daje nam możliwość powtórnego przeżycia pierwotnego impulsu, który był przyczyną stworzenia danego dzieła a co za tym idzie - wypełnienia pierwotnej pustki kiedy przypominamy Boga w jeszcze większym stopniu, opętanego świętym szałem stwarzania.
*
Żyjemy w dolinie wyschniętej rzeki otoczeni wzgórzami porośniętymi gajami oliwnymi. Dni mijają powoli i bezowocnie a naszą jedyną możliwością odetchnięcia od bezlitosnej monotonii są obserwacje wschodów i zachodów słońca. A gdyby tak pewnego razu wyruszyć z tej krainy, udając się na południe, porzucając te jałowe dni? Co zastalibyśmy tam?  Żyzne grunty, ule pełne miodów i dzbany wina? Kamienne posągi bez skrzydeł? Świątynie nieznanych bóstw?
Czy te wzgórza nie są jakby murem odgradzającym nas od nieznanej rzeczywistości? Czy nie są rezultatem długoletniego wahania i rozumowaniem opartym na mglistych wspomnieniach, często nie należących do nas samych?

fajka

Wyobraźnia jest obłokiem
Dymem fajki Pana Boga


Majaki i rojenia są błotem
Spod kopyta diabła


Za ścianą skrapla się łza
I jak drzazga wbija się w oko


Pragnę twej krwi Chryste
Zmyj z mego serca błoto 


Zaciągam się

jestem dzwonem

Jestem dzwonem
Bez serca




Kruk
Pazurem
Drapie melodie




Blask świateł
Mętnieje
W śniedzi
Pokrywającej mnie
Od wielu lat




Rozbrzmiewa we mnie
Metaliczna pustka




I nie daję ludziom
Spać

***

Rozrzuciłem suchy chleb do rzeki
Z betonu wyrośli bracia drzewa
Myszołów zatacza kręgi nad wzgórzami
 Poezja szronem pokryła brody filozofów


Kości mew wbite w złoty piach

spływanie

żyłami miasta
spływa krew ziemi

z rynien spływają

wodospady

przechodzień we mgle kroczy
pot spływa mu ze skroni

gwiezdna ciecz
spływa z granatowej kopuły

w bruzdy na czole

i w rozchylone wargi ulic

wyspa

Biała piana
Wyżłabia załomy
Wulkanicznych skał
Szczypce krabów
I głowy ryb
Mieszają się z
Oddechem
Oceanu
Z najwyższego
Wzniesienia wyspy
Widzieliśmy tylko mgłę
Jak stop
Tego co było
I tego
Co nadejdzie
To co teraz
Rozkłada się jak
Orle skrzydła
Odlatujemy
Wznosząc pył

oskarżyciel

Oskarżyciel
Chce
By Wszystko
Było twoje
By Wszystko
Było jego
Jednak to się
Nie dzieje
Bo tylko
Ego i
Nicość
Jest jego

skrawki portugalskie

Moje życie jest
Trwogą boga
Jest jego bólem
I rozkoszą
Jego łono
Musi znosić te cierpienie
Az do powtórnych narodzin
W momencie mojej śmierci
Kiełkuję więc jak
Mech w szczelinie muru
Stan permanentnych narodzin
Sprawia że
Staję się głazem
Który płacze
*
Dziewczyna
Która oślepla
Brnie w noc
Gasząc lampy i słońca
Lniany pas
Zgnił w zapadlinie skalnej
*
Do Fatimy
Wiedzie prosty szlak
Nuty symfonii
Którą wygrywa wiatr


*


Stoję w centrum Lizbony
Obserwuję tłum
Przejechał stuletni tramwaj
500 lat temu
Wyruszali stąd
Odkrywcy
Nowego świata
I mordercy
Tradycji
Starożytnych
Ludow
Miasta nocą
Porzucone
Jak żarzące się
Ogniska
Rozrzucone
Jak na dnie morza
Popiół

znów noc

Po ognisku
Został popiół
I
Spalona żyła
Kamienny młyn
Zapadnięty
Na wzgórzu
Spleśniała mąka
Ścieżki
Wiją się
Języki węży
Szary strumyk
W noc

do Wiedzy

Do wiedzy kiedyś dojdę
Poprzez wyzbywanie
Jak liść któremu
Ziemia
Wychodzi na spotkanie

***

Niechaj już sczeźnie
Ten dzień
Wino ma smak
Zjełczałej krwi
I pachnie
Niechcianą przeszłością
Chleb skamieniał
Bieleje twardszy od kości
Słońce stacza się
W otchłań
I nie myśli powracać
Na żyłach pijaka
Pasą się tłuste muchy
A biel hostii gorejąca
Zamknięta w złotym sejfie
Tak jak my

Meldunek

Wieczór

10 sierpnia 2015

Pewne mało znaczące
miasto na skraju Europy

Zza wiatru wystaje dźwięk dzwonu

Paciorki w palcach                      
Rozżarzone planety                
Szybujące przez ciemną przestrzeń

Przesuwam pomiędzy kciukiem a palcem wskazującym    
       
Zadeptane głowy tysięcy węży              
Za nami
Nasza Najjaśniejsza Królowo  

Tysiące dusz wbija się
w prajaśń Empireum
niczym krople deszczu
w tarczę oceanu

nauka

ty mnie dante
mistrz ukochany
złote jabłko podajesz
ale jest tak twarde
że łamię sobie na nim
serce
a z drugiej strony
jest tak słodkie
że roztapia duszę
w słodyczy

a tak jak pójdę
do ciotki na herbatę
to ona jest
mistyczką nauczycielką
ale jej nowina
znacznie prostsza w zrozumieniu
i mi mówi
że jej mąż
już świętej pamięci nieboszczyk
anioł za życia
mówił jej że
jak on zamknie oczy

to wy je otworzycie

es dur

internet i szopen

muj musk jezd

open

w nekropolis

istnieje taki rodzaj wiedzy
której znajomość
zasłania
niebo
twarzami rzeźb
wykutymi z
wyobrażeń umysłu

istnieje też taki rodzaj
wiedzy
której znajomość
pozwala rozwalić
otaczające cię rzeźby

na prochach rzeźb
wyrastają owocowe
drzewa

dzisiaj
podlewałem kwiaty
w podmiejskiej nekropolii

na przekór łzom
wyrosło słońce
i spytało

po co pisać
skoro trwasz
w
żywej wodzie
poezji

a w ręku
miecz
wykuty z płatków
róż

To the Lighthouse

Similarly to “Mrs. Dalloway”, the protagonist of the book is a middle-aged woman and her familial relationships living in the time of the Great War. Virginia Woolf  once again returned to the subject of aging, making the main protagonist of the novel a middle class middle-aged woman, to an extent paralleling the most important poem of the modernist era - “The Song of J. Alfred Prufrock”, a piece that exploits similar themes, such as becoming old, failure or references to Shakespeare. The plot of “To the Lighthouse” is formed of the thoughts of main protagonists: Mrs Ramsay, her children and husband and her friends, like Lily Briscoe, who is the painter of the picture of Mrs Ramsay, employing stream of consciousness as the technique of depicting the reality. The family was “not rich, and it was a wonder how they managed to contrive it all. Eight children!” (271)  The style of the narration, however, seems to be, so to say, more organized, as the story is divided into three parts with sub-chapters and the thoughts of the heroes are probably less difficult to follow. Both books express the states of a consciousness - “Mrs. Dalloway” in a state of excitement, and “To the Lighthouse”, in a state of tranquility that provides a reader with a mood allowing one to ponder on the nature of art. Worth noticing is also the fact that “Mrs. Dalloway” concentrates on the life of citizens of London, while “To the Lighthouse” is set in a remote village.

The wish of going to the Lighthouse serves as the triggering point of the storyline. The Lighthouse is a perfect metaphor of a dream or one's longings that in this case becomes even something more – a symbol of achieving, or not, fulfillment. The book thus vividly explores the theme of the struggle of the sexes, as we have Mr Ramsay who does not allow his children and wife to reach the Lighthouse. At one point the narrator finally asserts that “the folly of women's minds enraged him”. (277) There is also Mr Tansley saying all the way through the story that women are not able to write nor paint.  All these facts enable the reader to take a glance on the difficulties and restraints that were put on women of the early 20th century. It suggests that they were oppressed by the masculine power and had to fight for the rights to fulfill their dreams, not only about being an angel in the house but their dreams of creating art, for instance. What is more, Mr Tansley being a pretender to a university post renounces the possibility that women could be artists exposing the fact that women were restrained in every direction. The strains of being a mother are unbearable: “Never did anybody look so sad. Bitter and black, halfway down, in the darkness, in the shaft which ran from the sunlight to the depths, perhaps a tear formed; a tear fell; the waters swayed this way and that, received it, and were at rest. Never did anybody look so sad.” (275) And that melancholy was caused only by the mere fact that a stocking was too short for James, on e of the sons of Mrs Ramsay. Also, dreams of creating art, getting a university degree, having peaceful family life, in short dreams of the adult life are juxtaposed with simplicity of children' dreams whose only wish is to get to the Lighthouse or wander across the fields.

Virignia Woolf as usually offers the reader some musings on the evanescent nature of life. Most of the voices in “To the Lighthouse” ponder on withering yet the most fascinating quote should be one of Mr Ramsay's, whose musing go as follows: “And his fame lasts how long? It is permissible even for a dying hero to think before he dies how men will speak of him hereafter. His fame lasts perhaps two thousand years. And what are two thousand years? (asked Mr Ramsay ironically, staring at the hedge). What, indeed, if you look from a mountain-top down the long wastes of the ages? The very stone one kicks with one's boots will outlast Shakespeare. His own little light would shine, not very brightly, for a year or two, and would then be merged in some bigger light, and that in a bigger still. (He looked into the darkness, into the intricacy of the twigs.)” (279) This long quote renders the brooding poetic mysticism of Mr Ramsay, perfectly showing the peculiar style of Woolf. This fragment could be said of exploiting T.S. Eliot's concept of objective correlative. Plot in its traditional sense has been reduced to minimum, yielding the emotional and mental sphere with primacy and the objects that the hero looks at correlate with his own thoughts. Thanks to that technique the output resembles more a long prose poem or even a philosophical treatise than a novel, also. And the main axiom of this treatise is the fact that all withers and decays, Mrs Ramsay and two of her children would die, the characters of the novel frequently mention that they shall perish alone... Even art, in the eyes of the the ancient poets capable of delivering man from oblivion, for a 20th century man does not possess this power of saving one from being forgotten somewhere in the wasteland of ages. Yet the paintress of the novel does not give up from her task as she is led by the vision of painting the portrait of Mrs Ramsay. And this is the way to self-fulfillment, to the Lighthouse, to the source of light, after all, trodden by an artist.

It has just been admitted that art should not be considered as a means of deliverance from oblivion. The same man who asserted that would later continue his rather pessimistic outlook: “If Shakespeare had never existed, he asked, would the world have differed much from what it is today? Does progress of civilisation depend upon great men? Is the lot of the average human being better now than in the time of Pharaohs? Is the lot of the average human being, however, he asked himself, the criterion by which we judge the measure of civilisation? Possibly not. Possibly the greatest good requires the existence of a slave class. The liftman in the tube is an eternal necessity. The thought was distasteful to him.” (284) Mr Ramsay imposes the question of the importance of art for the general shape of civilisation and the importance of art for an individual human. In his consideration, it may be of a dubious influence for society but as Lily Briscoe proves it, art must be treated as a concept of the highest importance for the individual: “She would have snatched her picture off the easel, but she said to herself, One must. She braced herself to stand the awful trial of someone looking at the picture. One must, she said, one must.” (289) And if art changes a life of one man or woman, it definitely changes the society.

According to the novel, women are in possession of a special kind of wisdom outstanding all the treasures of intellect gathered through the ages. Lily Briscoe would say of Mrs Ramsay that: “(...) in the chambers of the mind and heart of the woman who was, physically, touching her, were stood, like the treasures in the tombs of kings, tablets bearing sacred inscriptions, which if one could spell them out would teach one everything, but they would never be offered openly, never made public.” (289) It seems that the painter is in love with Mrs Ramsay and in this respect, “To the Lighthouse” investigates a homosexual theme which was perhaps shocking to the readers in the 20th century. Nevertheless, it was Lily Briscoe who was able to witness love in the Ramsays' family and describe it so exquisitely, as only an artist could do it. According to her words, “love flooded them. They became part of that unreal but penetrating and exciting universe which is the world seen through the eyes of love. The sky stuck to them; the birds sung to them.” (287)

The second chapter of the novel “Time Passes” serves as an interjection put between chapter 1 and 3. It is a dark poetic depiction of death approaching and lurking in every crevice – brought about by war, reflected in the decaying house and the death of Mrs Ramsay. The passing of time results in the passing away of men yet time remains inflexible while frail existence of man brings sorrow and tears. The fact that Mrs Ramsay died was summarized in one short sentence and so much pain within two sentences can be experienced in literature rather rarely. Mr Ramsay tries to touch his late wife but he can only touch emptiness which is an unbelievably sad scene. We are also informed that the fearless death gradually embraces young members of family: Andrew, who died at War, and Prue, who passed away because of some illness connected with child-birth. Yet Mr Carmichael expresses words that are out of harmony with the dominant sense of gloom: “The war, people said, had revived their interest in poetry.” (342) In the time of suffering people have the tendency to look for a shelter in things that are usually out of their interest. To be more precise, we look for safety in immaterial reality: religion, philosophy, or in this case – art.

The house being overgrown with weed and cobwebs serves as a symbolic object of marking the passing of time and the ferociousness of nature. Nature grows on death, on thick layers of dead generations and it does not pay attention if it was a great marble temple or an English wattle and daub cottage. Nature covers everything with a colorful blanket of flowers and weed, veiling our houses, theaters, military buildings with a cover of forgetfulness.

Finally, the third part of “To the Lighthouse” portrays Lily Briscoe finishing her painting after years of strenuous effort and thinking that “For there are moments when one can neither think nor feel. And if one can neither think nor feel, she thought, where is one?”. (381) She would be right there, in the right place, at the end of her exasperating artistic task. She had exerted great pains in order to finish the painting and went through pases of serious doubts: “Why then she do it? She looked at the canvas, lightly scored with running lines. It would be hung in servants' bedrooms. It would be rolled up and stuff under a sofa. What was the good of doing it then, and she heard some voice saying she couldn't paint, saying she couldn't create, as if she were caught up in one of those habitual currents which after a certain time forms experience in the mind, so that one repeats words without being aware any longer who originally spoke them.” (359) Against all the difficulties, both mental and socila, she painted Mrs Ramsay and the Lighthouse in the background. The very last detail she added to the composition was a line on the sea, between Mrs Ramsay and the Lighthouse. This line is the second chapter of the story entitled “Time Passes”. It could be imagined clearly: in the foreground of the picture Mrs Dalloway, as the first chapter of “To the Lighthouse” concentrates on her being alive. Then, the sea of time with the line of Lily Briscoe, as the second chapter follows. And finally, the Lighthouse in the background – James Ramsay achieving his dream of going there and Lily Briscoe her dream of finishing the picture. Lily Briscoe puts her brush saying that she has had her vision and we could see Virginia Woolf herself finishing the novel. The painting of the picture reflects Virginia Woolf working on the novel herself which treatment makes “To the Lighthouse” even more fascinating, visionary and intricate piece of art reflecting on human relationships, the passing of time and love, the ever-present theme of the writings of Virginia Woolf.

Mrs. Dalloway

The plot of the novel concentrates only on one day in June, 1923, when Mrs. Clarissa Dalloway plans her evening party. All the events are actually measured by the chiming of Big Ben, striking every half an hour with a resounding voice, remembering about the flowing of time, the sense of which can be easily lost as the reader immerses into the rapid torrent of the stream of the protagonists' consciousnesses. The action of the novel is set in London but frequent reminiscences of the protagonists transport the reader back to the times of the Great War, to India or to Italy. “Boys in uniform, carrying guns, marched with their eyes ahead of them, marched, their arms stiff, and on their faces an expression like the letter of a legend written round the base of a statue praising duty, gratitude, fidelity, love of England. “ (159) The destructive impact of the War is ever-present in the story and could be well seen in the behaviour of Septimus Warren Smith as well as the general trauma that the society experienced that time: “This late age of the world's experience had bred in them all, all men and women, a well of tears. Tears and sorrows; courage and endurance; a perfectly upright social behaviour”. (133) All this, the post-war trauma, the sense of being empty inside, the dejectedness of the 20th century man leads Peter Walsh to a certain statement: “The death of the soul.” (166). The words reflect both the gradual regression of spirituality in society and individual. “Mrs. Dalloway” was written not a long time ago after the per-existentialist Kierkegaard introduced the concept of “angst”, later developed by Heidegger. Woolf seems to be inspired by the philosophical movement, granting her protagonists with that existentialist sense of loneliness. “As for the other experiences, the solitary ones, which people can go through alone, in their bedrooms, in their offices, walking the fields and the streets of London, he had them.” (182) As all people struggle with these experiences...

One of the characters of the novel, Septimus Warren Smith, might be treated as a person who reflects the authoress' personal difficulties with sustaining mental health. He experiences the world most painfully due to his bipolar disease. He has synesthetic abilities and his sensitivity allows him to meet the reality on a higher level of perception: “The word 'time' split its husk; poured its riches over him; and from his lips fell like shells, like shavings from a plane, without his making them, hard, white, imperishable words, and flew to attach themselves to their places in an ode to Time; an immortal ode to Time. He sang. Evans answered from behind the tree. The dead were in Thesally, Evans sang, among the orchids. There they waited till the War was over, and now the dead, now Evans himself-” (173) The state of Septimus after the War also reflects the feelings of veterans in general.

The novel features almost no dialogues, only internal monologues can be observed. The peculiar style of Virginia Woolf prolongs an instant into a longer measure of time, like it happens during the scene of the motor tire exploding on the streets of London. The authoress deals with the problem of rendering the reality in literature. Because how is it possible to portray the world using such limited, after all, means as literature? She answered to the question by moving towards the within as the subject matter is not the outside reality but that of the subconscious, the unknown – the workings of human mind. The omniscient narrator of the story stops the plot in order to hearken the gurgle of the protagonists thoughts: “As a cloud crosses the sun, silence falls on London; and falls on the mind. Effort ceases. Time flaps on the mast. There we stop, there we stand. Rigid, the skeleton of habit alone upholds the human frame. Where there is nothing, Peter Walsh said to himself; feeling hollowed out, utterly empty within. Clarissa refused me, he thought. He stood there thinking, Clarissa refused me.” (158) . Woolf to an extent zooms the world, submerging into the complexities of human psyche, composing a mosaic of the subconsciousness of the mass, taking into consideration the sense of loneliness, isolation, lack of love, failure, mental diseases. Of course, not only does she focus on the dark side of life because happiness and the sombre beauty of life is portrayed as frequently as the aforementioned: “To love makes one solitary”, as Lucrezia Warren Smith summarizes. The characters' musings about love can be encountered very often in the novel: “ 'In love!' she said. That he at his age should be sucked under his little bow-tie by that monster! And there's no flesh on his neck; his hands are red; and he's six months older than I am! Her eye flashed back to her; but in her heart she felt, all the same; he is in love. He has that, she felt; he is in love”. (155) In addition, the narrator dips below the surface of the world, where nothing is transparent and even the voice of the narrator can be lost, if the novel is not followed fastidiously.

In “Mrs. Dalloway” the mundane object, seemingly unworthily of paying great attention to them, are turned into exquisite object of artistic value, like the plane swirling through London's skies: “It has gone; it was behind the clouds. There was no sound. The clouds to which the letters E, G, or L had attached themselves moved freely, as if destined to cross from West to East on a mission of the greatest importance which would never be revealed, and yet certainly so it was – a mission of the greatest importance.” (140) Further we read that: “Away and away the aeroplane shot, till it was nothing but a bright spark; an aspiration; a symbol (so it seemed to Mr Bentley, vigorously rolling his strip of turf  at Greenwich) of man's soul; of his determination, thought Mr Bentley, sweeping round the cedar tree, to get outside his body, beyond his house, by means of thought, Einstein, speculation, mathematics, the Mendelian theory – away the aeroplane shot.” (144) That unseen style of slipping from the voice of the narrator into the thoughts of the protagonists had one more thing to offer the reader: it tries to show the simultaneousness of the occurrences happening in the world. It was only with the invention of the cinema that man has become able to render that unique feature of reality. Virginia Woolf tried to deal with the question in literature, which is a space quite limited compared to cinema, which can unify the visual and the sonic. But the cinema cannot introduce to the complexities of the mind in that way as literature can.

The extraordinary moments of life are yet one more issue of the novel bringing to the mind the concept of Joycean epiphany: “She felt only how Sally was being mauled already, maltreated; she felt his hostility; his jealousy; his determination to break into their companionship. All this she saw as one sees a landscape in a flash of lightning – and Sally (never had she admired her so much!) gallantly taking her way unvanquished.” (150) Woolf displays the richness of an instant, stuffing it with thoughts flowing like a mountain brook. It is a brook, though, contaminated with the spoils of war and modern mechanized society. The novel also shows how much our thoughts and behaviours and choices are shaped by the indomitable past. With “Mrs. Dalloway”, a work of fiction became something more than merely a plot or a storyline – it has gained another level of complexity because the book portrays the labours of the human consciousness. It is thus a handbook of applied psychoanalysis, depicting the state of loneliness of man: “Are we not all prisoners? She had read a wonderful play about a man who scratched on the wall. Despairing of human relationships (people were so difficult), she often went into her garden and got from her flowers a peace which men and women never gave her.” (249) This might be a way out of the overwhelming sense of solitude and chaos. This and the company of other human being, when simple joy arrives: “...he held her hand. Happiness is this, is this, he thought.” (203)

i am silly

Z jej oczu wypływa muzyka

błekitną wstęgą górskiego strumienia

dłonie ma jak płatki róż

układa je na kształt płomienia

na dnie morza lśni srebrny nóż

obok białego kamienia

spotkałem ją tylko raz

u kresu nocy

gdy słońce świtało

zniknęła

*

kwiaty nadmorskie

rozwarte oczy świętego

spadają na asfalt deptane przez ludzi

liście drzewa oliwnego

oto zwykła dusza jest gwoździem

wbijanym w dłonie Chrystusa

*

morze jońskie morze

mówisz do mnie dialektem nieskalanym

klękam przed tobą

zamieniony w ziarnko piasku

morze jońskie morze

obmywasz moje rany

dajesz synom ludzkim

wino tłoczone z blasku

gwiazdozbiorów

lecz oni wolą wodę

wypływającą

ze skały syjonu

*

miłość jest człowiekiem

not very well

Cały dzień siedzę

na krześle w dresie

śpiewam pieśni Blake'a

nie wolno mi nic jeść

piję więc krew z wyrwanego zęba

dzisiaj jest zaćmienie słońca

wielka istota położyła swój palec

eskimos zna najlepiej tajemnicę ognia

po robakach na jezdni przejeżdża walec

serce człowieka

W sercu człowieka

mieści się tajemna komnata

w niej

wśród kwiatów czereśni

mieni się bielą

poranna poświata

w sercu człowieka

mieści się otchłań tajemna komora

w której popiół spalonych drzew

grabiony jest ręką potwora

I ponury rozbrzmiewa tam śmiech

serce człowieka

zbudowano na skraju czasu

uwite jak gniazdo wiosenne

ukryte przez ptactwo niebieskie

czeka powrotu swego mieszkańca

zagubionego w gęstwinie lasu

w sercu człowieka

przedwieczne źródło bije

strumieniem przebaczenia

tej żywej wody

której jeden łyk wystarczy

by śmierć zabić

I w miłość przemieniać

soverato

Łzy sypały się

jak kości z otwartego grobu

jak pożółkły tynk

świątynnej ściany

per questo

na niedzielnym targu

u podnóża

kalabryjskich wzgórz

kupiłem starą pogryzioną

harmonijkę

the bandmaster

made in germany

vado al mare

wtykam harmonijkę

w nabrzmiałe wargi sscirocco

rana się zabliźnia

z łez wysycha oko

perche

barwy scalają się w biel

pomarańcze kwitnące słońca

na gałęzi galaktyki

voglio di sentire

kobiety z greckich waz

przechadzają się wzdłuż

otłuszczonych ścian

gaje oliwne to ich włosy

sabbia

podrzucam rozognione planety

które są pomarańczami

kieruję się w stronę nocy

stapiającej się z morzem

w jedno

szum

Sperma jest nawozem historii

krew jest nawozem historii

biel

czerwień

wystarczy włożyć głowę

do rzecznego strumienia

I sluchać słuchać

jak wszystko się zmienia

wystarczy tylko

pozwolić pyłowi

unieść głaz ciała

a motylom nakazać

zjeść spróchniały pień

rozumu

by ukwiecona gałąź wyrastała

by uderzenia ich skrzydeł

wzbiły cię

ponad koronę słońca

tu

możesz słuchać

szumu skrzydeł serafów

grających na cytrach

o barwie pierwiosnka

bez początku

bez końca

szymborska

21 maja 2015

śniła mi się szymborska

mówiła coś o natchnieniu

próbowałem jej przerywać

powiedziała że muszę

uwolnić się z jej łańcuchów

powiedziała że

pewnego dnia

przyleci jastrząb

i poda mi srebrny wytrych

na razie muszę czekać

na razie chodzę

do świątyni

greckiej bogini

nieurodzaju

która zamienia mnie swoim spojrzeniem

w ukwieconą gałązkę

oliwnego gaju

London-Bedford-Oxford-Cambridge

zdejmuję wzrok z rzeczy

i pozostawiam je nagie

nie powstałbym gdyby nie wzrok

czasami zdarza nam się jeszcze

napełnienie Słowem

jesteśmy jak nabrzmiała rzeka

wchłaniająca połacie terenu

wsiąkamy w glebę by wyżywić robaki

robaki wchłaniają nasze ciała

ciała robaków wchłaniane przez ptaki

to jeden z wielu dopełniających się
okręgów

*

za szafą ukrył się pająk

jak pijak-geniusz

za gmachem Tate Modern

*

masy krwi zamknięte w ciałach

płyną pod spodem Londynu

warkot silników tworzy symfonię

pomiędzy jednym a drugim samochodem

dźwięk dzwonu wstrzymuje czas

Londyn wchłania jak ciepła pościel

ręka Urizena gładzi myśli figur woskowych

biegnących od sklepu do sklepu

od przeceny do przeceny

od okazji do okazji

od snu do snu

w poszukiwaniu

Los zawył

cierpiąca wyobraźnia

zamknięta pięcioma zmysłami

promienie słońca jednak przeciskają się

pomiędzy coraz węższymi przestrzeniami

szarego nieba

masz Jeruzalem w swej piersi

*

chodzę jak indiański chłopiec

po ulicach Cambridge

na jednej z ulic

głos Boba Dylana

rozbrzmiewa ze garbionego ciała

Williama Burroughsa

śpiewa o wojnie i o miłości

rozważam pajęcze sieci i

linie papilarne witraży

i przeczuwam że
pewne nadchodzące zdarzenie

wykolei ziemię z jej normalnej

trajektorii

i oto jest kufel czarnego ale

przypominam sobie

splątane pajęczyny

oblepiające skruszone

postaci średniowiecznych rzeźb

i dach katedry piętrzącej się

wyżej niż 1000 letni dąb

ręka człowieka
sięga wyżej niż ręka Boga

ręka Boga

sięga dalej

ksiądz

Czarnoskóry ksiądz

w autobusie relacji Palermo-Rzym

Chrystus Pantera

wyskakuje z jego

kwiecistych oczu

pożera nasze grzechy

jak stare antylopy

dłonie i świece

dłonie Matki Boskiej

promieniują łagodnym blaskiem

porannej zorzy

czasami wydawałoby się że

układa je dwuznacznie

tak jakby chciała dotknąć świata

prawdopodobnie

to tylko ręce malarza

układają dłonie Matki w ten sposób

te dłonie

przeznaczono jednak

do innych celów

mają opatrywać poparzone palce

tych którzy swego czasu

naprawdę dotknęli

żarzących się kości świata

teraz

palce zlepione

woskiem świec

*

patrzę na swoje dłonie

jedna

promienna i gładka

jak Matki Boskiej

druga

pożółkła

niezdrowa

brud pod paznokciami

dłoń złodzieja

splatając swe dłonie

przykładam je do ust
 

obserwuję płomień świecy

nieruchomy 

 

Romantyczność

Jak Adam gdy raj utracił,
wyszedłem cały mokry z twego łoża.
A pływałem w twej skórze skąpany
jak perła na dnie czerwonego morza.

We włosach pływałem płomiennych jesienią,
i w oczach, gorejących jak w ciemności ogień.
W dłoniach ujrzałem kwitnącą dolinę,
w ustach znalazłem beztroską melodię.

Jesteś nowo otwartą księgą,
Której nauki pragnę zgłębiać bez końca,
I winem mych warg spieczonych,
Sercem gołębia ukrytym we wnętrzu słońca.

Te słodkie rojenia...zmniejszają dystans
Pomiędzy nami. Przechadzam się po nich
Jak po babim lecie motyl - z ołowianymi skrzydłami.

pryzmat

             a  r  u s z a l n                                        b   y  t                                    
          n     (zaćmienie)                                           n
  n   e      (mów do mnie)             b                       l
   i             (oddycham)                   y                 a
n   e           (biegnąc)                        t            z
     n                (czas)                      y           s
       a   (wielki koncert na niebie)b          u
         r          (pieniądze)             y         r
           u        (my i oni)             n        a
             s       (kolor)              l   i    n
               z                             a      e
                    (uszkodzenie mózgu)

          przygnieciony ciężarem atomu
          scalam barwy w jedną wiązkę
    nigdy nie byłem bliżej progu mego domu
      powracają ptaki by przywitać wiosnę

witraż

drzewo śmierci - zgniły owoc,

mały robak drąży wnętrze.

brzegiem morza martwa ryba

płynie, żywiąc się powietrzem.

 
zblakły witraż załamuje 

promień światła wieczornego.

w gruzach ściany mej świątyni 

rozkruszonej dnia ósmego.



dym kadzideł już wywietrzał,

a srebro kruszy się jak rdza.

gdzieś na dnie więziennej celi,

pod mysią łapką - wyschła łza.



 

Ty napełniasz moje kości!

głębią morza najczystszego!

Ty napełniasz moje żyły!

żarem ognia przedwiecznego! 

Żarem Ognia Przedwiecznego!

***

“The very stone one kicks with one's boot

 will outlast Shakespeare.”

jestem kamieniem
wbitym w dno rzeki

(ktoś kopnął mnie
idąc na ryby)


tutaj, na dnie
woda jest najczystsza

prochy moich ojców
tworzą górskie szczyty

gwiezdny popiół opada
na taflę rzeki

trwam wbity w dno
przepływają wieki

balans

doszedłem do granic miasta
patrzę na tablicę z nazwą miejsca
w którym toczy się egzystencja
jak piana z pyska wściekłego psa

doszedłem do granic miasta
i patrzę na tablicę z nazwą tego miejsca
jak na wyrok
jak na orzeczenie sądu najwyższej instancji

i nie wierzę własnym oczom

świadomość balansuje na granicy
jawy i snu
pokutować od dnia narodzin
zbliżając się do absolutu?
no tak kolejny dzień kolejny krok
czy podróż cielesna wyzwoli duszę
z żelaznych okowów rozumu?

wokół gęstwa ciemnego lasu
pająki snują swoje galaktyki na gałęziach
ten moment
słyszysz jak wiatr w kominie śpiewa
lacriomsę
i widzisz źrenicę słońca
zza rzęs drzewa
zamiast gońca na skos idzie wieża

wola najwyższego objawia się czasem
gdy jesteś w paszczy krwiożerczego zwierza

zstępuję

w oddali zakręt drogi
jeden tylko mam promyk
jak pióro źdźbło miecz

pętla zaciska się
tnę
idę idę
słucham słucham
i lgnę bezustannie lgnę

klucz dzikich kaczek
otworzy drzwi