W
sercu człowieka
mieści
się tajemna komnata
w
niej
wśród
kwiatów czereśni
mieni
się bielą
poranna
poświata
w
sercu człowieka
mieści
się otchłań tajemna komora
w
której popiół spalonych drzew
grabiony
jest ręką potwora
I
ponury rozbrzmiewa tam śmiech
serce
człowieka
zbudowano
na skraju czasu
uwite
jak gniazdo wiosenne
ukryte
przez ptactwo niebieskie
czeka
powrotu swego mieszkańca
zagubionego
w gęstwinie lasu
w
sercu człowieka
przedwieczne
źródło bije
strumieniem
przebaczenia
tej
żywej wody
której
jeden łyk wystarczy
by
śmierć zabić
I w
miłość przemieniać
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz