Z
jej oczu wypływa muzyka
błekitną
wstęgą górskiego strumienia
dłonie
ma jak płatki róż
układa
je na kształt płomienia
na
dnie morza lśni srebrny nóż
obok
białego kamienia
spotkałem ją tylko raz
u kresu nocy
gdy słońce świtało
zniknęła
*
kwiaty nadmorskie
rozwarte oczy świętego
spadają na asfalt deptane przez ludzi
liście drzewa oliwnego
oto zwykła dusza jest gwoździem
wbijanym w dłonie Chrystusa
*
morze jońskie morze
mówisz do mnie dialektem nieskalanym
klękam przed tobą
zamieniony w ziarnko piasku
morze jońskie morze
obmywasz moje rany
dajesz synom ludzkim
wino tłoczone z blasku
gwiazdozbiorów
lecz oni wolą wodę
wypływającą
ze skały syjonu
*
miłość jest człowiekiem
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz