czwartek, 1 maja 2014

dziesięć do minus trzydziestej piątej metra

czas penetruje przestrzeń
przestrzeń przepływa przez czas
czasoprzestrzeń oplata się wokół ludzi

jak

dwa węże
para kochanków
niekończąca się ekstaza wiecznego poranku

a

wiatr nawleka świadomości
jak paciorki
rosy na pajęczej nici

trzymam wszystkie sznurki
którym szarpnąć
wszystkie linie w jednym punkcie


Brak komentarzy:

Prześlij komentarz