***

twarze pracowników
wdychających kurz
spomiędzy regałów fabryki

chmury za szyber dachem
kłębią się jak tumany kurzu

chmury za szyber dachem
kłębią się jak owcze futro

twarze pracowników
nie wiedzą o swoim pięknie

czy można czerpać
z tysięcy kolumn
nic nie znaczących cyfr?

niekończący się korytarz

i chmury
klębią się jak ludzka masa

gdy zaprzestaniesz
kształtować rzeczywistość
ona przyjmie formę
twojej wyobraźni

pisanie wierszy to sadzenie drzew

każdy napotkany kamień to budda
głoszący ogniste kazanie

odchodzący dzień jest porośnięty czasem
pnie mijanych drzew porośnięte mchem