dłonie wszechświata

kobieta o włosach czarnych jak dłonie wszechświata
śni mi się po nocach rzuca we mnie łodygą kwiatka

jestem wtedy jak matka
wiecznie w trzecim miesiącu ciąży
chcę kochać to dziecko nie mogę go zabić
nie mogę go też urodzić

jej oczy tlą się jak dwa ogniska
na drugim brzegu wyschniętej rzeki
wspomnienie jak gałąź wrzucam do paleniska
i z bólem przymykam powieki

niekiedy idąc samotnie wśród tłumu
zobaczę twarz tak podobną do tamtej
lecz wiem że czarny opar rozumu
przesłoni wnet blask wyobraźni

***
w krainie do której zmierzam
na każdym krzaku rosną pąki złote i białe

krople porannej rosy
złoty blask rozrzucają

uchylę te wielkie żelazne drzwi
i wstąpię ponownie do wnętrza ogrodu

tam w szatę ze światła mą duszę odzieją
i ona nie zazna juz głodu