Tak wielu

Tak wielu bogów już dane było mi poznać

Nauka obracająca się na osi koła

Gdy dachy wieżowców zasłaniają blask słońca

Chodzę od drzwi do drzwi

Od okna do okna

Zdejmując kolejne powłoki

Docieram do wnętrza istoty

Czuję przypływ nieznanej mocy

Niespodziewany atak wiosny

Nocne niebo zachwyca mnie

Więc patrzę i uśmiecham się

Prawdziwe skarby choć martwe

Tętnią żywym blaskiem

W południe biegnę miastem

Słyszę człowiek zapija się na śmierć

Płaczę

Zaciskam mocno pięści

Czuję kolce róży dla której żyję