i am silly

Z jej oczu wypływa muzyka

błekitną wstęgą górskiego strumienia

dłonie ma jak płatki róż

układa je na kształt płomienia

na dnie morza lśni srebrny nóż

obok białego kamienia

spotkałem ją tylko raz

u kresu nocy

gdy słońce świtało

zniknęła

*

kwiaty nadmorskie

rozwarte oczy świętego

spadają na asfalt deptane przez ludzi

liście drzewa oliwnego

oto zwykła dusza jest gwoździem

wbijanym w dłonie Chrystusa

*

morze jońskie morze

mówisz do mnie dialektem nieskalanym

klękam przed tobą

zamieniony w ziarnko piasku

morze jońskie morze

obmywasz moje rany

dajesz synom ludzkim

wino tłoczone z blasku

gwiazdozbiorów

lecz oni wolą wodę

wypływającą

ze skały syjonu

*

miłość jest człowiekiem

not very well

Cały dzień siedzę

na krześle w dresie

śpiewam pieśni Blake'a

nie wolno mi nic jeść

piję więc krew z wyrwanego zęba

dzisiaj jest zaćmienie słońca

wielka istota położyła swój palec

eskimos zna najlepiej tajemnicę ognia

po robakach na jezdni przejeżdża walec

serce człowieka

W sercu człowieka

mieści się tajemna komnata

w niej

wśród kwiatów czereśni

mieni się bielą

poranna poświata

w sercu człowieka

mieści się otchłań tajemna komora

w której popiół spalonych drzew

grabiony jest ręką potwora

I ponury rozbrzmiewa tam śmiech

serce człowieka

zbudowano na skraju czasu

uwite jak gniazdo wiosenne

ukryte przez ptactwo niebieskie

czeka powrotu swego mieszkańca

zagubionego w gęstwinie lasu

w sercu człowieka

przedwieczne źródło bije

strumieniem przebaczenia

tej żywej wody

której jeden łyk wystarczy

by śmierć zabić

I w miłość przemieniać

soverato

Łzy sypały się

jak kości z otwartego grobu

jak pożółkły tynk

świątynnej ściany

per questo

na niedzielnym targu

u podnóża

kalabryjskich wzgórz

kupiłem starą pogryzioną

harmonijkę

the bandmaster

made in germany

vado al mare

wtykam harmonijkę

w nabrzmiałe wargi sscirocco

rana się zabliźnia

z łez wysycha oko

perche

barwy scalają się w biel

pomarańcze kwitnące słońca

na gałęzi galaktyki

voglio di sentire

kobiety z greckich waz

przechadzają się wzdłuż

otłuszczonych ścian

gaje oliwne to ich włosy

sabbia

podrzucam rozognione planety

które są pomarańczami

kieruję się w stronę nocy

stapiającej się z morzem

w jedno

szum

Sperma jest nawozem historii

krew jest nawozem historii

biel

czerwień

wystarczy włożyć głowę

do rzecznego strumienia

I sluchać słuchać

jak wszystko się zmienia

wystarczy tylko

pozwolić pyłowi

unieść głaz ciała

a motylom nakazać

zjeść spróchniały pień

rozumu

by ukwiecona gałąź wyrastała

by uderzenia ich skrzydeł

wzbiły cię

ponad koronę słońca

tu

możesz słuchać

szumu skrzydeł serafów

grających na cytrach

o barwie pierwiosnka

bez początku

bez końca

szymborska

21 maja 2015

śniła mi się szymborska

mówiła coś o natchnieniu

próbowałem jej przerywać

powiedziała że muszę

uwolnić się z jej łańcuchów

powiedziała że

pewnego dnia

przyleci jastrząb

i poda mi srebrny wytrych

na razie muszę czekać

na razie chodzę

do świątyni

greckiej bogini

nieurodzaju

która zamienia mnie swoim spojrzeniem

w ukwieconą gałązkę

oliwnego gaju

London-Bedford-Oxford-Cambridge

zdejmuję wzrok z rzeczy

i pozostawiam je nagie

nie powstałbym gdyby nie wzrok

czasami zdarza nam się jeszcze

napełnienie Słowem

jesteśmy jak nabrzmiała rzeka

wchłaniająca połacie terenu

wsiąkamy w glebę by wyżywić robaki

robaki wchłaniają nasze ciała

ciała robaków wchłaniane przez ptaki

to jeden z wielu dopełniających się
okręgów

*

za szafą ukrył się pająk

jak pijak-geniusz

za gmachem Tate Modern

*

masy krwi zamknięte w ciałach

płyną pod spodem Londynu

warkot silników tworzy symfonię

pomiędzy jednym a drugim samochodem

dźwięk dzwonu wstrzymuje czas

Londyn wchłania jak ciepła pościel

ręka Urizena gładzi myśli figur woskowych

biegnących od sklepu do sklepu

od przeceny do przeceny

od okazji do okazji

od snu do snu

w poszukiwaniu

Los zawył

cierpiąca wyobraźnia

zamknięta pięcioma zmysłami

promienie słońca jednak przeciskają się

pomiędzy coraz węższymi przestrzeniami

szarego nieba

masz Jeruzalem w swej piersi

*

chodzę jak indiański chłopiec

po ulicach Cambridge

na jednej z ulic

głos Boba Dylana

rozbrzmiewa ze garbionego ciała

Williama Burroughsa

śpiewa o wojnie i o miłości

rozważam pajęcze sieci i

linie papilarne witraży

i przeczuwam że
pewne nadchodzące zdarzenie

wykolei ziemię z jej normalnej

trajektorii

i oto jest kufel czarnego ale

przypominam sobie

splątane pajęczyny

oblepiające skruszone

postaci średniowiecznych rzeźb

i dach katedry piętrzącej się

wyżej niż 1000 letni dąb

ręka człowieka
sięga wyżej niż ręka Boga

ręka Boga

sięga dalej