zdejmuję
wzrok z rzeczy
i pozostawiam
je nagie
nie
powstałbym gdyby nie wzrok
czasami
zdarza nam się jeszcze
napełnienie
Słowem
jesteśmy
jak nabrzmiała rzeka
wchłaniająca
połacie terenu
wsiąkamy
w glebę by wyżywić robaki
robaki
wchłaniają nasze ciała
ciała
robaków wchłaniane przez ptaki
to
jeden z wielu dopełniających się
okręgów
*
za
szafą ukrył się pająk
jak
pijak-geniusz
za
gmachem Tate Modern
*
masy
krwi zamknięte w ciałach
płyną
pod spodem Londynu
warkot
silników tworzy symfonię
pomiędzy
jednym a drugim samochodem
dźwięk
dzwonu wstrzymuje czas
Londyn
wchłania jak ciepła pościel
ręka
Urizena gładzi myśli figur woskowych
biegnących
od sklepu do sklepu
od
przeceny do przeceny
od
okazji do okazji
od
snu do snu
w
poszukiwaniu
Los zawył
cierpiąca wyobraźnia
zamknięta
pięcioma zmysłami
promienie
słońca jednak przeciskają się
pomiędzy
coraz węższymi przestrzeniami
szarego
nieba
masz
Jeruzalem w swej piersi
*
chodzę
jak indiański chłopiec
po
ulicach Cambridge
na
jednej z ulic
głos
Boba Dylana
rozbrzmiewa ze garbionego ciała
Williama
Burroughsa
śpiewa
o wojnie i o miłości
rozważam
pajęcze sieci i
linie
papilarne witraży
i przeczuwam że
pewne nadchodzące zdarzenie
wykolei
ziemię z jej normalnej
trajektorii
i oto jest kufel czarnego ale
przypominam
sobie
splątane
pajęczyny
oblepiające
skruszone
postaci
średniowiecznych rzeźb
i dach katedry piętrzącej się
wyżej
niż 1000 letni dąb
ręka człowieka
sięga wyżej niż ręka Boga
ręka
Boga
sięga dalej
