Żółty listek

Jeden mały nic nieznaczący
żółty listek
Właśnie ugiął się pod ciężarem
kropli
Uśmiechnął się jak męczennik
pod
dobrym ciężarem krzyża

Spadał na ziemię tak długo
rozogniony niby kometa
Zderzył się wreszcie z ziemią
I tym płomienno-rdzawym sygnałem
Ostatecznie oznajmił początek
                                             Jesieni

Bunt

...szare ściany poszarpane zębami czasu
stalowe kraty w oknach zza których widać skrawek lasu
czasem motyl przysiądzie i zanuci spokojną melodię
spogląda zdumiony i zatroskany...

Teraz wychodzisz z tego pomieszczenia, przecierasz oczy
Próbujesz otworzyć wszystkie drzwi
jedną cegłą rozbić wiele szyb
podpalić ten las
zburzyć budowlę
za jednym zamachem zabić wielu prezydentów
ujarzmić potęgę wielu bóstw

Chodźmy bracia współślepcy
idziemy pojmać boga
przypalić jego szaty i zniszczyć miernicze narzędzia
niechaj teraz on klęka modli się do Człowieka
którego próbował ograniczyć - zmysłami pięcioma

"życie to ciemna komnata
a śmierć to jasna pochodnia"
taką pokrętna logiką
starał się nas opętać

budujmy wyższą wieżę!
co raz wyższą! do nieba! TAM go pojmiemy!
strącimy słońce jak zepsuty owoc
i w to miejsce postawimy pomnik z inskrypcją:

"tu spoczywa rzeźbiarz, prorok
oto jego historia:
słońce było niegdyś małym ziarnkiem piasku
nieświadomym swego blasku
                                           płomienia
przyszedł rzeźbiarz  z tej maleńkiej bryły
wykuł postać gwiazdy ognistej mogiły
                                             cienia"

Mechanizmy

Możesz więc wbijać w kogoś kolce gniewuMożesz te kolce tak samo wbijać w siebie

Anioł-ateista mówi:
"Spójrz na słońca wschód!
Jak promień niszczy lód!"

Żeglarz

"Wypłyń na głębię"
tak mówisz
do mnie spokojnym ale stanowczym głosem
takiej nauki nie można zlekceważyć
płynę więc po morzu za kompas mając jedynie
tamte słowa powiedziane nad jeziorem
ale gdzie bym nie dopłynął tam morze wydaje się być
niewystarczająco głębokie a woda niedostatecznie niezbadana.
żegluję więc na jeszcze większą głębię

ludzie...! usłyszcie mnie tutaj...! halo...! słyszycie mnie...?!
czy ktoś mnie słyszy .....???!!!

chodźcie...!! nie bójcie się...!!!

haaalooo!!! haaaloooo!!!
haaaa........

Pisane 7 lipca 2012 roku

Owoc wiśni....
Szkarłatna kula (w niej robak mieszka),
Inna od znanych : perły, ziemi, oka.
Przeglądam się w niej, niby w lustrze.
Widać tam setki rozsypanych cywilizacji, które ukształtowały tę kulę.
Zgodnie z pewną doktryną, moje spopielone kości pewnego dnia
mogą zostać wchłonięte przez korzeń drzewa i odrodzą się pod postacią owocu.
A teraz pytam Ciebie! Czy zamieszkujesz te rozmaite kształty : pioruna zdarzenia horyzontu
ziarenka źdźbła posągu
owocu wiśni?
Nie czekając na odpowiedź, całuję i zjadam tę szkarłatną kulę -
Jej zdrewniałe serce wpycham między grudy czarnej ziemi,
A sok owocu wiśni jednoznacznie daje do zrozumienia, że
Tak Smakuje Twoja Ślina...

Myśl(i)my

Mimo różnych powłok cielesnych, tzn. miejsc zamieszkania, mimo różnych dróg postępowania, tzn. czynów, wreszcie mimo różnorodnych kolorów : skóry, oczu, włosów, flag, emocji, słyszę zawsze to jednostajne, miarowe uderzenie, niby melodię graną przez starożytnego, siwobrodego pieśniarza, o błękitnym spojrzeniu dziecka. Jestem też lodową kulą, w której zawarto mieszaninę ognia, wody i krwi. Potrafię na strzępy rozerwać tępymi kłami analizy delikatne ciało motyla-wiersza, a z ruin zburzonej idei mogę wymurować solidny fundament kolejnej rewolucji. Jestem Myśl.

Stara historia

Ujrzałem rydwany
Nie zostałem :
zobaczyłem psa - w jego oczach rybi strach
pod palcami sierść na asfalcie stara śmierć
stara to historia na oczach ciemna folia
płoną świece dwie obok krzyża słychać kruka
śpiew
płoną gwiazdy dwie krzyż na drzazgi słychać ciemny
śmiech
grudka ziemi na deskę oczy na ścianie wydrapują czarną
kreskę