Modrzew

Chcą wyciąć modrzew
Podobny do wieży Eiffla

Wytną modrzew
Podobny do wieży Eiffla

Zabiją mały wszechświat
Tak jak człowieka się rżnie

Z ust tego miasta
Tego miasta wielkości łzy
Padnie wtedy pytanie
Pytanie kształtu nagiej jamy

Z ust tego miasta
Tego miasta wielkości kropli krwi
Padnie wtedy pytanie
Pytanie kształtu pióra

Wycięli modrzew
Podobny do wieży Eiffla
Pozostała wielka wyrwa
Za moim oknem
Przez które obserwuję to miasto
Wielkości trociny

determinizm

był poranek

wiało przeraźliwie

wiatr łomotał okiennicami

przez okno wyfrunęła chusteczka

wiatr miotał nią wysoko nad dachami

na początku była biała jak włosy starca

niekiedy haczyła o korony drzew

z biegiem czasu matowiała

a jej krawędzie strzępiły się

wiatr wzbijał ją czasami w promienie słoneczne

by po chwili cisnąć nią w kałużę

przemierzyła w ten sposób cały kraj

niesiona podmuchami wiatru

nad morzem rozpalili ognisko

a wiatr wrzucił chusteczkę

teraz szarą i postrzępioną

między płomienie

świętujący wbiegli w ocean

śmiejąc się nocy wprost w jej rozgwieżdżoną twarz

pytanie

czy życie nas czyni

tym kim jesteśmy

czy my czynimy życie

takim jakie jest

nie wiem ale

odbierane lekcje

stawiają człowieka

przed lustrem

w źrenicach widzi się

otchłań i duszę

ale różnicy pomiędzy nimi

już nie

tak samo jaka jest różnica

między

starcem na łożu śmierci a

niemowlęciem w kołysce?

(brzdęk, kamieniem rozbił lustro)

koła zębate

mądrość śmierci przynosi
u stóp jej układa
winne grona brunatne
i piosenki
w światłości maczane

w zupie noga owada
na asfalt żołądź pada

wybija godzinę
zegar mierzący pozaczas

w pokojach na wietrze wzniesionych
wirują koła zębate

i lśnią ślady palców tej dłoni
która układa pszczołę
nad kwiatem

Jestem teraz tu
Na czarnych skałach
Santa Cruz de Lagoa
Słońce wściekłość rozpacz
Motyle cisza radość
Rozebrałem się
I wszedłem nagi do oceanu

Wypełniony miłością
Jak jądro nasieniem
Pozwalam mojemu ciału
Dryfować bezwładnie
Jak gałęzi
Pomiędzy kontynentami


Myśląc że wszystkie łzy wyschną
I kwiaty wytrysną

sie tla oczy

Się tlą oczy
Na środku oceanu
Na czarnej wyspie
U stóp wygasłego wulkanu


Wieloryb zrobił salto
Słońce w jego głowie
Na szczycie wulkanu
Milczenie jakiego nie słyszałeś
Na wszystko odpowie


Tam w mech głęboki
Wbijasz się do pasa
Idąc tam po szczycie
Tu w barze fajka dogasa


Krążą szare mewy
Wiatr im w pióra dmie
W dziobach niosą ryby
I piosenki swe


Lecą w  nieskończoność
Białe mewy dwie
Z piosenkami w dziobach
Wiatr im w skrzydła dmie

mój dom na wydmie

2016-07-13
21:53

Mój dom na wydmie 
Postawiony o zmroku

Zgnił 

Zachody słońca
Już nie są wrotami albo oczyma

To tylko stara gwiazda

I jęzor psa zwisający z pyska
Nad wyschniętymi muchami

Mam dwie garści piachu
Oblepionego pamięcią i przeszłością 

Rzucam je ponad głowę
I wbiegam w ocean

A garści piachu za mną
Tworzą barwne wzory