determinizm

był poranek

wiało przeraźliwie

wiatr łomotał okiennicami

przez okno wyfrunęła chusteczka

wiatr miotał nią wysoko nad dachami

na początku była biała jak włosy starca

niekiedy haczyła o korony drzew

z biegiem czasu matowiała

a jej krawędzie strzępiły się

wiatr wzbijał ją czasami w promienie słoneczne

by po chwili cisnąć nią w kałużę

przemierzyła w ten sposób cały kraj

niesiona podmuchami wiatru

nad morzem rozpalili ognisko

a wiatr wrzucił chusteczkę

teraz szarą i postrzępioną

między płomienie

świętujący wbiegli w ocean

śmiejąc się nocy wprost w jej rozgwieżdżoną twarz