Jestem teraz tu
Na czarnych skałach
Santa Cruz de Lagoa
Słońce wściekłość rozpacz
Motyle cisza radość
Rozebrałem się
I wszedłem nagi do oceanu

Wypełniony miłością
Jak jądro nasieniem
Pozwalam mojemu ciału
Dryfować bezwładnie
Jak gałęzi
Pomiędzy kontynentami


Myśląc że wszystkie łzy wyschną
I kwiaty wytrysną

sie tla oczy

Się tlą oczy
Na środku oceanu
Na czarnej wyspie
U stóp wygasłego wulkanu


Wieloryb zrobił salto
Słońce w jego głowie
Na szczycie wulkanu
Milczenie jakiego nie słyszałeś
Na wszystko odpowie


Tam w mech głęboki
Wbijasz się do pasa
Idąc tam po szczycie
Tu w barze fajka dogasa


Krążą szare mewy
Wiatr im w pióra dmie
W dziobach niosą ryby
I piosenki swe


Lecą w  nieskończoność
Białe mewy dwie
Z piosenkami w dziobach
Wiatr im w skrzydła dmie

mój dom na wydmie

2016-07-13
21:53

Mój dom na wydmie 
Postawiony o zmroku

Zgnił 

Zachody słońca
Już nie są wrotami albo oczyma

To tylko stara gwiazda

I jęzor psa zwisający z pyska
Nad wyschniętymi muchami

Mam dwie garści piachu
Oblepionego pamięcią i przeszłością 

Rzucam je ponad głowę
I wbiegam w ocean

A garści piachu za mną
Tworzą barwne wzory

a minha alma é só de Deus

2016-07-01
23:42

Bóg jest moją duszą 
(a minha alma é feita só de Deus)
A ocean moim ciałem
(e corpo do água do mar)

Światło latarni morskiej
(o luz de farol é meu olho)
Jest mym okiem

Klify i skały to moje żebra 
(as falésias e as rochas)
Wbite w piach
(são as minhas costelas
Entaladas em areia)

Szum strumienia to moja posoka
(o som do riacho é minha sangue)
Mieszająca się z wodami morza
(misturando com as águas do mar)

Jestem wielkim aniołem
(sou o anjo gigantesco)
O stu tysiącach skrzydeł
(tenho 100 milões das asas)

Rozrzucam złoto 
(espalho ouro)
Na tafli oceanu
(sobre a superfície do oceano)

Weź ile chcesz 
(toma quanto quiseres)
To są pieniądze Boga 
(está aqui o dinheiro de Deus)

Wypłyń na głębokie wody
(navega longe da cá)
Tam czeka ciemność 
(lá nas profundezas te espera 
A escuridade)

I strach 
(e medo)
I zagubienie
(e perda)
I Śmierć 
(e Morte)

I twoje zwycięstwo
(e a tua vitória)

struny ich harf

2016-06-25
22:03

Pewien chłopiec
Ujrzał drzewo 

Siedzieli na nim archaniołowie
Kołysali zwieszonymi nogami
I rozmawiali ze sobą
W niezrozumiałym języku

Chłopiec nie przejął się tym zbytnio 
Gdyż to była jego codzienność 

Widzieć drzewa 
A na nich anioły

Ukrywał jednak swoje wizje
Aż w końcu 
Pewnego dnia
Opisał to zdarzenie 
Swojemu ojcu
Który chłopca zbił
I zakazał wygadywać bzdury 

Lecz podziałało to na chłopca
W sposób zupełnie przeciwny  
I od tamtej pory
Aniołowie uśmiechali się do niego 
Z każdego źdźbła trawy

A podmuchy wiatru
Zamieniły się w
Struny ich harf

2016-08-13

2016-08-13
08:59


Stary silnik obrośnięty rdzą 
Wierzchołki gór wbite w chmury

Gdzieś w śmieciach w kablach
W stosach papierów 
Gnije ludzkość i człowieczeństwo 

Pasywne dobro jest gorsze niż
Aktywne zło
Aktywne dobro jest lepsze niż
Aktywne zło

Jednak
Czym jest dobro 
Tego nie wie nikt

I odleciały jaskółki 
Kradnąc ziemi ziarna

wieczorem

otwieram puszkę piwa
słuchając słów
amerykańskiego poety
który twierdzi że
oślepiła go włócznia
białego światła
rzucona przez boga

zastanawiam się

nie wiem gdzie jest mój dom

w śpiewie ptaków
przelewającym się jak strumień
pomiędzy gałęziami akacji

w komnatach oceanu
głębokich
przyozdobionych srebrnymi zasłonami

przede mną rzędy milczących ksiąg
zagasła świeca
i szept nadciągającej nocy
w którą wstępuję
cichy i z pochyloną głową
jak do podziemnej komnaty

nazajutrz
feniks podnosi moje ciało
i odlatujemy w kierunku wschodzącego
słońca
aby ucałować dobrą jutrzenkę
zawsze gotową dzielić się swoją
mądrością

pij pij z tego kielicha
nie pozwól żeby się oddalał