London-Bedford-Oxford-Cambridge

zdejmuję wzrok z rzeczy

i pozostawiam je nagie

nie powstałbym gdyby nie wzrok

czasami zdarza nam się jeszcze

napełnienie Słowem

jesteśmy jak nabrzmiała rzeka

wchłaniająca połacie terenu

wsiąkamy w glebę by wyżywić robaki

robaki wchłaniają nasze ciała

ciała robaków wchłaniane przez ptaki

to jeden z wielu dopełniających się
okręgów

*

za szafą ukrył się pająk

jak pijak-geniusz

za gmachem Tate Modern

*

masy krwi zamknięte w ciałach

płyną pod spodem Londynu

warkot silników tworzy symfonię

pomiędzy jednym a drugim samochodem

dźwięk dzwonu wstrzymuje czas

Londyn wchłania jak ciepła pościel

ręka Urizena gładzi myśli figur woskowych

biegnących od sklepu do sklepu

od przeceny do przeceny

od okazji do okazji

od snu do snu

w poszukiwaniu

Los zawył

cierpiąca wyobraźnia

zamknięta pięcioma zmysłami

promienie słońca jednak przeciskają się

pomiędzy coraz węższymi przestrzeniami

szarego nieba

masz Jeruzalem w swej piersi

*

chodzę jak indiański chłopiec

po ulicach Cambridge

na jednej z ulic

głos Boba Dylana

rozbrzmiewa ze garbionego ciała

Williama Burroughsa

śpiewa o wojnie i o miłości

rozważam pajęcze sieci i

linie papilarne witraży

i przeczuwam że
pewne nadchodzące zdarzenie

wykolei ziemię z jej normalnej

trajektorii

i oto jest kufel czarnego ale

przypominam sobie

splątane pajęczyny

oblepiające skruszone

postaci średniowiecznych rzeźb

i dach katedry piętrzącej się

wyżej niż 1000 letni dąb

ręka człowieka
sięga wyżej niż ręka Boga

ręka Boga

sięga dalej

ksiądz

Czarnoskóry ksiądz

w autobusie relacji Palermo-Rzym

Chrystus Pantera

wyskakuje z jego

kwiecistych oczu

pożera nasze grzechy

jak stare antylopy

dłonie i świece

dłonie Matki Boskiej

promieniują łagodnym blaskiem

porannej zorzy

czasami wydawałoby się że

układa je dwuznacznie

tak jakby chciała dotknąć świata

prawdopodobnie

to tylko ręce malarza

układają dłonie Matki w ten sposób

te dłonie

przeznaczono jednak

do innych celów

mają opatrywać poparzone palce

tych którzy swego czasu

naprawdę dotknęli

żarzących się kości świata

teraz

palce zlepione

woskiem świec

*

patrzę na swoje dłonie

jedna

promienna i gładka

jak Matki Boskiej

druga

pożółkła

niezdrowa

brud pod paznokciami

dłoń złodzieja

splatając swe dłonie

przykładam je do ust
 

obserwuję płomień świecy

nieruchomy 

 

Romantyczność

Jak Adam gdy raj utracił,
wyszedłem cały mokry z twego łoża.
A pływałem w twej skórze skąpany
jak perła na dnie czerwonego morza.

We włosach pływałem płomiennych jesienią,
i w oczach, gorejących jak w ciemności ogień.
W dłoniach ujrzałem kwitnącą dolinę,
w ustach znalazłem beztroską melodię.

Jesteś nowo otwartą księgą,
Której nauki pragnę zgłębiać bez końca,
I winem mych warg spieczonych,
Sercem gołębia ukrytym we wnętrzu słońca.

Te słodkie rojenia...zmniejszają dystans
Pomiędzy nami. Przechadzam się po nich
Jak po babim lecie motyl - z ołowianymi skrzydłami.

pryzmat

             a  r  u s z a l n                                        b   y  t                                    
          n     (zaćmienie)                                           n
  n   e      (mów do mnie)             b                       l
   i             (oddycham)                   y                 a
n   e           (biegnąc)                        t            z
     n                (czas)                      y           s
       a   (wielki koncert na niebie)b          u
         r          (pieniądze)             y         r
           u        (my i oni)             n        a
             s       (kolor)              l   i    n
               z                             a      e
                    (uszkodzenie mózgu)

          przygnieciony ciężarem atomu
          scalam barwy w jedną wiązkę
    nigdy nie byłem bliżej progu mego domu
      powracają ptaki by przywitać wiosnę

witraż

drzewo śmierci - zgniły owoc,

mały robak drąży wnętrze.

brzegiem morza martwa ryba

płynie, żywiąc się powietrzem.

 
zblakły witraż załamuje 

promień światła wieczornego.

w gruzach ściany mej świątyni 

rozkruszonej dnia ósmego.



dym kadzideł już wywietrzał,

a srebro kruszy się jak rdza.

gdzieś na dnie więziennej celi,

pod mysią łapką - wyschła łza.



 

Ty napełniasz moje kości!

głębią morza najczystszego!

Ty napełniasz moje żyły!

żarem ognia przedwiecznego! 

Żarem Ognia Przedwiecznego!

***

“The very stone one kicks with one's boot

 will outlast Shakespeare.”

jestem kamieniem
wbitym w dno rzeki

(ktoś kopnął mnie
idąc na ryby)


tutaj, na dnie
woda jest najczystsza

prochy moich ojców
tworzą górskie szczyty

gwiezdny popiół opada
na taflę rzeki

trwam wbity w dno
przepływają wieki