Kolory rozkładu

w porze rozkładu
      drzewa szepcą i drżą
        liście wirują na wietrze jak nuty symfonii

          w rytm uderzeń skrzydeł setek czarnych wron
            przyniosłem tobie garść pożółkłych płatków róży

                                                                                        róż
                                                                                      ró
                                                                                    r

                                                               [ślady kolców mam na dłoni]
                                                  dlatego nie mów mi o jesieni przecież to oczywiste
                                                      że w kolorach rozkładu bogactwo drzemie niezmierzone
                                                        tak jak w myśli że śmierć może być cudem tajemnym wyzwoleniem

                                                                                                                   lub po prostu marnym końcem

Vivaldi

świece płoną na drzewach!
Festiwal świetlnych miraży!
Iluminacje!

Kobiety piękne jak sarny!
Jak płonące jasne świece!

Dziwniejsze od chmur
płynących po rzece!

Poczwórny cykl przemian
odzwierciedlenie biegu historii

4 pory roku metaforą ludzkich losów (naszych zmagań z Tajemnicą Bytu)

skrzypce mistrza rodzą przedziwne wszechświaty
rozpalają nieznany ogień, nowy rodzaj ognia
który buduje

*

kiedy twoje skrzypce przestały śpiewać
stało się to dla mnie jasne i niedosiężne jak spojrzenie prawdy

że cisza ma także przerażające oblicze
jej wzrok wywołuje trwogę
jest w pewnym sensie jak kobieta
piękna – gdy spokojna
przerażająca – kiedy wpadnie w gniew

chłód cegieł biel farby na ścianie
i szum industrialnego monstrum (gdzieś w oddali)
grasującego w lasach
pożerającego rzeki

przyjaciele...

przyjdźcie przybądźcie

przejdźmy przez wrota
do wnętrza przybytku

gdzie czasoprzestrzeń i jaźń
wirują między kolumnami komnat
jak oderwane skrzydła owadów

wsiąkniemy w ziemię jak krew wojownika
przenikniemy do korzeni roślin i chwastów
i tak zakwitniemy
w odległej epoce
bielą przedwiośnia kwiatów

Kafkaesk

czekają już na ciebie
dwie zgarbione postaci odziane w czerń
jedna z nich trzyma klucz z twoim imieniem
wygrawerowanym na nim

a druga sporządza dokument
przypatrują się tobie w milczeniu
poważnie

niecierpliwią się
czekając kiedy zaśniesz

fiery leaves

fiery leaves
eternal bliss
autumn leaves
perennial heaves
detoxicate your body
cut the wrist
don't be so fast
relish the mist
never it begins
never it ends
there's no end
come
i won't give you my hand

mózgi

mózgi jak zimne kamienie
obmywane gorącym
strumieniem krwi
są po prostu piękne
jak gwiazdozbiory
tonące w oceanie
serca
a samotna gwiazda
tląca się
na powierzchni kałuży
jak niedopałek w palcach włóczęgi
jest po prostu cudowną
tęczą samotnej nocy
lilią pustyni
i wizją płonącego proroka
śpiewającego
o tym że
ludzkość jest jak róża
w ustach
pijanego tancerza

I dig You, Grzegorz!

grzeczny grzegorz
grzesznie grzechocze
grzebiąc w grząskich grzędach
rzuca grzegorz węgorza gżegżółce

grzmi grzegorz
brzegi przemierza
żnie żyto
pożogę przebieża

brzęczy brzoskwinia
w brzuchu papieża

bażant w bezmiarze przestrzennym
wrzeciono w pożarze brzemiennym
cmentarzem
talerz pobrzmiewa w korytarzu wieży

grzegorz gorzałki żłopie żołądkowej
że róże przeżarte żarem przemijania
żonkil przekwitły w przydrożnych przebłysnął
krzakach
grzegorz przeszedł przez drzwi

i gorzko zapłakał

Ścieżka mądrości

na mapie wytyczył
drogę

ścieżkę mądrości

pełną trudów i wyrzeczeń

gdy dotarł do celu

okazało się że droga mądrości

doprowadziła go na skraj

głębokiej przepaści

na dnie

przetaczają się kłęby dymu

tumany kurzu

pośród kłębów kurzu i dymu

zataczają koła ptaki

kruki wrony sępy

orzeł i sokół

jaskółka

i feniks

po drugiej stronie przepaści

pałac głupoty

zbudowali go ze szkła

diamentów i pyłu

drzewo poznania

majaczy poza szklanymi

murami

pałacu głupoty

gdzieś w oddali

gdzieś w niezbadanej dali