pchły

nie mogę znieść 

milczącej bieli kwiatów przedwiośnia

pociąg wiezie wagony masek

wiatr świszczy na szkle rozbitej butelki

moje dekady skaczą jak krwiożercze pchły

rozmnażające się w futrze odźwiernego

wpija się we mnie ciemnymi ślepiami

nocne niebo dno morza usiane gwiazdami