krosno

w sercu miasta ziemia cmentarna a na niej

plac zabaw

stąpasz po chodniku

ze skórą owiniętą wokół kości

jądro ziemi pulsuje

pod przęsłami mostów

na tak zwanej duszy blizna

jak od cięcia mieczem

szczerzy żółte kły pomarszczony księżyc

rzeczny nurt unosi syfy fabryk i nasze gówna

wprost do żołądków ryb które co ciekawe

później zjemy

kręć jointa i wciągaj dym

zawołało 3-letnie dziecko

z tej rzeźby już pyłu nie będzie

32

rozpędzone twarze wgniatają mięso w asfalt

na tablicach rejestracyjnych śluz zmiażdżonych organizmów

pęd zabija przestrzeń i zwiększa odległość

spiker podaje ilość rozstrzelanych osób

za ścianą ze szkła i plastiku

klaszczą przydrożne drzewa

czasem beznamiętnie łamią czaszki i kończyny

jak niemi strażnicy zapomnianej krainy

słowa g...arza

Bo człowiek to myśli że
Jak roślinę swego żywota
Wwięzi w darń i głębsze warstwy
To jest już raz i na zawsze
I że już nic z tym nic począć nie może
Oraz że nie może oderwać się od tej
Wyjałowionej połaci
A ponieważ myśli to zapomina o
Prawie (które jest Możnością) Przesadzenia
Rośliny żywota swego w gleby żyźniejsze
I piękniejszym słońcem
(takim jak na witraż!) oblewane
Gdzie korzeń na skutek wód głębinowych
Jeszcze świetniejsze skręcenia i wzory
Móc będzie w stanie Wytworzyć
Co i Owocem Rośliny żywota swego
Słodszym może zaskutkować :)
                                                           N
                                                     W -|-  E
                                                           S

dwie rzeczy

na skraju kontynentu
stara chłopka
opowiada historie dzieciństwa
kryli się w gajach oliwnych
przed mieczami południowego słońca
zbierali figi i pomarańcze
na drugim krańcu kontynentu
stara chłopka
opowiada historie dzieciństwa
kryli się w schronach
przed żarem karabinów
zbierali zimne pociski i trupy
na stole leżą dwie rzeczy
tom różewicza
szary jak zgliszcza zbombardowanych miast
i pomarańcza z importu
ognista jak zachód słońca
otwierasz książkę
rudą od rdzy i krwi
otwierasz pomarańczę
jak rozbłysk granatu
tryska energia słoneczna

przytrzasła mnie

Niemiłosierna niebieskość
Tego nieba
Rozbryzgłem się jak od uderzenia
Cepa gleba


Kierunek "Czarne"
W ciemności znak świeci
Obok smętarza
W piłkę kopią dzieci


Spojrzeniem konduktor
Obrzucił wagony
I uciekł gdzie bądź
Rozganiając wrony


Tym życiem twarz zmęczona
Mignęła mi w oknie
Od stacji do stacji
Jedziemy samotnie


Bilet poproszę w tamtą jasną stronę
Gdzie ogień już płonie
I kwitną jabłonie

Durny wiersz

No bo to trzeba puścić przeszłość
I trochę ją jak w kib-loo spłookać
Jeśli ci nie pozwala oddychać iść
I już ten smrood opoościć

I to trzeba orła za skrzydła złapać
Albo przynajmniej jakiś liść
Co szybooje nad polami kiść
Winogron na wino rozdoosić

I też za daleko wprzood nie wybiegać
Bo to nie wiadomo co się może stać
A tam ktoś znienacka w ryj może dać
Loob w serce ucałować

Też się zdarza wyobraźnią świat przebiegać
Wzdłooż i wszerz dalekie wyspy poznawać
Rozum wtedy hooy na tutaj się skupić
Lepiej i z teraz więcej śpiewać i moowić 

Lecz co ja mogę kurde począć
Człek swymi błędami poszarpany jak nić
Pajęcza od ściany do ściany tylko łbem bić
A pooźniej w z sekwoi trumnie spocząć

Modrzew

Chcą wyciąć modrzew
Podobny do wieży Eiffla

Wytną modrzew
Podobny do wieży Eiffla

Zabiją mały wszechświat
Tak jak człowieka się rżnie

Z ust tego miasta
Tego miasta wielkości łzy
Padnie wtedy pytanie
Pytanie kształtu nagiej jamy

Z ust tego miasta
Tego miasta wielkości kropli krwi
Padnie wtedy pytanie
Pytanie kształtu pióra

Wycięli modrzew
Podobny do wieży Eiffla
Pozostała wielka wyrwa
Za moim oknem
Przez które obserwuję to miasto
Wielkości trociny