w são martinho do porto

w são martinho do porto
bosonodzy starcy
rozprawiają o rybołówstwie
i
nauce obłusgi komputera

chłopiec
przesiaduje w latarni morskiej
rozmawiając z oceanem

myśli że
umrze w słoneczny letni dzień
gdy niebo wypogadza się po burzy
a gołębie zasiedlają
słupy telefoniczne i
dachy domów naszych przodków

gasnący śmiech wpada przez pożółkłe zasłony

strzępy pajęczych nici
trzepoczęce pomiędzy łodygami
barowych roślin

zza wskazowek zegara
wylonil sie krajobraz dziecinstwa

wierczholek gory zerka na
gniazda jastrzebi

zza kurtyny wiatru

kopiesz i przestawiasz kamienie
z miejsca na miejsce
lecz tylko wilgoc dotykasz
zluszczonymi palcami

zrodlo pewnie wytrysnie o zmroku
gdy z podchodni juz
opadnie popiol

opadnie popiol

sowa gniazduje w szczelinie skalnej
a jej piosenka
wypelnia doliny i
zaglebienia umyslow

ksiezyc przybity do nieba
zawisl jak zloty zegar
na czarnej scianie nocy

znow rozmyslanie i miotanie sie
ryby w sieci

jedna siec zagarnela lawice
reka przypadku

jeszcze wyspa szczesliwa nadejdzie
jeszcze zanurzymy stopy
w jej piachu

aby splesc sie bezscielesnie

***

2016-01-24
22:48

Ludzie zmęczeni pościgiem za rzeczami które
Istnieją tylko w ich umysłach 
Wyniszczeni pożądaniem padają ofiarą własnych iluzji
Samotny prorok ukrył się na wzgórzu i spogląda na 
Łapaczy wiatru wytykających go palcami
I tak biegnie ten świat
Bez wytchnienia od wieków

mur

2016-01-26
13:26

Oparłem rozgrzaną głowę
Pełną syfu i strzępów słów

O kamienny mur 
I spojrzałem przed siebie...

W podmuchach wiatru 
Nie ma żadnego pierdolenia

Tylko czystą prawdę 
Rudzik na sośnie śpiewa

W tej ciszy kamiennej 
Nie me niedopowiedzenia

Mech wrasta od lat
W sprochniala skore drzewa

***

To co nigdy nie ujrzy światła dziennego
I to czego światło dzienne nigdy nie oświetli

Żyłem sobie na ulicach starożytnych miast
Ja biedak który posiadał tajemnice
Dorobiłem sobie klucze u Św. Piotra
I otwierałem nimi wnętrza serc
Lub jak kto woli - bram niebieskich
Żyłem w zaułkach wielkich miast
Jednocześnie daleko i blisko ludzi
A jedyną czynnością jaką nieprzerwanie wykonywałem
Było miłowanie
Boga w Człowieku i
Człowieka w Bogu
Którzy nigdy nie szczędzili mi powodów
Aby ronić gęste łzy
Na końcu opowieści moje poszarpane kłami radości serce
Skończyło recytować swą tryumfalną pieśń
A podmuchy wiatru zamknęły moje oczy
Umęczone oglądaniem cierpienia i niesprawiedliwości
Tak jak jak starą nasyconą mądrością księgę
Napisaną w języku którego nikt nie zna

ah the matches are burnt

Ah the matches are burnt
Already it has been too absurd
And the olive garden strangles
A cloud that dangles from the hair of the
Angels are asking dead corpses
About infinite desires that drove them
Afar off from some fruitful tree
A man learnt how to be free
And how did it use to be a-burnin' in
Almighty's fiery furnace

sax

Saxofon Coltrane'a
Zielony motyl
*
Ludzie nie rozumieją na ogół mentalności pustelnika, który umarłszy dla świata porzucając pociechy i utrapienia zmysłowości , żyje z dala od wściekłości pożądania trawiącego martwe dusze niczym nieugaszony ogień. Obserwuje pustynie jak orzeł szybujący pod południowym niebem.  Społeczeństwo wraz ze swoimi ograniczeniami i poczuciem uniewrażliwiającej wolności, jakie przynosi ze sobą świadomość przynależenia, jest murami klasztornej celi porośniętymi muszlami ślimaków i wilgotnym mchem. Ściany otaczają pustelnika ze wszystkich stron. Posiadając jednak głębię oceaniczną, potrafi rozbić otaczający go mur najdelikatniejszym drgnieniem myśli.
*
Możliwość odtwarzania muzyki, obcowania ze sztuką lub odczytywania wierszy daje nam możliwość powtórnego przeżycia pierwotnego impulsu, który był przyczyną stworzenia danego dzieła a co za tym idzie - wypełnienia pierwotnej pustki kiedy przypominamy Boga w jeszcze większym stopniu, opętanego świętym szałem stwarzania.
*
Żyjemy w dolinie wyschniętej rzeki otoczeni wzgórzami porośniętymi gajami oliwnymi. Dni mijają powoli i bezowocnie a naszą jedyną możliwością odetchnięcia od bezlitosnej monotonii są obserwacje wschodów i zachodów słońca. A gdyby tak pewnego razu wyruszyć z tej krainy, udając się na południe, porzucając te jałowe dni? Co zastalibyśmy tam?  Żyzne grunty, ule pełne miodów i dzbany wina? Kamienne posągi bez skrzydeł? Świątynie nieznanych bóstw?
Czy te wzgórza nie są jakby murem odgradzającym nas od nieznanej rzeczywistości? Czy nie są rezultatem długoletniego wahania i rozumowaniem opartym na mglistych wspomnieniach, często nie należących do nas samych?