Moje życie jest
Trwogą boga
Jest jego bólem
I rozkoszą
Jego łono
Musi znosić te cierpienie
Az do powtórnych narodzin
W momencie mojej śmierci
Kiełkuję więc jak
Mech w szczelinie muru
Stan permanentnych narodzin
Sprawia że
Staję się głazem
Który płacze
*
Dziewczyna
Która oślepla
Brnie w noc
Gasząc lampy i słońca
Lniany pas
Zgnił w zapadlinie skalnej
*
Do Fatimy
Wiedzie prosty szlak
Nuty symfonii
Którą wygrywa wiatr
*
Stoję w centrum Lizbony
Obserwuję tłum
Przejechał stuletni tramwaj
500 lat temu
Wyruszali stąd
Odkrywcy
Nowego świata
I mordercy
Tradycji
Starożytnych
Ludow
Miasta nocą
Porzucone
Jak żarzące się
Ogniska
Rozrzucone
Jak na dnie morza
Popiół
czwartek, 22 października 2015
znów noc
Po ognisku
Został popiół
I
Spalona żyła
Kamienny młyn
Zapadnięty
Na wzgórzu
Spleśniała mąka
Ścieżki
Wiją się
Języki węży
Szary strumyk
W noc
Został popiół
I
Spalona żyła
Kamienny młyn
Zapadnięty
Na wzgórzu
Spleśniała mąka
Ścieżki
Wiją się
Języki węży
Szary strumyk
W noc
***
Niechaj już sczeźnie
Ten dzień
Wino ma smak
Zjełczałej krwi
I pachnie
Niechcianą przeszłością
Chleb skamieniał
Bieleje twardszy od kości
Słońce stacza się
W otchłań
I nie myśli powracać
Na żyłach pijaka
Pasą się tłuste muchy
A biel hostii gorejąca
Zamknięta w złotym sejfie
Tak jak my
Ten dzień
Wino ma smak
Zjełczałej krwi
I pachnie
Niechcianą przeszłością
Chleb skamieniał
Bieleje twardszy od kości
Słońce stacza się
W otchłań
I nie myśli powracać
Na żyłach pijaka
Pasą się tłuste muchy
A biel hostii gorejąca
Zamknięta w złotym sejfie
Tak jak my
poniedziałek, 10 sierpnia 2015
Meldunek
Wieczór
10 sierpnia 2015
Pewne mało znaczące
miasto na skraju Europy
Zza wiatru wystaje dźwięk dzwonu
Paciorki w palcach
Rozżarzone planety
Szybujące przez ciemną przestrzeń
Przesuwam pomiędzy kciukiem a palcem wskazującym
Zadeptane głowy tysięcy węży
Za nami
Nasza Najjaśniejsza Królowo
Tysiące dusz wbija się
w prajaśń Empireum
niczym krople deszczu
w tarczę oceanu
10 sierpnia 2015
Pewne mało znaczące
miasto na skraju Europy
Zza wiatru wystaje dźwięk dzwonu
Paciorki w palcach
Rozżarzone planety
Szybujące przez ciemną przestrzeń
Przesuwam pomiędzy kciukiem a palcem wskazującym
Zadeptane głowy tysięcy węży
Za nami
Nasza Najjaśniejsza Królowo
Tysiące dusz wbija się
w prajaśń Empireum
niczym krople deszczu
w tarczę oceanu
poniedziałek, 3 sierpnia 2015
nauka
ty mnie dante
mistrz ukochany
złote jabłko podajesz
ale jest tak twarde
że łamię sobie na nim
serce
a z drugiej strony
jest tak słodkie
że roztapia duszę
w słodyczy
a tak jak pójdę
do ciotki na herbatę
to ona jest
mistyczką nauczycielką
ale jej nowina
znacznie prostsza w zrozumieniu
i mi mówi
że jej mąż
już świętej pamięci nieboszczyk
anioł za życia
mówił jej że
jak on zamknie oczy
to wy je otworzycie
mistrz ukochany
złote jabłko podajesz
ale jest tak twarde
że łamię sobie na nim
serce
a z drugiej strony
jest tak słodkie
że roztapia duszę
w słodyczy
a tak jak pójdę
do ciotki na herbatę
to ona jest
mistyczką nauczycielką
ale jej nowina
znacznie prostsza w zrozumieniu
i mi mówi
że jej mąż
już świętej pamięci nieboszczyk
anioł za życia
mówił jej że
jak on zamknie oczy
to wy je otworzycie
Subskrybuj:
Posty (Atom)