Płomień zieleni

Płomień zieleni
Twój smutek spopieli
Choć naćpane dziatki
Tego nie widzieli

40 pieśni niewinności
Dla
Owijam się wokół pnia
Mgła

Jak
Rozgrzana galaktyka
Nad polami trwa
Rozpostarte skrzydło

Zstępowanie w
Gasnący blask
Słychać wrzask
Korony gwiazd

Kiedyś nadejdzie
Ostateczny brzask

dym zzz komina blues

chorus 1 - Jerozolima

jadłem wiatr
szedłem po wielkiej okrągłej ziemi

ona się obraca
liście i= pogob pogoń

palisz mo=ózga'

wielki szept zegar połuududuina

kompy naz zeźrą

znowu że w kwietniu zakwitnie
trup jego kolegi z fronttyyyyuuuu
oupuuuff

kradnę, panie t.s.

okropna rzeźba tego poprzedniego terenu
czerpiesz z wyobraźni tylko
nie z pamięci

błogosławiony jesteś
który żyjesz

tym razem strzał

ile kurzu się nażarł
u bram Jerozolimy

chorus 2 - 32-20

Tu, z powierzchni księżyca,
Kula ziemska wygląda jak źrenica.

Śpiew pekających winogron,
sen uśpionego psa zagrzebanego w ogrodzie.

Nie słyszę was tu.

W kwietniu następnego roku,
zakwitnie pocałunkiem wiosny.

chorus 3 - Tsoyaha

przysiadłem z papierosem w ręku
i oto na źdźble trawy

krople rosy
kopalnie diamentów

ze wszystkich rzeczy widzialnych
to kurz jest najbardziej podobny do czasu

ze wszystkich rzeczy niewidzialnych
to czas jest najbardziej podobny do kurzu

chorus 4 - who love have the karma of dove

he's got the eyes of a buddha
the bus driver
sitting here
i travel, earth
my mother

wyloguj się

i każdą myśl
rozwiń we wstęgę motyli

kiedyś gdy nie byłem dzieckiem
myślałem że wiersze to
tylko ekstrakty
z przewrażliwień

uspokaja mnie roślinna ręka
gładzi moje myśli
skąd przyszliśmy
nie potrzebna ta udręka

a dokąd poszliśmy

brama zamknięta

stąd ta piosenka

spis wytrychów:

góra
drzewo
rzeka
ptak
morze
kamień
kwiat
korzeń

odchodzę

odchodzę w stronę modlitwy
twoja wola napawa mnie przerażeniem

sam...

jestem zwykłym istnieniem
mgnieniem oka pustelnika

trwoga wypełnia me serce
krztuszę się w tym zaduchu
muszę umrzeć dla świata

oczyść mą duszę
abym mógł
Umrzeć 

koncert

z głośników bije strumień
dźwięku
i przeobraża się w żelazne motyle

na ich skrzydłach wypisane
słowa
po hebrajsku aramejsku

część ludzi wychodzi w kierunku
światła
pozwalając motylom spalić się

reszta stojąc w mroku
obserwuje żelazne motyle
przysiadające na ich ramionach
jak na gałęziach
bezlistnych krzewów

śpiewają im piosenki
o falach rozbijających się
na brzegu

z gałęzi krzewów wyrastają liście
ból przeobaraża się w mądrość
śmiech przeobraża się w radość

róże nie miały kolców

mur chmur
        i
ruch piór

skrzydła anioła ulepione z chmur

pławię się w
gęstym
kosmosie

szelest liści na drzewie to jego pocałunek

podocean snu
wyrzuca świadomości
na piaszczysty
brzeg rzeczywistości

złote kłosy to jego włosy

ziarna piasku
nieograniczone
formą klepsydry

pękające pod ziemią ziarenka to jego piosenka

ludzka forma
przed stworzeniem

rzeczne strumienie struny jego harfy 

ruch piór
        i
mur chmur

róże nie miały kolców

promienie

promienie słońca
oświetlają kamienie
leżące u podnóża gór
sprawiając że z każdego
wypływa woda
pożerana przez
korzenie zgromadzeń
przydrożnych kwiatów

pieśń słowika -
spojrzenie świętego franciszka

księgi

gdy porzucisz
kurz pradawnych ksiąg
twoje serce wraz zanuci
płyń srebrny księżycu

płyń aż po widnokrąg
i zabierz mnie daleko stąd

nie porzucaj butli wina
nie zadeptuj pąków róż
noc się ma już ku końcowi
a Przyjaciel jest tuż tuż

promień słońca to twój brat
kamień w rzece o tym wie
korzeń przydrożnego kwiatu
śpiewać pieśni chce