Dialogi

Ka-mil rzekł:

- Zawsze szukałem *** w odległych miastach. Nigdy nie pomyślałem o tym, że może kryć się dosłownie za rogiem mojego domu.


__________



Kac-per rzekł:

- Z historycznego punktu widzenia, przed Chrystusem narodziło się wielu mędrców, którzy mówili o przebaczeniu i miłości.

Sła-wek rzekł:

- Chrystus był jeszcze przed stworzeniem świata, dlatego też mędrcy służyli jedynie jako zwiastuni nadejścia Mistrza z Nazaretu.


___________


Grze-gorz rzekł:

- Bo to jest wiara, człowieku! To jest Wiara!


___________

Kac-per rzekł:

- Za pieniądze z wypłaty chciałem pojechać do Jerozolimy, Betlejm, odwiedzić święte miejsca, w których doszło narodzin Miłosierdzia, myśląc że byłby to ważny etap na drodze duchowego rozwoju. Mistrz z Nazaretu rzekł jednak do mnie, żebym lepiej wykorzystał te pieniądze do pomocy innym, rozdał je ubogim, pomógł matce i ojcu, niż marnotrawił je na zwiedzanie dawnych świątyń i odległych krajów. Powiedział łagdodnie, że Człowiek to Miejsce Święte, do którego, mimo najbliższej odległości,  dostać jest się najtrudniej ze wszystkich znanych nam miejsc, gdyż prosty z pozoru szlak wiedzie przez Drogę, na której pełno jest ostrych kamieni i zwalonych kłód egoizmu, które bardzo ciężko przesunąć. 

liść

s                      G             s
 y                  O            y
   m             R          m
    e           E         e 
     t          J          t
      r        Ą        r
       i        C       i
        a      Y      a
         d    K     d
           r   Z    r
            z  R  z
             e E e
               W
                s
                i
                e
                w
                c
                a
                r
                z
                u
                c
                a
     Z* I* A* R* N* A
d o c z a r n e j  g l e by

          W E D Y

chciałbym

chciałbym umrzeć na krzyżu
co ja gadam
ja tego

CHCĘ

jest pewien wers...

oczyści mnie

M T

sześć dwadzieścia sześć


manekinowate oczy nie widzą
tego
grzegorz grzęźnie
w grzęzawisku

żmije
żaby

i łyk piwa
jak porada psychiatry

bary...
posiedzenia...
senne rozmowy bez początku i bez końca...

dreszcz przeszywający układ nerwowy
twoje wielkie, smutne, planetowate
Oczy
spowite mgłą...

człowiek najbardziej potrzebuje samego
Siebie
__________________________________________________________________________________
Nagle, Zegar stanął w miejscu i wyszedł z niego Czas, wieczny młodzieniec ubrany w prostą białą szatę.

-O! Cześć Czas! Jak to dobrze, że wpadłeś!
Jeszcze Ty wstąpiłeś do naszego wesołego amalgamatu!
masz takie przekrwione
Oczy...Ty, wiecznie na imprezie.
Chodź, skręcimy fajkę.
Tylko uważaj, bo z włosem będziesz miał, no, Czas.
Pewnie już zajrzałeś w
Oczy...
Tym wszystkim gwiazdorom rocka
i może też wszechwiedzącym filozofom.
Ale fajki to Ty skręcić nie umiesz.
No cóż, Czas, Twoje kłamstwa
w pewnym momencie nie wystarczają...

- Ty, no, a czy wiesz ile krwi musisz przelać,
żeby zostać uwzględnionym na kartach Historii?
Ci mówię, człowieku, że naprawdę wiele...Wiedz też, że Historia używa Wojny tak jak człowiek używa antybiotyku...żeby oczyścić krew...

- Myślałem, że jak narkotyku bardziej...Szczerze powiedziawszy, to nie zastanawiałem się nad tym, Czas...mogę Ci tylko powiedzieć, że z całym szacunkiem dla Ciebie, ale jak widzę lot jerzyka pomiędzy liniami wysokiego napięcia i słyszę jego śpiew, to całe życie stoi mi przed oczami, wiesz...i wtedy też znikasz, wiesz...no nie ma Cię. Jak książę Myszkin wtedy jestem, wiesz - totalny Idiota. A tamta, gdy idzie przez chodnik, to tak jakby opowiadała o Nieruchomym Poruszycielu, rozumiesz to, Czas?

- Aa to, że Bóg jest Miłością, czy TY rozumiesz TO?! Lecę!

- O.K. To leć już, leć i dzięki Ci za wszystko...po spotkaniu z Tobą, Czas
to mogę chyba tylko wziąć haust powietrza

i chyba zaraz w jedną noc okrążę całą kulę ziemską

w moim niewiemi'e (uwięziono niewolę)

Poproszę dwie brzoskwinie
i dwa jabłka.

Mógłbym zamieszkiwać te ławki
Razem z żulami.

Gdy z nimi przebywam,
jesteśmy hostią na dnie kielicha.

uderza we mnie

uderza we mnie                                                                                                     orszak chmur
przepołowione                                                                                        pod chorągwią słońca                          
nasiono rośliny
                                                                                                                             pocałunki wiatru
we wnętrzu nasiona                                                             rzeka wijąc się u stóp wzgórza
białe włókna                    

nie znam jej fachowej nazwy                                                jak srebrny wąż w zaroślach
ale to chyba topola                                                                                               zgroza zgroza

Na poczie

- Jak tam zdrowie?

- A Bogu dziękować, już mężowi mówiłam, żeby grób betonowy tylko robił, żeby było lepiej, jakoś tak przytulniej, a nie samą tylko ziemią sypał.

dziesięć do minus trzydziestej piątej metra

czas penetruje przestrzeń
przestrzeń przepływa przez czas
czasoprzestrzeń oplata się wokół ludzi

jak

dwa węże
para kochanków
niekończąca się ekstaza wiecznego poranku

a

wiatr nawleka świadomości
jak paciorki
rosy na pajęczej nici

trzymam wszystkie sznurki
którym szarpnąć
wszystkie linie w jednym punkcie