Mgła i Woda

I - Mgła

Mgła prześlizguje się pod mostem

Porośniętym siecią pajęczyn

Jedynym świadkiem tego widowiska

Jest samotna gwiazda  bez gwiazdozbioru
Błyskająca w bezmiarze przestrzeni kosmicznej

Przemyka się pomiędzy nićmi

Struktury pajęczej
Dzieła geniuszu architektonicznego

Aspekt fizyczny człowieka

Drąży jego wymiar duchowy
Jak młot pneumatyczny 
Przebija beton

Dźwięk dzwonu niszczy ciszę

Buldożer ciała kruszy mur duszy

Mgła pełznie pod mostem oplata pustą przestrzeń

Pomiędzy mostem a powierzchnią rzeki

Obracają się jak koła zębate maszyny
Spleceni jak kochankowie: mgła i pusta przestrzeń

W gorączkowych objęciach całują się z zatrzaśniętymi oczyma

Widzą więcej niż gdy obserwuje się lot orła nad lasem

Lub żebrzącą staruszkę

I widzą jaśniej niż gdy wpatrujesz się w słońce
Aż do oślepienia

Flaga która nie zaznała podmuchu wiatru

Kwiat który chciał zostać skałą

Tak niewiele czasu nam zostało

Czasu wciąż za mało

Ogień który miał tylko ogrzewać – spalił
Ogień który miał płonąć wiecznie – wypalił się

Wszystko co pozostało
Gęste kłęby tytoniu

Mgła pełznie po rzece
Skrada się jak szczur po szkielecie

Językiem mgły jest cisza

II - Woda

Nie mogę znieść 
Milczącej bieli kwiatów przedwiośnia

Pociąg wiezie tysiące masek
Wiatr gwiżdże na krawędzi rozbitej butelki

Oczy tlą się jeszcze nie zgasły
Szukam jakiejś Ostatecznej Prawdy

Uderz kijem w skałę mojego serca

Moje dekady skaczą jak krwiożercze pchły
Rozmnażające się na brzegu futra Odźwiernego

I wtedy

Woda tryska 

I wtedy

Nie ma Niczego

7 rano

Zielona Góra
ulica sulechowska
obdarte kamienice
mijamy się w ogromnym pośpiechu

nawet nie spoglądając sobie w oczy
każdy w swoją stronę

Robota

Wiozą cię jak węgiel zielonym wagonem
Wąsaci panowie w uniformach
Żeby zasilić płuca korporacji
Która oddycha czarnym dymem spalonych marzeń

(w)

stań

!

w świetle błysku ostrza noża
biegnij za stadem saren
nie wytrzyma obroża
MOŻE BYĆ INACZEJ

EpItAfIUm dLa ImPeRiUm

nasze imperium jest coraz większe
czasy wspanialsze niż kiedykolwiek
i więcej trupów…
i kobiety piękniejsze…

Odrzański spleen

spiszę teraz to wszystko
(a zaiste niewiele rzeczy mnie wkurwia ale na pewno hipokryzja chrześcijan ich głęboki sen zamiast stanu czuwania także pretensje ateistów myślących że odkryli prawdę sami są przecież uwarunkowani gdyż ateizm zakłada reakcję potrzebują boga żeby ich idee miały sens zwalczają więc przyczynę swego bytu są po trosze samobójcami wkurwia mnie jeszcze parę innych rzeczy mój konformizm i tymczasowy brak sprzeciwu i to że jesteś ode mnie lepszy wkurwia mnie tłusta świnia w krawacie wykorzystująca kobiety i dzieci a na plakatach obiecuje że dba o dobro i bezpieczeństwo pracownika wkurwia mnie to że nie można się zgubić że wiem wciąż za mało i nienawidzę cię pastwiący się nad słabszym tyranie i powieszę cię jeszcze zanim słońce wstanie)

wyciekającą gorycz

w umierającym państwie

będziemy świętować rocznice

odzyskania niepodległości

i wielkie bitwy popijając niemieckie piwo

przygryzając wurst i bredząc brednie

ta polska to wcześniak martwy płód

wyskrobali go

telewizja próbuje zrobić z nas połykaczy gówna

niektórzy już się nimi stali

nie czytajcie jakichś zbuk

owskich

zrobią wam zbuka z głowy („czarnoleskiej rzeczy tu trzeba”)

wciskają w was swoje kompleksy

a wy bez mrugnięcia okiem łykacie to jak wyborny pasztet

i ta mała chora na padaczkę

jest szczęśliwsza niż wy wszyscy filozofowie i artyści

razem wzięci

upośledzona i szczęśliwa takie jej tao

a ty co

śnieg stopniał zima przeszła masz większego doła

gdyby nie niemcy nie wygralibyśmy wojny

próbuję zasłonić pustkę

ostatecznie jesteśmy tylko my i pustka

próbuję ją zatkać sztuką pisaniem muzyką miłością i tak dalej

teraz istnieje pięć wymiarów

ziemski tu nurzamy się w brudzie

jest to ziemia

później zstępujemy do piekła

gdzie oczyszcza nas ogień

a w czyśćcu gaszą ten ogień wodą

i jeszcze czystszymi nas czynią

następnie

w niebie osuszają nas powietrzem

i stamtąd

podążamy w miejsce jeszcze większe

którego nie umiem nawet sobie wyobrazić ani pojąć

a co dopiero opisać (to jest chyba ta kraina poza dobrem i złem)

o gdzie jesteś matko tego świata

znamy ojca tego świata gdzie jest matka

matko zamień ludzi

w ślimaki

zamień mnie w starca

będę rozmawiał z rzeką i karmił ślimaki szczawiem to już wszystko

Akwatyki

1.

Jadę nad morze po wiersz
Umówiłem się z Bałtykiem że dostarczy mi piasku soli fal i słońca
Abym z tych kruszców mógł przeprowadzić syntezę poetycką
W procesie której wytwarzana jest substancja wiersza

2.

Córka człowieka napotkanego w pociągu
Pracownika miejskiego centrum sportowego w Zielonej Górze

Gra na gitarze i ma głos jak dzwon Zygmunta
Jej ojciec pije sobie beczkowe mocne pils
Jakby to było whiskey&ice
Mętnym spojrzeniem oznajmia mi że jest gotów do rozmowy
„Czemu ten pociąg się wlecze?”
Wyrzuca pusta puszkę przez okno – czy to płonący anioł wyfrunął z pociągu?

Wysiada w Będowie
Drapiąc się po głowie

3.

Dziewczynka idzie po chodniku w nadmorskiej miejscowości
Pyta starszego brata ile razy powiedział w życiu „tak”

Odpowiada że nie wie

4.

Aniołowie zrzucają do Bałtyku słońce
Rozgrzaną do czerwoności kulę
Bałtyk oddycha spokojnie
Bałtyk oddycha wściekle jakby się dławił
Hipnotyczny dźwięk oddechu sędziwego Bałtyku

5.

Na dnie morza czystego jak spojrzenie dziecka

Urodziła się muszla

Dziecko słucha pieśni muszli

Wierząc że zaklęto w niej śpiew morza

Odpływ odsłania szczątki martwych roślin

To my – dorośli

z pamiętnika

Ach! Gdzież są te czasy dobrobytu...?!
Czasy, kiedy te wspaniałe istoty były godne nazywania ich:
Ludzkością...?
A teraz...
Tylko ciała z oczyma...
ciała...
z...
Oczyma...
O pustym wzroku...
Jak sądzisz, Synu Mój!

Cóż należałoby uczynić?

„ogień pokornieje wobec oblicza wody
a jednak jego siła wzrasta

gdy wiatr rozczesuje mu włosy

podmuchy wiatru układają ocean
i złote łany zbóż
tak jak matka gdy tuli dziecko do snu”

ześlij stado sępów na nasze gnijące dusze

straciliśmy kontakt z Tajemnicą Istnienia
koszmar urzeczywistnia się
mechanizacja społeczeństwa postępuje
ludzie cierpią na nudę życia

a w szczególności młode pokolenie
urodzone już w czasach tzw. Wolnej polski

ześlij sforę psów i watahy wygłodniałych wilków
rzuć im na pożarcie nasze przegniłe dusze
i rozerwij krępujące nas łańcuchy

ześlij wolność