bezruch

książki śpią
drobiny pyłu falują
osiadają w zakamarkach
w szczelinach naszych ciał
życie pulsuje
afrykańskie bębny
książki nadal śpią
na pryczach słowa opadły
palce spoczywają na udach
liczby mnożą się ciągi
stosy liczb
zapisanych w książkach
powódź liczb
wodospad cyfr

zapomnieć o niesamowitości
dźwięków i barw
to tak jak zgrzeszyć przeciwko przykazaniom

poezja ma wieść ku wyzwoleniu
ale w formie przynoszącej
ostateczną radość

każdy z nas jej w końcu zazna
gdy oddamy czas dany nam w zastaw

svantetic

ponad 50 lat temu
gdzieś w połowie stulecia
samemu będąc w połowie drogi

zadał komeda pytanie

uderzeniem palca

rozchylając czarno białą klawiaturę

jak firanę 

z rzek i osiedli wyłaniają się

wyrwy w historii

w które melodie rzucają nas

jak w paradoks ciszy

wyciekający z pustych przestrzeni
pudeł rezonansowych 

a ja brnę w te machiny zębate

z uśmiechem na ustach

i strachem w sercu

kryję twarz w dłoniach

gdy nikt nie patrzy

rozważając przedeptane ścieżki

błoto
wszędzie błoto

i z błota wyrosły
te piękne jabłonie
wyniosłe i smagłe jak
kolumny greckie
podtrzymujące
miedzianą taflę
zastygłego nieba


oktawy deszczu 
piętrzą się nad osiedlami

majaczy we mgle
wyczekiwany horyzont

21 września

Staruszek w różowej koszuli

Pnie się z rowerem pod górę

w kierunku bezkształtnych chmur,

nadzianych na szpikulce drzew.

Spojrzenie poety wędruje za nim

który popada w niebieską toń i znika.

Życie żywi się zmianami, materią dusz.

A ziemia liśćmi  złotymi jak pamięć.

efekt dopplera

Oparłem głowę o ścianę

Snujące się auta

Wytwarzają efekt Dopplera

Obejmując nim tylne części mózgu

Przesuwam wzrok na inną kępę atomów

F dur z lewego do prawego ucha w a moll

I znowu  SZSZSZszszszsz

Czekanie psów.

sierpniowa światłość

Wprost z chmur

Przez szybę i firany

Poprzez lepki letni półmrok

Wdziera się do nas

Sierpniowa światłość

Rozsiada się na posadzce

I opiera się o ścianę

Przynosząc precyzyjnie odmierzone

Dawki nieokreślonych uczuć

Zachwyt z domieszką bólu

Lęk z posmakiem miłości

Płaty nadgryzionych cieni

Umarli którzy nas nie trzymają

Ale my trzymamy się ich

I tysiące dzikich samotnych ulic

Przedeptanych jak górskie szlaki

Gałęzie lipy drgają od uderzeń deszczu

W ostatnich dniach sierpniowej światłości

fresh and green

Nadmiar bezużytecznej wiedzy
Napełnia goryczą

Muchy parzą się na blacie
Na nożach na łydkach
Na firanach
Pająk w tygrysie pasy
Przygląda się zderzeniom chmur

słuchać pół dnia Sonic Youth
I smakować
Każdą cząsteczkę tlenu
Jak kęs świeżo wypieczonego chleba

Bo rzeczywistość jest zawsze
Fresh and green