czekam

czekam na wiadomość
nie wiem skąd ma nadejść
i kto ma być jej autorem
siedzę i słucham szumu grzejnika
rytmicznie unosi się w pomieszczeniu
jest tu też zegar
długa wskazówka obrócona jest w stronę sufitu
krótka wskazuje podłogę
przejdę się od ściany do okna
przesunę krzesło otworzę okno
rzeczywistość zmienia się w zastraszającym tempie
stoję bezradny wobec strumienia światła
powoli wpełzającego poprzez otwierające się drzwi
zegar wybija już 30 po

pająk

uratowałem pająka z bieli wanny
zagubił się w domu
wybrał pomieszczenie zbyt jasne
zbyt często odwiedzane przez ludzi

dalej pajączku
uciekaj do innego pokoju
na zewnątrz
do przytulnych ciemnych kątów

gdzie ani wiatr ani człowiek
nie będą w stanie
rozerwać twoich zakurzonych sieci

jazz

Skłębione kule jazzu

wytoczyły się z korytarza

zapętliły się wokół żyrandola

tworząc (vangoghovskie) spirale

chwytam źrenicą to czego nie widać

co się wydarza w przedsionku postrzegania

a gdyby tak to drzewo rosło w inną stronę

drżą światła lamp drżą ziarenka konstelacji

przypłyną greckie łodzie i nocą wypłyniemy

w stronę prometejskich ogni wiszących na skałach.

po linie

w połowie drogi
od mózgu w dół
jak po linie
jest klatka piersiowa
a w niej dzwony biją
zakryte siecią naczyń krwionośnych i kości


w połowie drogi
od genitali w górę
jak po drabinie
jest klatka piersiowa
a w niej dzwony biją
okryte siecią naczyń krwionośnych i kości


jak na wierzchołek góry
położony na dnie morza

dłonie

moje dłonie poprzecinane są
gęstą siecią zagłębień

słychać w nich echa czynów
gdy przyłożę je do uszu

a gdy przyłożę je bliżej twarzy
widać w nich strzępki blizn

*

dłonie pośredniczą między umysłem a światem
wcielają idee i kształtują materię

służą na przykład do zrywania jarzębin
oraz do plątania kolczastego drutu

potrzebuję nowej instrukcji obsługi dłoni
abym mógł nimi czerpać światło

wyglądają jakby były przeznaczone
właśnie do tego

kormoran

w sinym świcie kormoran płynie

zmierza poza plan

sznur barwnych aut

w przeciwne strony

spojrzenie ujście rzeki do horyzontu

topole zbliżają się ku chmurom

tworząc wigwamy

coś jakby gołębica

mieszka w tych gałęziach

szalony srebrny diament

który musi ocaleć

wyjechali

wyjechali

zostawili pokój wypełniony pustą przestrzenią
i promieniami wschodzącego słońca

zostawili pomarańcze i banany
i jabłka rozsypane na stole

zostawili stertę zapieczętowanych pytań
i niedokończonych rozmów

czekam na ich powrót

może przyniosą odpowiedzi

w koszach świeżych owoców