chwila

Impresjoniści nadeszli
W łagodnych podmuchach wiatru
I śpiew niewieści
Wybrzmiał w zarysie odległych wzgórz
Ta chwila rozciąga się i trwa
Jak unoszone rzecznym prądem drwa

głód

Budzi mnie głód
A przesyt układa do snu

I zbitek słów
Opada w głębie wód

Dno pamięci
Wybrukowane cudami

Blaski dźwięki
Trzęsą się porozrzucane

kwestie

Jednak skapitulował
Nie wzdychając zanadto.


Po blisko 30 latach walki
O własną tożsamość


I dał się porwać  strumieniom
Życia, kablówki i piwa.


Ofiara spełniona,
Można ucztować.


W rosole pływają oczy
I się na mnie gapią.


Mija niedziela,
Dają dobry film.


Może odnajdą się w nim
Role, dawne lub potencjalne.

odyseusz

W połowie drogi do Itaki
Gwiazdy straciły blask.




Odyseusz bacznie przyglądał się
Swojemu odbiciu.




Na dnie morza leżały niewyraźne zarysy lśniących przedmiotów.




Zanurzył rękę.
Wydawało mu się, że sięga dna.




Nie wyłowił jednak żadnej ze lśniących rzeczy.
Złudzenie optyczne przybliżyło dno.




W rzeczywistości, na dnie spoczywały
Szczątki żeglarzy.




Poruszane morskimi prądami,
Zdawały się przemieszczać po dnie,
Wśród ławic ryb.

przestrzeń fal

rybitwy tną powierzchnie wód

masy bazaltu zmierzają w ocean

łódka spadła z krawędzi horyzontu

wioślarze zmierzają w kierunku czerwonego światła

rozkładam dłoń na wiatr

i zbieram co raz dalsze przestrzenie fal

tryb samolotowy

włączam tryb samolotowy
wbijamy się w mgławicę


przez powierzchnię tej tafli
widać drżenie planet


palcami gnę ich orbity
by bliżej ciebie się znaleźć

maść

opona wciera ciało zwierza w jezdnię
jak maść w skórę

kiedyś mnie wetrą w glebę dłonie
deszcz i wiatr

a wieko wyda jęk
i zakwitnie sad

wyparuję gdzieś w górę
w biel i blask

ciągnąc złotej nitki szpulę
pocałuję brzask