znów noc

Po ognisku
Został popiół
I
Spalona żyła
Kamienny młyn
Zapadnięty
Na wzgórzu
Spleśniała mąka
Ścieżki
Wiją się
Języki węży
Szary strumyk
W noc

do Wiedzy

Do wiedzy kiedyś dojdę
Poprzez wyzbywanie
Jak liść któremu
Ziemia
Wychodzi na spotkanie

***

Niechaj już sczeźnie
Ten dzień
Wino ma smak
Zjełczałej krwi
I pachnie
Niechcianą przeszłością
Chleb skamieniał
Bieleje twardszy od kości
Słońce stacza się
W otchłań
I nie myśli powracać
Na żyłach pijaka
Pasą się tłuste muchy
A biel hostii gorejąca
Zamknięta w złotym sejfie
Tak jak my

Meldunek

Wieczór

10 sierpnia 2015

Pewne mało znaczące
miasto na skraju Europy

Zza wiatru wystaje dźwięk dzwonu

Paciorki w palcach                      
Rozżarzone planety                
Szybujące przez ciemną przestrzeń

Przesuwam pomiędzy kciukiem a palcem wskazującym    
       
Zadeptane głowy tysięcy węży              
Za nami
Nasza Najjaśniejsza Królowo  

Tysiące dusz wbija się
w prajaśń Empireum
niczym krople deszczu
w tarczę oceanu

nauka

ty mnie dante
mistrz ukochany
złote jabłko podajesz
ale jest tak twarde
że łamię sobie na nim
serce
a z drugiej strony
jest tak słodkie
że roztapia duszę
w słodyczy

a tak jak pójdę
do ciotki na herbatę
to ona jest
mistyczką nauczycielką
ale jej nowina
znacznie prostsza w zrozumieniu
i mi mówi
że jej mąż
już świętej pamięci nieboszczyk
anioł za życia
mówił jej że
jak on zamknie oczy

to wy je otworzycie

es dur

internet i szopen

muj musk jezd

open

w nekropolis

istnieje taki rodzaj wiedzy
której znajomość
zasłania
niebo
twarzami rzeźb
wykutymi z
wyobrażeń umysłu

istnieje też taki rodzaj
wiedzy
której znajomość
pozwala rozwalić
otaczające cię rzeźby

na prochach rzeźb
wyrastają owocowe
drzewa

dzisiaj
podlewałem kwiaty
w podmiejskiej nekropolii

na przekór łzom
wyrosło słońce
i spytało

po co pisać
skoro trwasz
w
żywej wodzie
poezji

a w ręku
miecz
wykuty z płatków
róż