pryzmat

             a  r  u s z a l n                                        b   y  t                                    
          n     (zaćmienie)                                           n
  n   e      (mów do mnie)             b                       l
   i             (oddycham)                   y                 a
n   e           (biegnąc)                        t            z
     n                (czas)                      y           s
       a   (wielki koncert na niebie)b          u
         r          (pieniądze)             y         r
           u        (my i oni)             n        a
             s       (kolor)              l   i    n
               z                             a      e
                    (uszkodzenie mózgu)

          przygnieciony ciężarem atomu
          scalam barwy w jedną wiązkę
    nigdy nie byłem bliżej progu mego domu
      powracają ptaki by przywitać wiosnę

witraż

drzewo śmierci - zgniły owoc,

mały robak drąży wnętrze.

brzegiem morza martwa ryba

płynie, żywiąc się powietrzem.

 
zblakły witraż załamuje 

promień światła wieczornego.

w gruzach ściany mej świątyni 

rozkruszonej dnia ósmego.



dym kadzideł już wywietrzał,

a srebro kruszy się jak rdza.

gdzieś na dnie więziennej celi,

pod mysią łapką - wyschła łza.



 

Ty napełniasz moje kości!

głębią morza najczystszego!

Ty napełniasz moje żyły!

żarem ognia przedwiecznego! 

Żarem Ognia Przedwiecznego!

***

“The very stone one kicks with one's boot

 will outlast Shakespeare.”

jestem kamieniem
wbitym w dno rzeki

(ktoś kopnął mnie
idąc na ryby)


tutaj, na dnie
woda jest najczystsza

prochy moich ojców
tworzą górskie szczyty

gwiezdny popiół opada
na taflę rzeki

trwam wbity w dno
przepływają wieki

balans

doszedłem do granic miasta
patrzę na tablicę z nazwą miejsca
w którym toczy się egzystencja
jak piana z pyska wściekłego psa

doszedłem do granic miasta
i patrzę na tablicę z nazwą tego miejsca
jak na wyrok
jak na orzeczenie sądu najwyższej instancji

i nie wierzę własnym oczom

świadomość balansuje na granicy
jawy i snu
pokutować od dnia narodzin
zbliżając się do absolutu?
no tak kolejny dzień kolejny krok
czy podróż cielesna wyzwoli duszę
z żelaznych okowów rozumu?

wokół gęstwa ciemnego lasu
pająki snują swoje galaktyki na gałęziach
ten moment
słyszysz jak wiatr w kominie śpiewa
lacriomsę
i widzisz źrenicę słońca
zza rzęs drzewa
zamiast gońca na skos idzie wieża

wola najwyższego objawia się czasem
gdy jesteś w paszczy krwiożerczego zwierza

zstępuję

w oddali zakręt drogi
jeden tylko mam promyk
jak pióro źdźbło miecz

pętla zaciska się
tnę
idę idę
słucham słucham
i lgnę bezustannie lgnę

klucz dzikich kaczek
otworzy drzwi

delta Nilu blues

                                            idę
                                         jeszcze
                                      nóż w sercu
                               ukrzyżowaliście mnie
                           na szczycie czarnej piramidy
                     ale zszedłem z tego krzyża w zasadzie
                   to mnie strącił wiatr   jak z gałęzi nasiono
                które na dno czarnego oceanu upadło i rodzi
            popiół pokarm kolejnych pokoleń martwych piskląt

                                           widzę
                                        j e s z c z e
                                 noc ciemną jak wnętrze
                             niezbadanej               piramidy
                       a prawe oko horusa wbija się we mnie
                     zamglonym spojrzeniem i swoim światłem 
                 napełnia mnie jak strzykawkę której słodyczą
             raczyć się będziesz ty sama wielkie wschodzące słońce
           kapłani budujcie ołtarze i spalcie na nich tysiąc skór węży

77 wiosen

gdy człowiekowi już 77 wiosen
szronem na szybie szkicuje wspomnienia
na wschodzie kraju kiełkuje pierwiosnek
łapczywie chłepcąc ze słonecznego strumienia
światło w życie przemienia

gdy ludzie już wieku starczego dożyją
ich kości kruche jak chrust na polanie
ranami zlepieni w nocy czuwają z nadzieją
że się zmiłujesz panie i żeby oszczędzić cierpienia
słońce nazajutrz nie wstanie

człowiek u kresu swej drogi
każdą sekundę jak strunę anielskiej
harfy na palcu owija
za ten etap życia dziękuje z radością
i jak kropla wpływa do morza


gdzie nic nie przemija

Pióra

Wyłup nasze oczy, Panie!
Abyśmy ujrzeli Prawdy zwiastowanie.

Zamknij nasze uszy, Panie!
Abyśmy słyszeli dźwięk muzyki duszy.

Zalep nasze nosy, Panie!
Abyśmy poczuli anielskie wonności.

Odetnij nam język, Panie!
Abyśmy poznali smak krwi Zwycięzcy i...
Smak wolności...

Zostaw nam tylko dotyk, Panie!
Abyśmy, odrzuciwszy miecze i wrogości,
Przylgnęli - jeden do drugiego. 

I jak promień światła,
Co mrok jaskinny niweczy,
Oświetlali twoje ukochane drzewo,
My - białe pióra orła podniebnego,
My - Naród Człowieczy.