***

“The very stone one kicks with one's boot

 will outlast Shakespeare.”

jestem kamieniem
wbitym w dno rzeki

(ktoś kopnął mnie
idąc na ryby)


tutaj, na dnie
woda jest najczystsza

prochy moich ojców
tworzą górskie szczyty

gwiezdny popiół opada
na taflę rzeki

trwam wbity w dno
przepływają wieki

balans

doszedłem do granic miasta
patrzę na tablicę z nazwą miejsca
w którym toczy się egzystencja
jak piana z pyska wściekłego psa

doszedłem do granic miasta
i patrzę na tablicę z nazwą tego miejsca
jak na wyrok
jak na orzeczenie sądu najwyższej instancji

i nie wierzę własnym oczom

świadomość balansuje na granicy
jawy i snu
pokutować od dnia narodzin
zbliżając się do absolutu?
no tak kolejny dzień kolejny krok
czy podróż cielesna wyzwoli duszę
z żelaznych okowów rozumu?

wokół gęstwa ciemnego lasu
pająki snują swoje galaktyki na gałęziach
ten moment
słyszysz jak wiatr w kominie śpiewa
lacriomsę
i widzisz źrenicę słońca
zza rzęs drzewa
zamiast gońca na skos idzie wieża

wola najwyższego objawia się czasem
gdy jesteś w paszczy krwiożerczego zwierza

zstępuję

w oddali zakręt drogi
jeden tylko mam promyk
jak pióro źdźbło miecz

pętla zaciska się
tnę
idę idę
słucham słucham
i lgnę bezustannie lgnę

klucz dzikich kaczek
otworzy drzwi

delta Nilu blues

                                            idę
                                         jeszcze
                                      nóż w sercu
                               ukrzyżowaliście mnie
                           na szczycie czarnej piramidy
                     ale zszedłem z tego krzyża w zasadzie
                   to mnie strącił wiatr   jak z gałęzi nasiono
                które na dno czarnego oceanu upadło i rodzi
            popiół pokarm kolejnych pokoleń martwych piskląt

                                           widzę
                                        j e s z c z e
                                 noc ciemną jak wnętrze
                             niezbadanej               piramidy
                       a prawe oko horusa wbija się we mnie
                     zamglonym spojrzeniem i swoim światłem 
                 napełnia mnie jak strzykawkę której słodyczą
             raczyć się będziesz ty sama wielkie wschodzące słońce
           kapłani budujcie ołtarze i spalcie na nich tysiąc skór węży

77 wiosen

gdy człowiekowi już 77 wiosen
szronem na szybie szkicuje wspomnienia
na wschodzie kraju kiełkuje pierwiosnek
łapczywie chłepcąc ze słonecznego strumienia
światło w życie przemienia

gdy ludzie już wieku starczego dożyją
ich kości kruche jak chrust na polanie
ranami zlepieni w nocy czuwają z nadzieją
że się zmiłujesz panie i żeby oszczędzić cierpienia
słońce nazajutrz nie wstanie

człowiek u kresu swej drogi
każdą sekundę jak strunę anielskiej
harfy na palcu owija
za ten etap życia dziękuje z radością
i jak kropla wpływa do morza


gdzie nic nie przemija

Pióra

Wyłup nasze oczy, Panie!
Abyśmy ujrzeli Prawdy zwiastowanie.

Zamknij nasze uszy, Panie!
Abyśmy słyszeli dźwięk muzyki duszy.

Zalep nasze nosy, Panie!
Abyśmy poczuli anielskie wonności.

Odetnij nam język, Panie!
Abyśmy poznali smak krwi Zwycięzcy i...
Smak wolności...

Zostaw nam tylko dotyk, Panie!
Abyśmy, odrzuciwszy miecze i wrogości,
Przylgnęli - jeden do drugiego. 

I jak promień światła,
Co mrok jaskinny niweczy,
Oświetlali twoje ukochane drzewo,
My - białe pióra orła podniebnego,
My - Naród Człowieczy.

męka

przypalasz mnie ogniem tak gorącym że tracę nadzieję i wiarę
wtedy zaglądam do wnętrza butelek
i rozrywam serca pradawnych ziaren
wyciskam z nich czerwony atrament

ziarna mają jedno wspólne wnętrze i jeden cel
gromadzą się pod jednym niebem i obserwują
biel splątanych chmur
dźwigają wspólne brzemię rozpłodu
ciężar świadomości bycia przyczyną rozkładu
rozrzucone zasiedlają niebosiężne szczyty gór

strząśnięte z korzenia pradawnego drzewa
ręką sędziwego wiatru który morskie fale jak włosy układa
na opróżnionych butelkach melodię wygrywa
rozbijając słone fale u podnóży skalistego wybrzeża

wypijasz mnie jak butlę najlepszego wina
czuję dziwne obce ciepło
pusty w twoich rękach jak wyschnięty ocean

no dalej jeśli chcesz rozbij to szkło
niechaj na poszarapanych krawędziach

 w i a t r
                     b e z t r o s k o
                                                    ś p i e w a

a slab of a blue

the slabs of the space
fall on my face like cinders
from a fiery furnace
the wind's blasts appear to me
as pure as the beginning word
spoken by our lord
at the inception of the world
the sunbeams
burn away the ghastly
vision of a horrid countenance
the sun streams
wipe out my fears
of love possessive
oh how I adore
the note of the leaf
hovering beneath
poor breathless me
and thoughts roaring through
the mind like mossy stones
tumbling down the slope
the ultimate hope
I've thrown the universe
cut up into splinters
to the furnace of my heart
and from the burnt ashes
the glowing bird rises
devouring the darkness wild
I a tree
gale my
how precious are
the sculptures that you've made
in the chambers of my brain
and when you blow through the oak's grain
they're my beloved brethren
I've been hesitating for too long
it is as deep as misery
now I behold the flicker that will save me
it is a petal of a rose
do not pluck the flower
let it stick to its mother's bower
moon the silver clarion
stars the horseshoes of his dark
haired stallion
let me take a ride and explore
the nostrils of the night
thoughts
leaping on the wind
like gallows' knots
thoughts dripping on the rind
what was shall come once again
yeah I'll take it it's a bargain
I am empty emptyer the emptyest
devoid of content
containing nothing vacant
no elements inside me
free clear devoid of anything
unburdened
having nothing to carry with me
hollow insubstantially thus hallow
unfruitful
lacking sense and knowledge
yet happy