sax

Saxofon Coltrane'a
Zielony motyl
*
Ludzie nie rozumieją na ogół mentalności pustelnika, który umarłszy dla świata porzucając pociechy i utrapienia zmysłowości , żyje z dala od wściekłości pożądania trawiącego martwe dusze niczym nieugaszony ogień. Obserwuje pustynie jak orzeł szybujący pod południowym niebem.  Społeczeństwo wraz ze swoimi ograniczeniami i poczuciem uniewrażliwiającej wolności, jakie przynosi ze sobą świadomość przynależenia, jest murami klasztornej celi porośniętymi muszlami ślimaków i wilgotnym mchem. Ściany otaczają pustelnika ze wszystkich stron. Posiadając jednak głębię oceaniczną, potrafi rozbić otaczający go mur najdelikatniejszym drgnieniem myśli.
*
Możliwość odtwarzania muzyki, obcowania ze sztuką lub odczytywania wierszy daje nam możliwość powtórnego przeżycia pierwotnego impulsu, który był przyczyną stworzenia danego dzieła a co za tym idzie - wypełnienia pierwotnej pustki kiedy przypominamy Boga w jeszcze większym stopniu, opętanego świętym szałem stwarzania.
*
Żyjemy w dolinie wyschniętej rzeki otoczeni wzgórzami porośniętymi gajami oliwnymi. Dni mijają powoli i bezowocnie a naszą jedyną możliwością odetchnięcia od bezlitosnej monotonii są obserwacje wschodów i zachodów słońca. A gdyby tak pewnego razu wyruszyć z tej krainy, udając się na południe, porzucając te jałowe dni? Co zastalibyśmy tam?  Żyzne grunty, ule pełne miodów i dzbany wina? Kamienne posągi bez skrzydeł? Świątynie nieznanych bóstw?
Czy te wzgórza nie są jakby murem odgradzającym nas od nieznanej rzeczywistości? Czy nie są rezultatem długoletniego wahania i rozumowaniem opartym na mglistych wspomnieniach, często nie należących do nas samych?