sax

Saxofon Coltrane'a
Zielony motyl
*
Ludzie nie rozumieją na ogół mentalności pustelnika, który umarłszy dla świata porzucając pociechy i utrapienia zmysłowości , żyje z dala od wściekłości pożądania trawiącego martwe dusze niczym nieugaszony ogień. Obserwuje pustynie jak orzeł szybujący pod południowym niebem.  Społeczeństwo wraz ze swoimi ograniczeniami i poczuciem uniewrażliwiającej wolności, jakie przynosi ze sobą świadomość przynależenia, jest murami klasztornej celi porośniętymi muszlami ślimaków i wilgotnym mchem. Ściany otaczają pustelnika ze wszystkich stron. Posiadając jednak głębię oceaniczną, potrafi rozbić otaczający go mur najdelikatniejszym drgnieniem myśli.
*
Możliwość odtwarzania muzyki, obcowania ze sztuką lub odczytywania wierszy daje nam możliwość powtórnego przeżycia pierwotnego impulsu, który był przyczyną stworzenia danego dzieła a co za tym idzie - wypełnienia pierwotnej pustki kiedy przypominamy Boga w jeszcze większym stopniu, opętanego świętym szałem stwarzania.
*
Żyjemy w dolinie wyschniętej rzeki otoczeni wzgórzami porośniętymi gajami oliwnymi. Dni mijają powoli i bezowocnie a naszą jedyną możliwością odetchnięcia od bezlitosnej monotonii są obserwacje wschodów i zachodów słońca. A gdyby tak pewnego razu wyruszyć z tej krainy, udając się na południe, porzucając te jałowe dni? Co zastalibyśmy tam?  Żyzne grunty, ule pełne miodów i dzbany wina? Kamienne posągi bez skrzydeł? Świątynie nieznanych bóstw?
Czy te wzgórza nie są jakby murem odgradzającym nas od nieznanej rzeczywistości? Czy nie są rezultatem długoletniego wahania i rozumowaniem opartym na mglistych wspomnieniach, często nie należących do nas samych?

fajka

Wyobraźnia jest obłokiem
Dymem fajki Pana Boga


Majaki i rojenia są błotem
Spod kopyta diabła


Za ścianą skrapla się łza
I jak drzazga wbija się w oko


Pragnę twej krwi Chryste
Zmyj z mego serca błoto 


Zaciągam się

jestem dzwonem

Jestem dzwonem
Bez serca




Kruk
Pazurem
Drapie melodie




Blask świateł
Mętnieje
W śniedzi
Pokrywającej mnie
Od wielu lat




Rozbrzmiewa we mnie
Metaliczna pustka




I nie daję ludziom
Spać

***

Rozrzuciłem suchy chleb do rzeki
Z betonu wyrośli bracia drzewa
Myszołów zatacza kręgi nad wzgórzami
 Poezja szronem pokryła brody filozofów


Kości mew wbite w złoty piach

spływanie

żyłami miasta
spływa krew ziemi

z rynien spływają

wodospady

przechodzień we mgle kroczy
pot spływa mu ze skroni

gwiezdna ciecz
spływa z granatowej kopuły

w bruzdy na czole

i w rozchylone wargi ulic

wyspa

Biała piana
Wyżłabia załomy
Wulkanicznych skał
Szczypce krabów
I głowy ryb
Mieszają się z
Oddechem
Oceanu
Z najwyższego
Wzniesienia wyspy
Widzieliśmy tylko mgłę
Jak stop
Tego co było
I tego
Co nadejdzie
To co teraz
Rozkłada się jak
Orle skrzydła
Odlatujemy
Wznosząc pył

oskarżyciel

Oskarżyciel
Chce
By Wszystko
Było twoje
By Wszystko
Było jego
Jednak to się
Nie dzieje
Bo tylko
Ego i
Nicość
Jest jego