Lampa

w ziarnku piasku widzieć świat

w lustrze człowieka twarz

wojna symboli trwa

różne imiona ma

zbiera wielkie żniwo
w świecie równoległym
uwięziono miłość prawdziwa

są uszy które nie słyszą
są oczy które nie widzą

wolna wola zmienia stan skupienia
w postać przeznaczenia

patrzę wstecz ślady stóp
cóż za kręty szlak ale jestem już

żelazne zęby żrą drzewa
kamienna rzeźba do nieba
jak mityczna wieża

czemu ktoś z głodu umiera
gdy złote jabłka obieram

próbuję zrozumieć

odpalam zgasłe zapałki
wracam do walki

Tak wielu

Tak wielu bogów już dane było mi poznać

Nauka obracająca się na osi koła

Gdy dachy wieżowców zasłaniają blask słońca

Chodzę od drzwi do drzwi

Od okna do okna

Zdejmując kolejne powłoki

Docieram do wnętrza istoty

Czuję przypływ nieznanej mocy

Niespodziewany atak wiosny

Nocne niebo zachwyca mnie

Więc patrzę i uśmiecham się

Prawdziwe skarby choć martwe

Tętnią żywym blaskiem

W południe biegnę miastem

Słyszę człowiek zapija się na śmierć

Płaczę

Zaciskam mocno pięści

Czuję kolce róży dla której żyję

Okna

Kałuże

Okna na inne światy

Rozwarte na oścież

Źrenice

Powybijane szyby

Z czarnego szkła

Słowa

Wrota prowadzące do wnętrzności

Fundamenty rzeczywistości

Ręce moje

Dwaj spragnieni wędrowcy

Niosący ciężar kroków

Ręce twoje

Dwa lecznicze źródła

Oni zgromadzeni wokół

Poszedłem

Poszedłem do lasu

Zamieniłem się w porośnięty

Mchem pień

I tak wrosłem w ziemię

Tak oto trwam

Słuchając braci moich

Omszałych kamieni

I czuję że jestem na

Właściwym miejscu

Że nie jestem tu sam

Wczoraj

Wiesz

On do mnie przyszedł

Zaczął szeptać

I znowu przyszedł

I począł krzyczeć

Że chce sedna

I przerwał ciszę

Jak nożem jak brutal

I jeszcze do mnie rzecze

Że jestem przybity jak gwóźdź

Do nie tego co trzeba krzyża